Adhyaya 1

Nagbubukas ang kabanata sa mga mapagpalang panawagan na pumupuri kay Viṣṇu—kabilang si Varāha—at kay Vyāsa na kasama si Lakṣmī. Pagkaraan, itinatatag ang pagtitipon ng mga pantas sa Naimiṣāraṇya, kung saan iginagalang nila si Sūta, alagad ni Vyāsa, at hinihiling na magsalita siya ng banal na salaysay. Tinanong ni Śaunaka kung paano sisibol ang bhakti at tunay na kapakanan sa Kali-yuga, sa gitna ng pagbagsak ng asal, ikli ng buhay, kahirapan, at paghina ng kakayahang mag-ipon ng puṇya. Binibigyang-diin ang bigat ng pagtuturo: ang nagtuturo ay nakikibahagi sa bunga ng kabutihan o kasalanan; kaya’t ang mahabaging guro ay itinataas na tulad ni Keśava, at sinisisi ang humahadlang o nanunuya sa pagsasalaysay na Vaiṣṇava. Pagkatapos, inililipat ni Sūta ang salaysay sa isang mas malalim na pinagmumulan ng awtoridad: isasalaysay niya ang sinabi ni Vyāsa kay Jaimini tungkol sa kung bakit nagiging maaabot ang mokṣa sa Kali-yuga. Itinatanghal ang Hari-kathā bilang ubod ng kriyā-yoga—ang salaysay na sumisira ng kasalanan at nagbubukas ng landas sa paglaya.