Adhyaya 20

Verse 1

शौनक उवाच । सुकृतं किं तथा प्राह कृत्वा संसारसागरात् । तरिष्यंति कलौ सूत तमोन्धकूपमंडुकाः

Sinabi ni Śaunaka: “O Sūta, anong uri ng mabuting gawa ang kanyang ipinahayag—na kapag nagawa, ang ‘mga palakang nasa madilim na balon’ (mga taong lubog sa kamangmangan) ay makakatawid sa dagat ng pag-iral sa Kali-yuga?”

Verse 2

सूत उवाच । राधाकृष्णप्रिये चौर्जे प्रातःस्नानं समाचरेत् । राधादामोदरं भक्त्या कुर्यात्पूजां समाहिता

Sinabi ni Sūta: Sa minamahal na araw ng Caurjā para kina Rādhā at Kṛṣṇa, magsagawa ng paliligo sa umaga. Pagkaraan, nang may debosyon at payapang isip, sambahin si Rādhā at si Dāmodara.

Verse 3

त्यक्त्वामिषादिकं ब्रह्मन्पतिसेवापरायणा । सा याति श्रीहरेः स्थानं गोलोकाख्यं सुदुर्ल्लभम्

O Brahmin, tinalikuran ang karne at iba pang gayon, at lubos na nakatuon sa paglilingkod sa asawa, siya’y napaparoon sa tahanan ni Śrī Hari—na tinatawag na Goloka—na napakahirap marating.

Verse 4

राधादामोदराभ्यां या धूपदीपं तु कार्तिके । दद्यात्सा भवनं विष्णोर्याति वै त्यक्तपातकाः

Sinumang babae na sa buwan ng Kārtika ay maghandog ng insenso at ilawan kina Rādhā at Dāmodara—siya’y makakamit ang tahanan ni Viṣṇu, na naihagis na ang kanyang mga kasalanan.

Verse 5

योषिद्या कार्त्तिके विप्र दद्याद्वस्त्रं निकेतने । राधादामोदराभ्यां तु वसेत्सा श्रीहरेश्चिरम्

O brāhmaṇa, kung ang isang babae sa buwang Kārttika ay maghandog ng kasuotan sa kanyang tahanan, mananahan siya nang matagal kasama nina Rādhā at Dāmodara sa mapalad na kaharian ni Śrī Hari.

Verse 6

राधादामोदराभ्यां सा पुष्पं माल्यं सुवासितम् । कार्तिके मासि सा दद्याद्याति वैकुंठमंदिरम्

Kung siya sa buwang Kārtika ay maghandog kay Rādhā at Dāmodara ng mababangong bulaklak at mga kuwintas ng bulaklak, mararating niya ang templong-tahanan ng Vaikuṇṭha.

Verse 7

गंधं या चापि नैवेद्यं दद्याद्वै शर्करादिकम् । राधादामोदराभ्यां सा गच्छेद्वै विष्णुमंदिरम्

Sinumang babae na maghandog kay Rādhā at Dāmodara ng pabango at ng naivedya—gaya ng asukal at iba pa—tunay na makararating sa banal na tahanan ni Viṣṇu.

Verse 8

यत्किंचिद्यच्छति ब्रह्मन्कार्तिके च द्विजातये । राधादामोदरप्रीत्यै तस्याः पुण्याक्षयं भवेत्

O brāhmaṇa, anumang ibigay ng sinuman sa buwang Kārtika sa isang dalawang-ulit-na-isinilang (brāhmaṇa), alang-alang sa ikalulugod nina Rādhā at Dāmodara—ang kabutihang bunga nito ay hindi mauubos.

Verse 9

या नारी कार्तिके भक्त्या राधादामोदरं द्विज । प्रातः सपर्यां सा याति न कुर्य्यान्निरयं चिरम्

O brāhmaṇa, ang babaeng sa buwang Kārtika ay may debosyon na nagsasagawa ng pagsamba tuwing umaga kay Rādhā at Dāmodara—hindi siya mapapabilang sa mahabang pananatili sa impiyerno.

Verse 10

कदाचिज्जन्मभूमौ सा विधवा प्रति जन्मनि । भवेच्चासाद्य पूर्व्वं वै चाप्रिया स्वामिनोऽपि च

Kung minsan, sa sarili niyang lupang sinilangan, siya’y nagiging balo sa bawat kapanganakan; at matapos munang masalubong ang kapahamakan, nagiging di-kalugdan maging ng sariling asawa.

Verse 11

पुरा त्रेतायुगे विप्र वृषलो नाम शंकरः । सौराष्ट्रदेशवासी च तस्य जाया कलिप्रिया

Noong unang panahon, sa Tretā Yuga, O brāhmaṇa, may isang vṛṣala na nagngangalang Śaṅkara, naninirahan sa lupain ng Saurāṣṭra; at ang kanyang asawa ay si Kalipriyā.

Verse 12

जाराकांक्षी सदा नाम्ना तृणवन्मन्यते पतिम् । असौ पतिर्न मे योग्यो मे स्वामी परपूरुषः

Ang babaeng laging nananabik sa isang kalaguyo, sa pangalan lamang, ay itinuturing ang asawa na parang dayami. Iniisip niya: “Hindi ako nararapat sa asawang iyon; ang tunay kong panginoon ay ibang lalaki.”

Verse 13

इति मत्वा सदा तस्मै चोच्छिष्टं तु ददाति वै । नीचसंगान्महामूढा मद्यमांसं चखाद ह

Sa gayong pag-iisip, lagi niyang ibinibigay sa kanya ang mga tira-tirang pagkain. Dahil sa pakikisama sa hamak, ang lubhang nalinlang na babae ay napadpad sa pagkain ng karne at pag-inom ng alak.

Verse 14

स्वामिनो भर्त्सनां नित्यं कुर्यात्कामं तु निष्ठुरा । पादरज्जुर्भवेच्चासौ कस्माद्वै न मृतोऽपि च

Lagi niyang sinasaktan sa salita ang asawa, at sa kalupitan ay ginagawa ang nais niya. Siya’y naging parang tali sa paa—kaya bakit nga ba hindi rin siya namatay?

Verse 15

मृते तस्मिन्नहं भोगं करिष्यामि यदृच्छया । विचार्येति हृदा मूढा जारेणैकेन सा तदा

“Kapag siya’y namatay, magpapakalugod ako ayon sa aking nais.” Sa gayong pagninilay, ang babaeng yaon—nalilinlang ang puso—noon ay kumapit sa iisang kalaguyo.

Verse 16

अन्यदेशं गमिष्यावः संकेतमकरोद्द्विज । सुप्तस्य स्वामिनो रात्रौ चासिना तद्गलं द्विज

“Tayo’y tutungo sa ibang lupain,” wika ng dalawang-ulit-na-ipinanganak, matapos gawin ang gayong balak. Pagdating ng gabi, habang natutulog ang kanyang panginoon, pinutol niya ang lalamunan nito sa pamamagitan ng tabak, O dvija.

Verse 17

छित्त्वा जारकृते सापि संकेतस्य स्थलं गता । आगतं जारपुरुषं द्वीपिना भक्षितं द्विज

Matapos putulin iyon alang-alang sa kanyang kalaguyo, siya man ay nagtungo sa itinakdang tagpuan. Ngunit nang dumating ang lalaking mapangalunya, O brāhmaṇa, siya’y nilamon ng isang leopardo.

Verse 18

दृष्ट्वा सा रोदनं कृत्वा मूर्च्छिता निपपात ह । चिरादाश्वस्य सा मूढा करुणं विललाप ह

Nang makita niya iyon, siya’y humagulgol; nahilo at bumagsak sa lupa. Pagkaraan ng mahabang sandali, ang nalilitong babae’y nagkamalay at nanaghoy nang kaawa-awa.

Verse 19

कलिप्रियोवाच । स्वकीयं स्वामिनं हत्वा चागता परपूरुषम् । तं जारं स्वामिनं दैवात्शार्दूलो भक्षयन्मम । किं करोमि क्व गच्छामि विधात्रा वंचितास्म्यहम्

Sinabi ni Kalipriyā: “Pinatay ko ang sarili kong asawa at lumapit ako sa ibang lalaki. Ngunit sa hatol ng tadhana, nilamon ng tigre ang aking minamahal na iyon. Ano ang gagawin ko—saan ako tutungo? Ako’y nadaya ng Maylikha.”

Verse 20

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे राधादामोदरपूजा । माहात्म्यकथनंनाम विंशतितमोऽध्यायः

Sa ganito, sa kagalang-galang na Padma Mahāpurāṇa, sa Brahma-khaṇḍa, sa pag-uusap nina Sūta at Śaunaka, nagwawakas ang ikadalawampung kabanata na tinatawag na “Paglalahad ng kadakilaan ng pagsamba kina Rādhā at Dāmodara.”

Verse 21

कलिप्रियोवाच । हा नाथ किं कृतं कर्म्म मया हंतातिदारुणम् । कं लोकं वा गमिष्यामि वद स्वामिन्मनाग्गिरम्

Sinabi ni Kalipriya: “Ay, Panginoon! Anong napakasaklap at malupit na gawa ang nagawa ko? Saang daigdig ako mapapasa? Sabihin mo sa akin, mahal kong guro—magsalita ka kahit kaunti.”

Verse 22

भर्त्सनां तु यथाकामं कुर्य्याच्चाहं सुनिंदिता । किंचिन्न वदसि स्वामिन्नेनो यन्मे न विद्यते

“Sawayin mo ako nang ayon sa nais mo; ako’y tunay na labis na napaparatangan. Ngunit, Panginoon, ni kaunti’y hindi mo sinasabi—anong kasalanan ang nasa akin na hindi ko nalalaman?”

Verse 23

सूत उवाच । ननाम चरणे तस्य गतान्यनगरं प्रति । तत्र प्रविष्टा सा योषिद्दृष्ट्वा पुण्यजनान्बहून्

Sinabi ni Sūta: Yumukod siya sa mga paa niya, at saka naglakbay patungo sa ibang lungsod. Pagpasok niya roon, nakita ng babaeng iyon ang maraming taong banal at matuwid.

Verse 24

ऊर्जे स्नानपरान्प्रातर्नर्मदायां च वैष्णवान् । तत्र नद्यां स्त्रियश्चापि राधादामोदरं द्विज

Sa buwan ng Ūrja (Kārttika), sa bukang-liwayway, makikita ang mga Vaiṣṇava na taimtim na naliligo sa Narmadā; at doon sa ilog na iyon, maging ang mga babae ay sumasamba rin kina Rādhā at Dāmodara, O brāhmaṇa.

Verse 25

सपर्यां च कृतां चैव शंखनादैर्महोत्सवैः । गंधपुष्पैर्धूपदीपैर्वस्त्रैर्नानाविधैः फलैः

At ang pagsamba ay ganap na naisagawa—sa pag-alingawngaw ng mga kabibe at sa dakilang pagdiriwang—sa pabango at mga bulaklak, insenso at mga ilawan, sari-saring kasuotan, at iba’t ibang bunga.

Verse 26

मुखवासैर्भक्तियुक्ता दृष्ट्वा सा विनयान्विता । पप्रच्छ ब्रूत यूयं मे किमेतत्क्रियते स्त्रियः

Nang makita niya ang mga babae na ang bibig ay pinabanguhan at puspos ng debosyon, siya—na may kababaang-loob—ay nagtanong: “Sabihin ninyo sa akin, mga babae, ano itong ginagawa?”

Verse 27

स्त्रिय ऊचुः । सर्वमासोत्तमे चोर्जे राधादामोदरौ शुभौ । पूजां कृत्वा वयं मातः सर्वपापहरां शुभाम्

Sinabi ng mga babae: “O Ina, sa buwang Ūrja—pinakamainam sa lahat ng buwan—isinagawa namin ang mapalad na pagsamba kina Rādhā at Dāmodara, isang banal na ritwal na nag-aalis ng lahat ng kasalanan.”

Verse 28

कोटिजन्मार्जितं पापं नष्टं प्राप्तं निकेतनम् । सपर्य्यामामिषं त्यक्त्वा कृत्वा सा च हरेर्द्दिने

Ang kasalanang naipon sa di-mabilang na kapanganakan ay naglalaho at nawawalan ng tahanan, kapag sa banal na araw ni Hari ay nagsasagawa ng pagsamba at itinatakwil ang karne at iba pang pagkaing mula sa hayop.

Verse 29

निधनत्वं पौर्णमास्यां गता सा निर्मला द्विज । किंकराश्चागतास्तूर्णं यमस्य निलयं प्रति

Sa araw ng kabilugan ng buwan, ang dalisay na babaeng iyon ay namatay, O brāhmaṇa; at ang mga lingkod ni Yama ay agad na dumating, patungo sa tahanan ni Yama.

Verse 30

नेतुं तां क्रोधसंयुक्ता बबंधुश्चर्मरज्जुभिः । तदागता विष्णुदूता विमानं स्वर्णनिर्मितम्

Nang balakin siyang dalhin, sila—puspos ng poot—ay iginapos siya ng mga sintas na balat. Noon din dumating ang mga sugo ni Viṣṇu, kasama ang isang gintong, maringal na sasakyang panglangit.

Verse 31

शंखचक्रगदापद्मधारिणो वनमालिनः । निजघ्नुश्चक्रधाराभिर्यमदूताः पलायिताः

Taglay ang kabibe, diskus, pamalo, at lotus, at may suot na mga garlandang gubat, kanilang pinuksa ang mga kalaban sa mga bugso ng mga diskus; at nagsitakas ang mga sugo ni Yama.

Verse 32

राजहंसयुते विप्र विमाने स्वर्णनिर्मिते । आरूढा सा गता तैस्तु वेष्टिता विष्णुमंदिरम्

O brāhmaṇa, sumakay siya sa gintong sasakyang panghimpapawid na hinihila ng maharlikang mga sisne; at napaliligiran nila, siya’y nagtungo sa templo ni Viṣṇu.

Verse 33

तत्र तस्थौ चिरं भोगं कृत्वा सा वै यथेप्सितम् । या कुर्यात्कार्त्तिके विप्र राधादामोदरार्चनम्

Doon siya nanatili nang mahabang panahon, tinatamasa ang bunga ayon sa kanyang minimithi—ganyan ang gantimpala ng sinumang, O brāhmaṇa, sumasamba kay Rādhā at Dāmodara sa buwan ng Kārttika.

Verse 34

याति पूजा त्यक्तपापाद्गोलोकाख्यं मनोहरम् । य इदं शृणुयाद्भक्त्या या च नारी समाहिता । कोटिजन्मार्जितं पापं तस्य तस्या विनश्यति

Sa pagsamba, napapawi ang kasalanan at nararating ang kaaya-ayang kahariang tinatawag na Goloka. Sinumang makinig nito nang may debosyon—at sinumang babae na nakikinig nang taimtim—ay napapawi ang kasalanang naipon sa milyun-milyong kapanganakan.