Adhyaya 99

Verse 1

विष्णुरुवाच । स्तोत्रं पवित्रं परमं पुराणं पापापहं पुण्यमयं शिवं च । धन्यं सुसूक्तं परमं सुजाप्यं निशम्य राजा स सुखी बभूव

Sinabi ni Viṣṇu: Nang marinig ng hari ang himnong yaon—lubhang nagpapadalisay, pinakadakila, may kapangyarihang purāṇiko, pumapawi ng kasalanan, puspos ng kabutihan at mapalad—siya’y napuspos ng ligaya. Ito’y pinagpala, mahusay ang pagkakabigkas, at pangunahing dasal na dapat ulit-ulitin.

Verse 2

गतासु तृष्णा क्षुधया समेता देवोपमो भूमिपतिर्बभूव । भार्या च तस्यापि विभाति रूपैर्युक्तावुभौ पापविबंधमाप्तौ

Bagaman pinahihirapan ng uhaw at gutom, ang panginoon ng lupa ay nagningning na tila isang diyos. At ang kanyang asawa man ay kumislap sa kagandahan. Magkasama silang dalawa, kapwa napasailalim sa gapos na hinubog ng kasalanan.

Verse 3

देवः सुदेवैः परिवारितोसौ विप्रैः सुसिद्धैर्हरिभक्तियुक्तैः । आगत्य भूपं गतकल्मषं तं श्रीशंखचक्राब्जगदासिधर्ता

Dumating ang Panginoon—may hawak na mapalad na kabibe, diskos, lotus, pamalo, at tabak—na napalilibutan ng mararangal na mga diyos at ng mga ganap na brāhmaṇa na puspos ng debosyon kay Hari; at nilapitan Niya ang haring yaon na napawi na ang dumi ng kasalanan.

Verse 4

श्रीनारदो भार्गव व्यास पुण्या समागतस्तत्र मृकंडसूनुः । वाल्मीकि नामा मुनिर्विष्णुभक्तः समागतो ब्रह्मसुतो वसिष्ठः

Doon ay dumating ang kagalang-galang na Nārada, kasama sina Bhārgava at Vyāsa, at ang banal na anak ni Mṛkaṇḍa. Dumating din si Vālmīki—ang muning deboto ni Viṣṇu—gayundin si Vasiṣṭha, ang isip-na-anak ni Brahmā.

Verse 5

गर्गो महात्मा हरिभक्तियुक्तो जाबालिरैभ्यावथ कश्यपश्च । आजग्मुरेते हरिणा समेता विष्णुप्रिया भागवतां वरिष्ठाः

Si Garga, ang dakilang pantas na puspos ng bhakti kay Hari, at sina Jābāli, Raibhya, at Kaśyapa—ang mga pangunahing deboto, minamahal ni Viṣṇu—ay dumating doon na magkakasama, kasama si Hari.

Verse 6

पुण्याः सुधन्या गतकल्मषास्ते हरेः सुपादांबुजभक्तियुक्ताः । श्रीवासुदेवं परिवार्य तस्थुः स्तुवंति भूपं विविधप्रकारैः

Yaong mga banal at tunay na mapalad—nalinis sa kasalanan at may debosyon sa marilag na mga paang-loto ni Hari—ay tumindig na pumapaligid kay Śrī Vāsudeva at nagpuri sa hari sa sari-saring paraan.

Verse 7

देवाश्च सर्वे हुतभुङ्मुखाश्च ब्रह्मा हरिश्चापि सुदिव्यदेव्यः । गायंति दिव्यं मधुरं मनोहरं गंधर्वराजादिसुगायनाश्च

Ang lahat ng mga deva, kasama ang Apoy na may mukhang handog (Agni), at si Brahmā at si Hari (Viṣṇu), pati ang lubhang banal na mga diyosa—kasama ang hari ng mga Gandharva at iba pang bihasang mang-aawit—ay umaawit ng makalangit na mga himig na matamis at kaakit-akit.

Verse 8

सुवेद युक्तैः परमार्थसंमितैः स्तवैः सुपुण्यैर्मुनयः स्तुवंति । दृष्ट्वा पतिं भूपतिमेव देवो हरिर्बभाषे वचनं मनोहरम्

Pinuri ng mga pantas siya sa mga dalisay na stotra—nakaugat sa mga Veda at kaayon ng pinakamataas na katotohanan. Nang makita ang panginoong iyon, ang hari ng daigdig, nagsalita ang diyos na si Hari ng mga salitang kaaya-aya.

Verse 9

वरं यथेष्टं वरयस्व भूपते ददाम्यहं ते परितोषितो यतः । हरेस्तु वाक्यं स निशम्य राजा दृष्ट्वा मुरारिं वदमानमग्रे

“Pumili ka ng biyaya ayon sa iyong nais, O hari; ipagkakaloob ko ito sa iyo, sapagkat ako’y nalugod.” Nang marinig ng hari ang mga salita ni Hari, at makita si Murāri na nagsasalita sa kanyang harapan, siya’y nakinig nang buong paggalang.

Verse 10

नीलोत्पलाभं मुरघातिनं प्रभुं तं शंखचक्रासिगदाप्रधारिणम् । श्रियासमेतं परमेश्वरं तं रत्नोज्ज्वलं कंकणहारभूषितम्

Namamasdan ko ang Panginoon—maitim na tila bughaw na lotus, ang pumatay kay Mura—taglay ang kabibe, diskos, tabak at pamalo; ang Kataas-taasang Diyos na kasama si Śrī (Lakṣmī), kumikislap sa mga hiyas at pinalamutian ng mga pulseras at kuwintas.

Verse 11

रविप्रभं देवगणैः सुसेवितं महार्घहाराभरणैः सुभूषितम् । सुदिव्यगंधैर्वरलेपनैर्हरिं सुभक्तिभावैरवनीं गतो नृपः

Nagniningning na tila araw, pinaglilingkuran ng mga pangkat ng mga deva, pinalamutian ng di-matatawarang mga kuwintas at alahas, at pinahiran ng mga banal na samyo at piling unguwento, ang hari—dahil sa dalisay na debosyon kay Hari—ay lumisan mula sa daigdig.

Verse 12

दंडप्रणामैः सततं नमाम जयेति वाचाथ महानृपस्तदा । दासोस्मि भृत्योस्मि पुरः स ते सदा भक्तिं न जाने न च भावमुत्तमम्

Pagkaraan ay nagsalita ang dakilang hari: “Lagi kitang sinasamba sa ganap na pagpapatirapa, at sumisigaw ng ‘Tagumpay!’ Ako’y iyong alipin, iyong lingkod—laging nakatayo sa iyong harapan. Hindi ko nalalaman ang tunay na debosyon, ni taglay ko ang pinakamataas na damdaming mapitagan.”

Verse 13

जायान्वितं मामिह चागतं हरे प्रपाहि वै त्वां शरणं प्रपन्नम् । धन्यास्तु ते माधव मानवा द्विजाः सदैव ते ध्यानमनोविलीनाः

O Hari, dumating ako rito na kasama ang aking asawa. Ingatan mo ako—sapagkat sa iyo ako tunay na sumilong. Mapalad, O Mādhava, ang mga tao—lalo na ang mga dalawang-ulit-na-isinilang—na ang isipan ay laging nalulubog sa pagninilay sa iyo.

Verse 14

समुच्चरंतो भव माधवेति प्रयांति वैकुंठमितः सुनिर्मलाः । तवैव पादांबुजनिर्गतं पयः पुण्यं तथा ये शिरसा वहंति

Malinaw at dalisay, yaong mga kaluluwang sumisigaw, “O Mādhava, maging kanlungan ko!”, ay lumilisan mula rito at nakakamtan ang Vaikuṇṭha. Gayundin, mapalad yaong nagdadala sa kanilang ulo ng banal na tubig na umagos mula sa iyong mga paang-lotus.

Verse 15

समस्ततीर्थोद्भव तोय आप्लुतास्ते मानवा यांति हरेः सुधाम

Yaong mga taong lumulublob sa tubig na nagmumula sa lahat ng banal na tīrtha ay tutungo sa kataas-taasang tahanan ni Hari.

Verse 16

नास्ति योगो न मे भक्तिर्ज्ञानं नास्ति न मे क्रिया । कस्य पुण्यस्य संगेन वरं मह्यं प्रयच्छसि

Wala akong yoga, wala rin akong bhakti; wala akong kaalaman, ni wala akong gawang-ritwal. Sa pakikisama sa anong kabutihang-loob mo ipinagkakaloob sa akin ang biyayang ito?

Verse 17

हरिरुवाच । वासुदेवाभिधानं यन्महापातकनाशनम् । भवता विज्वलात्पुण्याच्छ्रुतं राजन्विकल्मषः

Sinabi ni Hari: “O Hari, O Hari, O Hari, O Hari, O Hari, O Hari, O Hari, O Hari, O Hari, O Hari.”

Verse 18

तेन त्वं मुक्तिभागी च संजातो नात्र संशयः । मम लोके प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्भोगान्मनोनुगान्

Kaya’t ikaw ay tunay na naging kabahagi ng kalayaan (mokṣa)—walang alinlangan dito. Sa aking kaharian, tamasahin mo ang mga banal na ligayang ayon sa nais ng iyong puso.

Verse 19

राजोवाच । यदिदेववरोदेयोममदीनस्यवैत्वया । विज्वलायप्रयच्छत्वंप्रथमंवरमुत्तमम्

Sinabi ng hari: “Kung tunay ngang ipagkakaloob mo sa akin, na abang-aba, ang isang biyaya, kung gayon ay una mong igawad kay Vijvalā ang pinakadakila at pinakamainam na biyaya.”

Verse 20

हरिरुवाच । विज्वलस्य पिता पुण्यः कुंजलो ज्ञानमंडितः । वासुदेवमहास्तोत्रं नित्यं पठति भूपते

Sinabi ni Hari: “O hari, ang ama ni Vijvala—ang banal na Kuñjala, pinalamutian ng kaalaman—ay araw-araw na bumibigkas ng Dakilang Himno kay Vāsudeva.”

Verse 21

पुत्रैः प्रियासमेतोऽसौ मम गेहं प्रयास्यति । एतत्तु जपते स्तोत्रं सदा दास्याम्यहं फलम्

Kasama ang kaniyang mga anak at minamahal na asawa, siya’y paroroon sa aking tahanan. At sa sinumang laging bumibigkas ng himnong ito, palagi kong ipagkakaloob ang bunga nito.

Verse 22

एवमुक्ते शुभे वाक्ये राजा केशवमब्रवीत् । इदं स्तोत्रं महापुण्यं सफलं कुरु केशव

Nang masambit ang mga mapagpalang salita, sinabi ng hari kay Keśava: “O Keśava, gawin mong mamunga ang himnong ito na lubhang mapagkawanggawa at dakilang kabutihan.”

Verse 23

हरिरुवाच । कृते युगे महाराज यदा स्तोष्यंति मानवाः । तदा मोक्षं प्रयास्यंति तत्क्षणान्नात्र संशयः

Sinabi ni Hari: “O dakilang hari, sa Kṛta Yuga, kapag ang mga tao’y ganap na nasisiyahan, sa mismong sandaling iyon ay nakakamtan nila ang kalayaan (mokṣa)—walang alinlangan dito.”

Verse 24

त्रेतायां मासमात्रेण षड्भिर्मासैस्तु द्वापरे । वर्षेणैकेन च कलौ ये जपंति च मानवाः

Sa Tretā-yuga, sa loob lamang ng isang buwan ng japa ay natatamo ito; sa Dvāpara-yuga, sa loob ng anim na buwan; at sa Kali-yuga, sa loob ng isang taon—ganyan ang mga taong nagsasagawa ng japa.

Verse 25

स्वर्गं प्रयांति राजेंद्र वैष्णवं गतिदायकम् । त्रिकालमेककालं वा स्नातो जपति ब्राह्मणः

O hari ng mga hari, mararating nila ang langit—ang kalagayang Vaiṣṇava na nagbibigay ng pinakamataas na hantungan—kapag ang isang brāhmaṇa, matapos maligo, ay nagsasagawa ng japa nang tatlong ulit sa maghapon, o kahit minsan sa isang araw.

Verse 26

यं यं तु वांछते कामं स स तस्य भविष्यति । क्षत्रियो जयमाप्नोति धनधान्यैरलंकृतः

Anumang pagnanais na minimithi ng tao—ang bawat gayong hangarin ay matutupad para sa kanya. Ang isang kṣatriya ay magkakamit ng tagumpay at mapapalamutian ng yaman at saganang ani ng butil.

Verse 27

वैश्यो भविष्यति श्रीमान्सुखी शूद्रो भविष्यति । अंत्यजं श्रावयेद्योयं पापान्मुक्तो भविष्यति

Ang isang Vaiśya ay magiging mapalad at masagana; ang isang Śūdra ay magiging masaya. At sinumang magpaparinig nito (ng aral/pagbigkas) sa isang itinakwil, ay mapapalaya sa mga kasalanan.

Verse 28

श्रावको नरकं घोरं कदाचिन्नैव पश्यति । मम स्तोत्रप्रसादाच्च सर्वसिद्धो भविष्यति

Ang deboto ay hindi kailanman, sa anumang panahon, makakakita ng kakila-kilabot na impiyerno; at sa biyayang nagmumula sa aking himno, makakamit niya ang ganap na katuparan.

Verse 29

ब्राह्मणैर्भोज्यमानैश्च श्राद्धकाले पठिष्यति । पितरो वैष्णवं लोकं तृप्ता यास्यंति भूपते

O hari, kung ito’y bibigkasin sa panahon ng śrāddha habang pinapakain ang mga Brāhmaṇa, ang mga ninuno—na lubos na nasiyahan—ay makararating sa mundong Vaiṣṇava.

Verse 30

तर्पणांते जपं कुर्याद्ब्राह्मणो वाथ क्षत्रियः । पिबंति चामृतं तस्य पितरो हृष्टमानसाः

Sa pagtatapos ng ritong tarpaṇa, ang brāhmaṇa—gayundin ang kṣatriya—ay magsagawa ng japa; at ang kanyang mga ninuno, galak ang puso, ay waring umiinom ng amṛta mula sa gawang iyon.

Verse 31

होमेषु यज्ञमध्ये च भावाज्जपति मानवः । तत्र विघ्ना न जायंते सर्वसिद्धिर्भविष्यति

Kapag ang tao, taglay ang taos na bhāva, ay nagja-japa sa mga homa at sa gitna ng yajña, doon ay hindi sumisilang ang mga hadlang, at tiyak na darating ang ganap na tagumpay.

Verse 32

विषमे दुर्गसंस्थाने हिंस्रव्याघ्रस्य संकटे । चौराणां संकटे प्राप्ते तत्र स्तोत्रमुदीरयेत्

Sa mabagsik na daan, sa di-malapít na kuta o pook, sa panganib ng mabangis na tigre, o kapag dumating ang banta ng mga magnanakaw—sa gayong oras ay bigkasin ang himnong yaon.

Verse 33

तत्र शांतिर्महाराज भविष्यति न संशयः । अन्येष्वेव सुभव्येषु राजद्वारे गते नरे

Doon, O dakilang hari, tiyak na magkakaroon ng kapayapaan—walang pag-aalinlangan—kapag ang tao’y nakarating sa pintuan ng hari, at gayundin sa iba pang mapalad na kalagayan.

Verse 34

वासुदेवाभिधानस्य अयुतं जपते नरः । ब्रह्मचर्येण संस्नातः क्रोधलोभविवर्जितः

Ang taong inuulit ang banal na pangalang “Vāsudeva” nang sampung libong ulit—nalinis sa disiplina ng brahmacarya, at malaya sa galit at kasakiman—ay nagkakamit ng dakilang kabutihang espirituwal.

Verse 35

तिलतंडुलकैर्होमं दशांशमाज्यमिश्रितम् । वासुदेवं प्रपूज्यैव दद्यात्प्रयतमानसः

Sa linga at butil ng bigas ay magsagawa ng handog-sa-apoy, na may halong ghee na ikasampung bahagi; at matapos sambahin si Vāsudeva, magbigay ng itinakdang handog/kawanggawa nang may disiplina at nakatuong isip.

Verse 36

श्लोकं प्रति ततो देयं होमं ध्यानेन मानवैः । तेषां सुभृत्यवन्नित्यं पार्श्वं नैव त्यजाम्यहम्

Kaya, sa bawat taludtod, ang mga tao’y maghandog ng homa habang nagmumuni-muni. Hindi ko kailanman iniiwan ang kanilang tabi; lagi akong nananatili sa kanila na parang tapat na tagapaglingkod.

Verse 37

कलौ युगे सुसंप्राप्ते स्तोत्रे दास्यं प्रयास्यति । वेदभंगप्रसंगेन यस्य कस्य न दीयते

Kapag ganap nang dumating ang yugto ng Kali, ang tunay na himno ng papuri ay mapapasailalim sa pagkaalipin; at sa dahilan ng ‘paglabag sa Veda,’ hindi ito ipagkakaloob sa kung sinu-sino.

Verse 38

सर्वकामसमृद्धार्थः स चैव हि भविष्यति । एवं हि सफलं स्तोत्रं मया भूप कृतं शृणु

Tunay ngang magiging ganap siya—ang kanyang mga layon ay uunlad at matutupad ang bawat hangarin. O Hari, makinig: ganito ang himnong aking binuo, na tunay na mabunga sa mga bunga nito.

Verse 39

ब्रह्मणा निर्मितं तेन जप्तं रुद्रेण वै पुरा । ब्रह्महत्याविनिर्मुक्त इंद्रो मुक्तश्च किल्बिषात्

Nilalang ito ni Brahmā, at noong una’y binigkas ni Rudra; sa pamamagitan niyon, si Indra ay napalaya nga mula sa kasalanan ng pagpatay sa isang brāhmaṇa, at nakawala sa kanyang pagkakasala.

Verse 40

देवाश्च ऋषयो गुह्याः सिद्धविद्याधरामराः । नागैस्तु पूजितं स्तोत्रमापुः सिद्धिं मनीप्सिताम्

Ang mga deva at mga rishi, ang mga Guhyaka, mga Siddha, mga Vidyādhara at mga walang-kamatayan—sa pagpupugay sa banal na himno gaya ng ginawa ng mga Nāga—ay nagkamit ng minimithing siddhi.

Verse 41

पुण्यो धन्यः स वै दाता पुत्रवान्हि भविष्यति । जपिष्यति मम स्तोत्रं नात्र कार्या विचारणा

Ang nagbibigay na iyon ay tunay na mapalad at may dakilang punya; tunay ngang magkakaroon siya ng mga anak na lalaki. Aawitin niya ang aking himno—dito’y walang dapat pag-alinlangan.

Verse 42

आगच्छ त्वं स्त्रिया सार्धं मम स्थानं नृपोत्तम । हस्तावलंबनं दत्तं हरिणा तस्य भूपतेः

“Halika, O pinakadakilang hari, kasama ang iyong asawa, sa aking tahanan. Si Hari ay nagkaloob sa haring iyon ng pag-alalay ng Kanyang kamay—banal na tulong at pag-iingat.”

Verse 43

नेदुर्दुंदुभयस्तत्र गंधर्वा ललितं जगुः । ननृतुश्चाप्सरः श्रेष्ठाः पुष्पवृष्टिं प्रचक्रिरे

Doon ay umalingawngaw ang mga dundubhi; ang mga Gandharva’y marikit na umawit; at ang pinakamahuhusay na Apsara’y sumayaw, nagpaulan ng mga bulaklak.

Verse 44

देवाश्च ऋषयः सर्वे वेदस्तोत्रैः स्तुवंति ते । ततो दयितया सार्द्धं जगाम नृपतिर्हरिम्

Ang lahat ng mga deva at mga rishi ay pumuri sa kanya sa pamamagitan ng mga Veda-himno; at pagkaraan, ang hari, kasama ang kanyang minamahal, ay nagtungo kay Hari (Viṣṇu).

Verse 45

तं स्तूयमानं सुरसिद्धसंघैः स विज्वलः पश्यति हृष्टमानसः । समागतस्तिष्ठति यत्र वै पिता माता च वेगेन महाप्रभावः

Nagniningning siya sa liwanag at minasdan niya ang yaong pinupuri ng mga pulutong ng mga deva at mga Siddha, at ang kanyang puso’y napuspos ng galak. Pagdaka’y dumating nang matulin ang kanyang ama at ina—makapangyarihan—at tumindig doon sa kinaroroonan niya.

Verse 99

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे नवनवतितमोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ikasiyamnapu’t siyam na kabanata sa Bhūmikhaṇḍa ng Śrī Padma Purāṇa, sa salaysay ni Vena, sa banal na tawiran na tinatawag na Guru-tīrtha, at sa kasaysayan ni Cyavana.