Adhyaya 11

Inilalahad ng kabanatang ito ang pamamaraang Vaiṣṇava para sa pagsamba sa umaga: maagang pagbangon, mga tuntunin sa pagdumi at śauca, wastong paglilinis gamit ang lupa at tubig, at pagdalisay ng ngipin at dila na may mahigpit na oras at paraan. Pagkatapos, itinatapon ang damit-panggabi, inaalala si Nārāyaṇa, at isinasagawa ang mga kilos ng paggising at paglilingkod kay Kṛṣṇa na kasama si Lakṣmī. Kasunod ang sevā sa templo—pag-aalis ng lumang nalalabi, pagwawalis, at pagpapahid ng luwad at dumi ng baka—na itinuturing na lubhang mapagpala. Ipinapaliwanag din ang pagdalisay ng mga sisidlan at kasangkapan, wastong pagligo, pagpasok sa dambana na malinis ang paa, angkop na upuan at direksiyon, pagpaligo sa Diyos (lalo na sa pamamagitan ng śaṅkha at tulasī), dikbandhana, saṅkalpa, nyāsa, pagninilay kay Kṛṣṇa, mga upacāra, mantra-japa, naivedya, at pradakṣiṇā at praṇāma. Sa wakas, itinatag ang aral ng prasāda: ang nirmālya, halimuyak ng tulasī, Viṣṇupādodaka, at naivedya ay pumupuksa ng kasalanan. Gayunman, ang bhakti ang ipinahahayag na pinakapasya sa bunga ng pagsamba.