Adhyaya 98

Verse 1

सूत उवाच । एवमुक्ते शुभे वाक्ये विज्वलेन महात्मना । कुंजलो वदतां श्रेष्ठः स्तोत्रं पुण्यमुदैरयत्

Sinabi ni Sūta: Nang masambit na ni Vijvala, ang dakilang kaluluwa, ang gayong mapalad na mga salita, si Kuñjala—pinakamahusay sa mga tagapagsalita—ay bumigkas ng banal na himno.

Verse 2

ध्यात्वा नत्वा हृषीकेशं सर्वक्लेशविनाशनम् । सर्वश्रेयः प्रदातारं हरेः स्तोत्रमुदीरितम्

Pagkatapos magnilay at yumukod kay Hṛṣīkeśa, ang tagapuksa ng lahat ng pagdurusa at tagapagkaloob ng bawat kabutihang mapalad, saka ipinahayag ang himno para kay Hari.

Verse 3

वासुदेवाभिधानं तत्सर्वश्रेयः प्रदायकम् । मोक्षद्वारं सुखोपेतं शांतिदं पुष्टिवर्द्धनम्

Ang banal na pangalang “Vāsudeva” ay nagkakaloob ng lahat ng pinakamataas na kabutihan; ito ang pintuan ng moksha, puspos ng ligaya, tagapagbigay ng kapayapaan, at nagpapalago ng lakas at kasaganaan.

Verse 4

सर्वकामप्रदातारं ज्ञानदं ज्ञानवर्द्धनम् । वासुदेवस्य यत्स्तोत्रं विज्वलाय प्रकाशितम्

Ang himno kay Vāsudeva—na nagbibigay ng lahat ng ninanais, nagkakaloob ng kaalaman at nagpapalago ng kaalaman—ay ipinahayag kay Vijvalā.

Verse 5

वासुदेवाभिधानं चाप्रमेयं पुण्यवर्द्धनम् । सोऽवगम्य पितुः सर्वं विज्वलः पक्षिणांवरः

Nabatid niya ang di-masukat at nagpapalago ng kabanalan na banal na Pangalan ni Vāsudeva; at si Vijvala, ang pinakadakila sa mga ibon, ay naunawaan ang lahat mula sa kanyang ama.

Verse 6

तत्रगंतुंप्रचक्रामपितुःपृष्टंतदानृप । एवं गंतुं कृतमतिं विज्वलं ज्ञानपारगम्

O hari, nang siya’y tanungin ng kanyang ama, siya’y nagsimulang magtungo roon. Kaya, matapos magpasya sa pag-alis, ang maningning na nakatawid na sa pampang ng kaalaman ay nagpatuloy.

Verse 7

उवाच पुत्रं धर्मात्मा उपकारसमुद्यतम्

Nagsalita ang matuwid ang kalooban sa kanyang anak, na masigasig sa pagbibigay ng tulong.

Verse 8

कुंजल उवाच । पुत्र तस्य महज्जाने पातकं भूपतेः शृणु । यतो गत्वा पठ स्वत्वं सुबाहोश्चोपशृण्वतः

Sinabi ni Kuñjala: “Anak, pakinggan mo ang malaking kasalanan ng hari, na lubos kong nalalaman. Pumaroon ka at bigkasin ang salaysay ayon sa tunay na kalagayan, habang nakikinig din si Subāhu.”

Verse 9

यथायथा श्रोष्यति स्तोत्रमुत्तमं तथा तथा ज्ञानमयो भविष्यति । श्रीवासुदेवस्य न संशयो वै तस्य प्रसादात्सुशिवं मयोक्तम्

Habang paulit-ulit na pinakikinggan ang dakilang himnong ito, gayon ding napupuno ang puso ng tunay na kaalaman. Kay Śrī Vāsudeva ay walang alinlangan; sa Kanyang biyaya, aking nasambit ang pinakamasuwerte at banal.

Verse 10

आमंत्र्य स गुरुं पश्चादुड्डीय लघुविक्रमः । आनंदकाननं पुण्यं संप्राप्तो विज्वलस्तदा

Pagkatapos magpaalam sa kanyang guro, ang magaan ang hakbang at mabilis na si Vijvala ay lumipad at narating ang banal na gubat na tinatawag na Ānandakānana.

Verse 11

वृक्षच्छायां समाश्रित्य उपविष्टो मुदान्वितः । समालोक्य स राजानं विमानेनागतं पुनः

Sumilong siya sa lilim ng isang puno at naupo, puspos ng kagalakan. Paglingon niya, nakita niyang ang hari ay muling dumarating sakay ng isang makalangit na vimāna.

Verse 12

एष्यत्यसौ कदा राजा सुबाहुः प्रियया सह । पातकान्मोचयिष्यामि स्तोत्रेणानेन वै कदा

Kailan darating ang haring Subāhu, kasama ang kanyang minamahal? At kailan ko siya tunay na palalayain sa mga kasalanan sa pamamagitan ng himnong ito?

Verse 13

तावद्विमानः संप्राप्तः किंकिणीजालमंडितः । घंटारवसमाकीर्णो वीणावेणुसमन्वितः

Noon din ay dumating ang isang makalangit na vimāna, pinalamutian ng lambat ng kumakalansing na kampanilya; napupuno ng tunog ng mga kampana, at sinasabayan ng tugtugin ng vīṇā at plauta.

Verse 14

गंधर्वस्वरसंघुष्टश्चाप्सरोभिः समन्वितः । सर्वकामसमृद्धस्तु अन्नोदकविवर्जितः

Umaalingawngaw sa himig ng mga Gandharva at may kasamang mga Apsaras, sagana sa lahat ng ninanasang ligaya—ngunit salat sa pagkain at tubig.

Verse 15

तस्मिन्याने स्थितो राजा सुबाहुः प्रियया सह । समुत्तीर्णो विमानात्स सुतार्क्ष्य प्रियया सह

Naupo sa sasakyang yaon ang Haring Subāhu, kasama ang kanyang minamahal; saka siya bumaba mula sa makalangit na vimāna—kasama si Sutārkṣya at ang kanyang minamahal.

Verse 16

शस्त्रमादाय तीक्ष्णं तु यावत्कृंतति तच्छवम् । तावद्धि विज्वलेनापि समाह्वानं कृतं तदा

Humawak siya ng matalim na sandata; habang hinihiwa niya ang bangkay na iyon, sa gayong tagal din—maging ni Vijvala—ginawa noon ang pagtawag.

Verse 17

भो भोः पुरुषशार्दूल देवोपम भवानिदम् । करोति निर्घृणं कर्म नृशंसैर्न च शक्यते

O, o tigre sa mga tao, o tulad ng isang deva—ang gawaing ito na iyong ginagawa ay walang-awa; hindi ito matitiis, kahit ng mga pusong malupit.

Verse 18

कर्तुं पुरुषशार्दूल कोऽयं विधिविपर्ययः । दुष्कृतं साहसं कर्म निंद्यं लोकेषु सर्वदा

O tigre sa mga tao, anong pagbaligtad ng wastong dharma ang iyong gagawin? Ang gayong padalus-dalos na gawa ay kasalanan, at laging hinahatulan sa daigdig.

Verse 19

वेदाचारविहीनं तु कस्मात्प्रारब्धवानि ह । तन्मे त्वं कारणं सर्वं कथयस्व यथा तथा

Bakit mo sinimulan ito, gayong wala sa iyo ang asal na itinatakda ng mga Veda? Ipagpaliwanag mo sa akin, nang buo, ang sanhi ng lahat—gaya ng tunay na nangyari.

Verse 20

इत्येवं भाषितं तस्य विज्वलस्य महात्मनः । समाकर्ण्य महाराजः स्वप्रियां वाक्यमब्रवीत्

Nang marinig ng dakilang hari ang gayong mga salitang binigkas ng marangal na si Vijvala, hinarap niya ang kanyang minamahal at nagsalita ng ganito.

Verse 21

प्रिये वर्षशतं भुक्तं मयेदं पापकर्मणा । कदा न भाषितं केन यथायं परिभाषते

Sinta, sa loob ng sandaang taon ay tiniis ko ito dahil sa sarili kong makasalanang gawa. Kailanman ay wala pang nagsalita sa akin nang gaya ng pagsasalita niya ngayon.

Verse 22

ममैवं पीड्यमानस्य क्षुधया हृदयं प्रिये । निर्गतं चोत्सुकं कांते शांतिश्चित्ते प्रवर्तते

O sinta, habang ako’y pinahihirapan ng gutom, ang puso ko—balisa na wari’y lalabas sa katawan—ay hindi makatagpo ng kapayapaang sumisibol sa isip, mahal ko.

Verse 23

यावदस्य श्रुतं वाक्यं सर्वदुःखस्य शांतिदम् । तावच्चित्ते समाह्लादो वर्तते चारुहासिनि

Habang naririnig niya ang mga salitang iyon na nagpapatahimik sa lahat ng pagdurusa, gayon din katagal nananatili sa puso ang malalim na galak, O may magandang ngiti.

Verse 24

कोयं देवो नु गंधर्वः सहस्राक्षो भविष्यति । मुनीनां स्याद्वचः सत्यं यदुक्तं मुनिना पुरा

Sino nga ba ang nilalang na ito—diyos o Gandharva—na magiging “may sanlibong mata”? Nawa’y magkatotoo ang wika ng mga muni, gaya ng sinabi noon ng isang pantas.

Verse 25

एवमाभाषितं श्रुत्वा प्रियस्यानंतरं प्रिया । राजानं प्रत्युवाचाथ भार्या पतिपरायणा

Nang marinig niya ang gayong pananalita ng kanyang minamahal, ang tapat na asawa—laging nakatuon sa paglilingkod sa kabiyak—ay saka sumagot sa hari.

Verse 26

सत्यमुक्तं त्वया नाथ इदमाश्चर्यमुत्तमम् । यथा ते वर्तते कांत मम चित्ते तथा पुनः

Tunay ang sinabi mo, O Panginoon; ito’y isang dakilang kababalaghan. O minamahal, gaya ng nasa iyo, gayon din muli ang nasa aking puso.

Verse 27

पक्षिरूपधरः कोऽयं पृच्छते हितकारिवत् । एवमाभाषितं श्रुत्वा प्रियायाः पृथिवीपतिः

“Sino itong nag-anyong ibon na nagtatanong na wari’y isang mabuting tagapayo?” Nang marinig ang gayong sinabi ng kanyang minamahal, ang panginoon ng lupa, ang hari…

Verse 28

बद्धांजलिपुटोभूत्वा पक्षिणं वाक्यमब्रवीत् । सुबाहुरुवाच । स्वागतं ते महाप्राज्ञ पक्षिरूपधरः प्रभो

Nang magtupi siya ng mga palad sa paggalang, kinausap niya ang ibon. Sinabi ni Subāhu: “Maligayang pagdating sa iyo, O lubhang marunong—O Panginoong nag-anyong ibon.”

Verse 29

शिरसा भार्यया सार्द्धं तव पादांबुजद्वयम् । नमस्करोम्यहं पुण्यमस्तु नस्त्वत्प्रसादतः

Kasama ang aking asawa, iniyuyuko ko ang ulo sa iyong dalawang paa na gaya ng lotus. Nagpupugay ako nang may debosyon—nawa’y mapasaamin ang kabanalan sa iyong biyaya.

Verse 30

भवान्कः पक्षिरूपेण पुण्यमेवं प्रभाषते । यादृशं क्रियतेकर्म पूर्वदेहेन सत्तम

“Sino ka na, bagaman nasa anyo ng ibon, ay nagsasalita ng gayong banal na pananalita? O pinakadakila sa mga matuwid, anong gawa ang iyong ginawa sa dating katawan?”

Verse 31

सुकृतं दुष्कृतं वापि तदिहैव प्रभुज्यते । अथ तेनात्मकं वृत्तं तस्याग्रे च निवेदितम्

Mabuti man o masama ang gawa, dito rin ito tunay na tinatamasa. Pagkaraan, ang takbo ng buhay na hinubog ng karmang iyon ay inihaharap sa kanya.

Verse 32

यथोक्तं कुंजलेनापि पित्रा पूर्वं श्रुतं तथा । कथयस्वात्मवृत्तांतं भवान्को मां प्रभाषते

Gaya ng nasabi noon—at gaya rin ng minsang narinig ng aking ama mula kay Kuñjala—kaya isalaysay mo ang iyong sariling kasaysayan: sino ka na nagsasalita sa akin?

Verse 33

सुबाहुं प्रत्युवाचेदं वाक्यं पक्षिवरस्तदा । विज्वल उवाच । शुकजात्यां समुत्पन्नः कुंजलोनाम मे पिता

Pagdaka’y kinausap ng marangal na ibon si Subāhu. Si Vijvala ay nagsabi: “Ipinanganak ako sa angkan ng mga loro; ang aking ama ay si Kuṃjala ang pangalan.”

Verse 34

तस्याहं विज्वलो नाम तृतीयस्तु सुतेष्वहम् । नाहं देवो न गंधर्वो न च सिद्धो महाभुज

Sa kanya, ako ang ikatlo sa mga anak, na tinatawag na Vijvala. Hindi ako deva, ni Gandharva, ni Siddha man, O makapangyarihang bisig.

Verse 35

नित्यमेव प्रपश्यामि कर्म चैवं सुदारुणम् । कियत्कालं महत्कर्म साहसाकारसंयुतम्

Lagi kong nasasaksihan ang gawang ito—lubhang kakila-kilabot. Hanggang kailan magpapatuloy ang dakilang gawaing ito, na hitik sa kapusukan at pangahas?

Verse 36

करिष्यसि महाराज तन्मे कथय सांप्रतम् । सुबाहुरुवाच । वासुदेवाभिधानं यत्पूर्वमुक्तं हि ब्राह्मणैः

“O dakilang hari, sabihin mo sa akin ngayon ang iyong gagawin.” Sinabi ni Sūbāhu: “Ang pagtawag na ‘Vāsudeva’ ay tunay ngang binigkas noon ng mga brāhmaṇa.”

Verse 37

श्रोष्याम्यहं यदा भद्र गतिं स्वां प्राप्नुयां तदा । पुण्यात्मना भाषितं वै मुनिना संयतात्मना

O marangal na ginoo, kapag narating ko ang aking itinakdang kalagayan, saka ko tunay na maririnig ang winika ng banal at mapagpigil-sa-sariling muni.

Verse 38

तदाहं पातकान्मुक्तो भविष्यामि न संशयः । विज्वल उवाच । तवार्थे पृच्छितस्तातस्तेन मे कथितं च यत्

“Kung gayon, ako’y mapapalaya sa mga kasalanan—walang alinlangan.” Wika ni Vijvala: “Dahil sa iyo, mahal kong anak, tinanong ang aking ama, at sinabi niya sa akin ang kanyang sinabi.”

Verse 39

तत्तेद्याहं प्रवक्ष्यामि शाश्वतं शृणु सत्तम

Kaya ngayo’y ipahahayag ko sa iyo ang walang-hanggang aral; makinig ka, O pinakamabuti sa mga banal.

Verse 40

ओंअस्य श्रीवासुदेवाभिधानस्य स्तोत्रस्य नारदऋषिरनुष्टुप्छंदः । ओंकारोदेवता सर्वपातकनाशनार्थे चतुर्वर्गसाधनार्थे च जपे विनियोगः । ओंनमो भगवते वासुदेवाय इति मंत्रः । पावनं परमं पुण्यं वेदज्ञं वेदमंदिरम् । विद्याधारं भवाधारं प्रणवं वै नमाम्यहम्

Para sa himnong tinatawag na “Śrī Vāsudeva” stotra, si Nārada ang r̥ṣi (tagakita) at Anuṣṭubh ang sukat. Ang diyos na sinasamba rito ay ang Oṃkāra; ang pagbigkas nito’y itinakda upang pawiin ang lahat ng kasalanan at makamit ang apat na layunin ng buhay. Ang mantra ay: “Oṃ, pagpupugay sa Mapalad na Panginoong Vāsudeva.” Yumuyuko ako sa Praṇava (Oṃ)—ang tagapaglinis, ang sukdulang mapagpala; ang nakaaalam ng mga Veda at ang mismong dambana ng mga Veda; ang salalayan ng kaalaman at ang salalayan ng pag-iral sa sanlibutan.

Verse 41

निरावासं निराकारं सुप्रकाशं महोदयम् । निर्गुणं गुणसंबद्धं नमामि प्रणवं परम्

Yumuyuko ako sa kataas-taasang Praṇava (Om)—walang tahanan, walang anyo, maningning na sariling liwanag, bukal ng dakilang pag-angat; lampas sa mga guṇa, ngunit kaugnay at nahahayag sa mga guṇa.

Verse 42

महाकांतं महोत्साहं महामोहविनाशनम् । आचिन्वंतं जगत्सर्वं गुणातीतं नमाम्यहम्

Yumuyuko ako sa Lubhang Minamahal at dakilang mapagpursigi, tagawasak ng napakalaking pagkalito—na lumalaganap at sumasaklaw sa buong sansinukob, at lumalampas sa tatlong guṇa.

Verse 43

भाति सर्वत्र यो भूत्वा भूतानां भूतिवर्द्धनः । अभयं भिक्षुसंबद्धं नमामि प्रणवं शिवम्

Yumuyuko ako kay Śiva, ang banal na Praṇava (Oṁ)—na, sa pagiging nasa lahat ng dako, ay nagniningning sa bawat lugar; nagpapalago ng kapakanan ng lahat ng nilalang; at siya mismo ang kawalang-takot, kakampi ng landas ng mga pulubi-monghe.

Verse 44

गायत्रीसाम गायंतं गीतं गीतप्रियं शुभम् । गंधर्वगीतभोक्तारं प्रणवं प्रणमाम्यहम्

Sumasamba ako sa banal na Praṇava (Oṁ), mapalad at minamahal ng awit; inaawit bilang Gāyatrī at Sāman, at siyang tumatanggap ng mga awit ng mga Gandharva.

Verse 45

विचारं वेदरूपं तं यज्ञस्थं भक्तवत्सलम् । योनिं सर्वस्य लोकस्य ओंकारं प्रणमाम्यहम्

Sumasamba ako sa Oṁkāra—ang diwa ng banal na pagninilay, anyong Veda; nananahan sa yajña; mahabagin sa mga deboto; at siyang sinapupunan ng buong daigdig.

Verse 46

तारकं सर्वभूतानां नौरूपेण विराजितम् । संसारार्णवमग्नानां नमामि प्रणवं हरिम्

Sumasamba ako kay Hari, ang Praṇava (Oṁ)—tagapagligtas ng lahat ng nilalang—na nagniningning bilang bangka para sa mga lumulubog sa karagatang sansāra.

Verse 47

सर्वलोकेषु वसते एकरूपेण नैकधा । धामकैवल्यरूपेण नमामि प्रणवं शिवम्

Siya’y nananahan sa lahat ng mga daigdig—iisa sa diwa, hindi marami. Sa anyo ng pinakamataas na tahanan at mapagpalayang ganap, sumasamba ako sa Praṇava, kay Śiva.

Verse 48

सूक्ष्मं सूक्ष्मतरं शुद्धं निर्गुणं गुणनायकम् । वर्जितं प्राकृतैर्भावैर्वेदस्थानं नमाम्यहम्

Sumasamba ako sa Katotohanang banayad—lalo pang banayad—dalisay; lampas sa mga guṇa ngunit pinuno ng mga guṇa; di nadadapuan ng makamundong kalagayan, at siyang tahanan ng mga Veda.

Verse 49

देवदैत्यवियोगैश्च वर्जितं तुष्टिभिः सदा । दैवैश्च योगिभिर्ध्येयं तमोंकारं नमाम्यहम्

Sumasamba ako sa Oṃkāra—laging may payapang kasiyahan, di naaabot ng paglalayo at alitan ng mga deva at daitya, at karapat-dapat pagnilayan ng mga diyos at yogin.

Verse 50

व्यापकं विश्ववेत्तारं विज्ञानं परमं शुभम् । शिवं शिवगुणं शांतं वंदे प्रणवमीश्वरम्

Sumasamba ako sa Panginoong siyang Om—sumasaklaw sa lahat, nakakabatid ng sansinukob, kataas-taasang kamalayan na lubos na mapalad; si Śiva, taglay ang mga katangian ni Śiva, at payapa.

Verse 51

यस्य मायां प्रविष्टास्तु ब्रह्माद्याश्च सुरासुराः । न विंदंति परं शुद्धं मोक्षद्वारं नमाम्यहम्

Sumasamba ako sa Kanya na ang Kanyang māyā ay pinasukan maging ni Brahmā at ng mga pulutong ng mga diyos at mga demonyo; hindi nila natatagpuan ang sukdulang dalisay na Katotohanan—ang pintuan ng mokṣa.

Verse 52

आनंदकंदाय विशुद्धबुद्धये शुद्धाय हंसाय परावराय । नमोऽस्तु तस्मै गणनायकाय श्रीवासुदेवाय महाप्रभाय

Pagpupugay sa Kanya—kay Śrī Vāsudeva, ang dakilang Panginoon: ugat ng kaligayahan, may ganap na dalisay na talino; ang walang dungis na kataas-taasang Haṃsa, lampas sa mataas at mababa; at pinuno ng mga pangkat.

Verse 53

श्रीपांचजन्येन विराजमानं रविप्रभेणापि सुदर्शनेन । गदाब्जकेनापि विराजमानं प्रभुं सदैनं शरणं प्रपद्ये

Sumisilong ako sa Panginoong laging nagniningning—pinalalamutian ng maluwalhating kabibe na Pāñcajanya, ng Sudarśana na nagliliyab na tila araw, at kumikislap din sa gada at sa lotus.

Verse 54

यं वेदगुह्यं सगुणं गुणानामाधारभूतं सचराचरस्य । यं सूर्यवैश्वानरतुल्यतेजसं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Ako’y sumasaklolo kay Vāsudeva—ang lihim na hiwaga ng mga Veda; bagama’t lampas sa lahat, inihahayag sa mga katangian; siyang salalayan ng lahat ng guna at pundasyon ng gumagalaw at di-gumagalaw na sansinukob; ang ningning niya’y kapantay ng Araw at ni Vaiśvānara, ang kosmikong apoy.

Verse 55

क्षुधानिधानं विमलं सुरूपमानंदमानेन विराजमानम् । यं प्राप्य जीवंति सुरादिलोकास्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Ako’y sumasaklolo kay Vāsudeva—ang kayamanang imbakan para sa nagugutom; ang dalisay at marikit na May-anyo; ang nagniningning sa sukat ng kaligayahang walang hanggan; na kapag Siya’y natamo, ang mga daigdig—mula sa mga deva—ay tunay na nabubuhay.

Verse 56

तमोघनानां स्वकरैर्विनाशं करोति नित्यं परिकर्महेतुः । उद्द्योतमानं रविदीप्ततेजसं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Ako’y sumasaklolo sa yaong Vāsudeva—na sa sarili Niyang mga kamay ay laging winawasak ang siksik na kadiliman, bilang sanhi ng wastong kaayusan; Siya’y nagliliwanag, taglay ang ningning na kasing-sinag ng araw.

Verse 57

यो भाति सर्वत्र रविप्रभावैः करोति शोषं च रसं ददाति । यः प्राणिनामंतरगः स वायुस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Ako’y sumasaklolo kay Vāsudeva—na sa lahat ng dako’y nagniningning sa kapangyarihan ng araw; nagpapapanglaw at nagpapasingaw, at nagbibigay rin ng halumigmig at katas; na sa loob ng mga nilalang ay kumikilos bilang hiningang-buhay, ang hangin ng prāṇa.

Verse 58

स्वेच्छानुरूपेण स देवदेवो बिभर्ति लोकान्सकलान्महीपान् । संतारणे नौरिव वर्तते यस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Ako’y sumasaklolo kay Vāsudeva—ang Diyos ng mga diyos, na ayon sa Kaniyang malayang kalooban ay pinananatili ang lahat ng mga daigdig at ang lahat ng mga hari sa lupa. Siya’y tulad ng bangka sa pagtawid sa karagatan ng pag-iral sa sanlibutan.

Verse 59

अंतर्गतो लोकमयः सदैव पचत्यसौ स्थावरजंगमानाम् । स्वाहामुखो देवगणस्य हेतुस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Laging nananahan sa loob at lumalaganap sa mga daigdig, patuloy Niyang “niluluto” at hinahasa ang lahat ng nilalang—maging di-gumagalaw at gumagalaw. Siya ang sanhi ng kapulungan ng mga deva, at tinatawag sa sigaw ng handog na “svāhā.” Sa Vāsudeva na iyon, ako’y kumakalinga.

Verse 60

रसैः सुपुण्यैः सकलैः सहैव पुष्णाति सौम्यो गुणदश्च लोके । अन्नानि योनिर्मल तेजसैव तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Kasama ng lahat ng lubhang banal na mga lasa at esensya, ang maamo ay nagpapalusog sa daigdig at sa sampung katangian nito. Siya ang pinagmumulan ng mga pagkain, na may dalisay at walang dungis na liwanag—sa Vāsudeva na iyon, ako’y kumakalinga.

Verse 61

अस्त्येव सर्वत्र विनाशहेतुः सर्वाश्रयः सर्वमयः स सर्वः । विना हृषीकैर्विषयान्प्रभुंक्ते तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Tunay ngang Siya’y naroroon sa lahat ng dako—ang sanhi ng pagkalusaw, kanlungan ng lahat, ang pumupuno sa lahat, ang Kabuuan. Nang hindi umaasa sa mga pandama, tinatamasa Niya ang mga bagay ng karanasan. Sa Vāsudeva na iyon, ako’y kumakalinga.

Verse 62

जीवस्वरूपेण बिभर्ति लोकांस्ततः स्वमूर्तान्सचराचरांश्च । निष्केवलो ज्ञानमयः सुशुद्धस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Sa anyo ng indibidwal na kaluluwa, Kanyang tinataglay at sinusuportahan ang mga daigdig; gayundin ang Kanyang sariling mga nahayag na anyo—maging gumagalaw at di-gumagalaw. Ganap, dalisay, at pawang kaalaman—sa Vāsudeva na iyon, ako’y kumakalinga.

Verse 63

दैत्यांतकं दुःखविनाशमूलं शांतं परं शक्तिमयं विशालम् । यं प्राप्य देवा विनयं प्रयांति तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Sa Vāsudeva ako’y kumakalinga—tagapagpuksa ng mga daitya, ugat ng paglipol ng dalamhati; mapayapa, kataas-taasan, puspos ng banal na kapangyarihan, at malawak—na kapag Siya’y natamo, maging ang mga deva’y dumarating sa pagpapakumbaba.

Verse 64

सुखं सुखांतं सुखदं सुरेशं ज्ञानार्णवं तं मुनिपं सुरेशम् । सत्याश्रयं सत्यगुणोपविष्टं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Sumasaklolo ako kay Vāsudeva—na siyang kaligayahan, wakas ng kaligayahan, at tagapagkaloob ng kaligayahan; Panginoon ng mga deva; karagatan ng kaalaman; hari ng mga muni; kanlungan ng katotohanan, at nakaluklok sa mga birtud ng katotohanan.

Verse 65

यज्ञांगरूपं परमार्थरूपं मायान्वितं मापतिमुग्रपुण्यम् । विज्ञानमेकं जगतां निवासं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Sumasaklolo ako kay Vāsudeva—na ang anyo ay mismong katawan ng yajña, na ang likas ay ang sukdulang katotohanan; na bagama’t kaugnay ng māyā ay Panginoon at tagapangalaga, lubhang banal; na iisang Kamalayan/Kaunawaan, at tahanan ng lahat ng daigdig.

Verse 66

अंभोधिमध्ये शयनं हितस्य नागांगभोगे शयनं विशाले । श्रीपादपद्मद्वयमेव तस्य तद्वासुदेवस्य नमामि नित्यम्

Lagi akong yumuyukod kay Vāsudeva—na nagpapahinga sa gitna ng karagatan, na nakahimlay sa malalawak na likaw ng ahas; at sa kanyang dalawang paa na tulad ng lotus, sa mga iyon lamang ako sumasamba magpakailanman.

Verse 67

पुण्यान्वितं शंकरमेव नित्यं तीर्थैरनेकैः परिसेव्यमानम् । तत्पादपद्मद्वयमेव तस्य श्रीवासुदेवस्य अघापहं तत्

Laging mapalad at walang hanggan si Śaṅkara, na pinaglilingkuran ng maraming banal na tīrtha; gayunman, ang dalawang paa na tulad ng lotus ng maluwalhating Vāsudeva lamang ang tunay na nag-aalis ng kasalanan.

Verse 68

पादांबुजं रक्तमहोत्पलाभमंभोजसल्लिंगजयोपयुक्तम् । अलंकृतं नूपुरमुद्रिकाभिः श्रीवासुदेवस्य नमामि नित्यम्

Lagi kong sinasamba ang mga paa-lotus ni Śrī Vāsudeva—na kahawig ng malaking pulang lotus, na may mapalad na mga tanda ng lotus, kabibe, at watawat ng tagumpay, at pinalamutian ng mga nūpura at mga singsing sa daliri ng paa.

Verse 69

देवैः सुसिद्धैर्मुनिभिः सदैव नुतं सुभक्त्या उरगाधिपैश्च । तत्पादपंकेरुहमेवपुण्यं श्रीवासुदेवस्य नमामि नित्यम्

Ako’y laging nagpupugay kay Śrī Vāsudeva, na ang lubhang banal na mga paang-loto ay walang humpay na pinupuri sa taimtim na bhakti ng mga deva, ng mga ganap na nilalang, ng mga muni, at maging ng mga panginoon ng mga ahas.

Verse 70

यस्यापि पादांभसि मज्जमानाः पूता दिवं यांति विकल्मषास्ते । मोक्षं लभंते मुनयः सुतुष्टास्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Yaong lumulubog sa tubig sa Kanyang mga paa ay nalilinis; napapawi ang dumi ng kasalanan at nakararating sa langit. Maging ang mga muni, na lubos na nasisiyahan, ay nakakamtan ang mokṣa. Sa Vāsudeva na iyon, ako’y sumasandig bilang kanlungan.

Verse 71

पादोदकं तिष्ठति यत्र विष्णोर्गंगादितीर्थानि सदैव तत्र । पिबंति येद्यापि सपापदेहास्ते यांति शुद्धाः सुगृहं मुरारेः

Saanman naroroon ang tubig na naghugas sa mga paa ni Viṣṇu, naroroon din magpakailanman ang Gaṅgā at ang lahat ng iba pang banal na tīrtha. Kahit yaong nabibigatan ng kasalanan ang katawan—kapag ininom nila iyon—sila’y nalilinis at nakararating sa mapalad na tahanan ni Murāri (Viṣṇu).

Verse 72

पादोदकेनाप्यभिषिच्यमाना उग्रैश्च पापैः परिलिप्तदेहाः । ते यांति मुक्तिं परमेश्वरस्य तस्यैव पादौ सततं नमामि

Kahit yaong ang katawan ay nababahiran ng mabibigat na kasalanan—kapag nabudburan man lamang ng tubig mula sa mga paa ng Panginoon—nakakamtan nila ang kalayaan, ang mokṣa ng Kataas-taasang Diyos. Sa mismong mga paang iyon ako’y laging nagpupugay, paulit-ulit.

Verse 73

नैवेद्यमात्रेण सुभक्षितेन सुचक्रिणस्तस्य महात्मनस्तु । श्रीवाजपेयस्य फलं लभंते सर्वार्थयुक्ताश्च नरा भवंति

Sa pag-aalay lamang ng masarap at maayos na inihandang pagkain bilang naivedya sa dakilang Panginoong may magandang cakra, nakakamtan ng tao ang bunga ng maringal na Vājapeya na yajña—at nagiging ganap sa lahat ng minimithing kaloob.

Verse 74

नारायणं तं नरकाधिनाशनं मायाविहीनं सकलं गुणज्ञम् । यं ध्यायमानाः सुगतिं प्रयांति तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

Sumasaklolo ako kay Vāsudeva—si Nārāyaṇa—na pumupuksa sa paghahari ng impiyerno, walang daya ng māyā, ganap at nakakabatid ng lahat ng kabutihan; sa pagninilay sa Kanya, nararating ang mabuting landas.

Verse 75

यो वंद्यस्त्वृषिसिद्धचारणगणैर्देवैः सदा पूज्यते । यो विश्वस्य विसृष्टिहेतुकरणे ब्रह्मादिदेवप्रभुः । यः संसारमहार्णवे निपतितस्योद्धारको वत्सल । स्तस्यैवापि नमाम्यहं सुचरणौ भक्त्या वरौ पावनौ

Buong debosyon akong yumuyuko sa marangal at nagpapadalisay na mga paa Niya—na laging sinasamba ng mga pangkat ng mga rishi, siddha, cāraṇa, at ng mga diyos; na siyang Kataas-taasang Panginoon maging ni Brahmā at ng iba pang diyos sa paglikha ng sansinukob; at na mahabagin at mapagmahal na nagliligtas sa nahulog sa dakilang karagatan ng samsāra.

Verse 76

यो दृष्टो मखमंडपे सुरगणैः श्रीवामनः सामगः । सामोद्गीतकुतूहलः सुरगणैस्त्रैलोक्य एकः प्रभुः । कुर्वंतं नयनेक्षणैः शुभकरैर्निष्पापतां तद्बले । स्तस्याहं चरणारविंदयुगलं वंदे परं पावनम्

Sumasamba ako sa lubhang nagpapadalisay na magkaparis na lotus na paa ni Śrī Vāmana—ang iisang Panginoon ng tatlong daigdig—na nakita ng mga pangkat ng diyos sa pabilon ng paghahandog, ang umaawit ng mga himnong Sāman; na nagbigay-galak sa mga diyos sa hiwaga ng Kanyang Sāma-awit; at na sa Kanyang mapalad na sulyap ay nagkakaloob ng kawalang-kasalanan sa bisa ng Kanyang kapangyarihan.

Verse 77

राजंतं द्विजमंडले मखमुखे ब्रह्मश्रियाशोभितं । दिव्येनापि सुतेजसा करमयं यं चेंद्रनीलोपमम् । देवानां हितकाम्यया सुतनुजं वैरोचनस्यापि तं । याचंतं मम दीयतां त्रिपदकं वंदे प्रभुं वामनम्

Sumasamba ako sa Panginoong Vāmana—nagniningning sa gitna ng kapulungan ng mga brāhmaṇa sa unahan ng paghahandog, pinalamutian ng karangalan ni Brahmā; na ang Kanyang katawan, hinubog ng banal at dakilang liwanag, ay tulad ng asul na batong indranīla; na, bagaman anak ni Virocana (Bali) na may marikit na anyo, ay naghangad ng kapakanan ng mga diyos; at na namalimos, “Ipagkaloob sa akin ang tatlong hakbang ng lupa.”

Verse 78

तं द्रष्टुं रविमंडले मुनिगणैः संप्राप्तवंतं दिवं । चंद्रार्कास्तमयांतरे किल पदा संच्छादयंतं तदा । तस्यैवापि सुचक्रिणः सुरगणाः प्रापुर्लयं सांप्रतं । का ये विश्वविकोशकेतमतुलं नौमि प्रभोर्विक्रमम्

Upang masilayan Siya, ang mga pangkat ng mga muni ay umabot sa langit sa loob ng bilog ng Araw. Nang sandali ng paglubog ng Buwan at Araw, ang Kanyang mga paa’y wari’y tumakip sa lahat. Maging ang mga hukbo ng mga diyos—sa harap ng Panginoong may mapalad na Sudarśana-cakra—ay ngayo’y lumapit sa pagkalusaw. Paano ko mapupuri nang sapat ang di-matumbasang hakbang ng Panginoon, ang watawat na nagbubukad sa buong sansinukob?

Verse 98

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रेऽष्टनवतितमोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ika-siyamnapu’t walong kabanata—ang salaysay ni Cyavana, sa pagpupuri sa Guru-tīrtha, sa loob ng salaysay tungkol kay Vena—sa Bhūmi-khaṇḍa ng Śrī Padma Purāṇa.