Adhyaya 12

Nagsisimula ang PP.7.12 sa pagsamba kay Hari sa buwan ng Phālguna, na nag-uutos ng araw-araw na bhakti kay Śrī Kṛṣṇa. Inililista nito ang mga mapagpalang handog at abhiṣeka—pagpapaligo ng ghee, pag-aalay ng matatamis, asukal, at mga prutas—na may katumbas na bunga tulad ng pag-abot sa Viṣṇuloka, mahabang kaligayahan sa langit, at sa huli ay kalayaan (mokṣa). Pagkaraan, pinalalawak ang mga disiplina para sa Caitra at Vaiśākha: abhiṣeka ng pulot, pagsamba sa mga bulaklak, pagpipigil sa pagkain, ritwal na pagligo, at di-nawawalang gantimpala sa pamamagitan ng dāna at pagkakawanggawa ng tubig. Itinatampok bilang sentro ang aśvattha (pippala) bilang mismong anyo ni Viṣṇu: ang paggalang, pagsamba, at pag-iingat sa punong ito ay nagbibigay ng sukdulang merit, samantalang ang pagputol o pagpapahintulot na ito’y putulin ay nagdudulot ng matinding kasalanan. Isinasalaysay din ang isang kuwento sa Tretā-yuga tungkol sa brāhmaṇa na si Dhanañjaya: nang masaktan ang aśvattha, nagpakita si Viṣṇu mula rito, pinatawad ang kamangmangan, nagkaloob ng mga biyaya, at itinatag ang pagsamba sa aśvattha bilang landas ng Kriyā-yoga tungo sa kapalaran at mokṣa.