Adhyaya 93

Verse 1

कुंजल उवाच । किं विज्वल त्वया दृष्टमपूर्वं भ्रमता महीम् । आश्चर्येण समायुक्तं तन्मे कथय सुव्रत

Sinabi ni Kuṃjala: “O Vijvala, sa paglalagalag mo sa daigdig, anong di-pa-nakikitang bagay ang iyong nasaksihan, na puspos ng pagkamangha? Isalaysay mo sa akin, O may dakilang panata.”

Verse 2

इतः प्रयासि कं देशमाहारार्थं तु सोद्यमी । यद्य दृष्टं त्वया चित्रं समाख्याहि सुतोत्तम

“Mula rito, saang lupain ka patutungo, masikap na naghahanap ng pagkain? At kung may nakita kang kahanga-hanga, isalaysay mo, O pinakamabuting anak.”

Verse 3

विज्वल उवाच । अस्ति मेरुगिरेः पृष्ठे आनंदं नाम काननम् । दिव्यवृक्षैः समाकीर्णंफ लपुष्पमयैः सदा

Sinabi ni Vijvala: “Sa likurang dalisdis ng Bundok Meru ay may isang gubat na tinatawag na Ānanda, laging hitik sa mga punong makalangit, na walang humpay na may bunga at bulaklak.”

Verse 4

देववृंदैः समाकीर्णं मुनिसिद्धसमन्वितम् । अप्सरोभिः सुरूपाभिर्गंधर्वैः किन्नरोरगैः

Ito’y siksik sa mga pangkat ng mga deva, kasama ang mga muni at mga ganap na nilalang; at napupuno ng magagandang apsarā, mga gandharva, mga kinnara, at mga nāga.

Verse 5

वापीकूपतडागैश्च नदीप्रस्रवणैस्तथा । आनंदकाननं पुण्यं दिव्यभावैः प्रभासते

May mga balon, imbakan ng tubig at mga lawa, gayundin ang mga ilog at umaagos na bukal; ang banal na gubat na tinatawag na Ānandakānana ay nagniningning, hitik sa makalangit na presensya.

Verse 6

विमानैः कोटिसंख्याभिर्हंसकुंदेंदुसन्निभैः । गीतकोलाहलैः रम्यैर्मेघध्वनिनिनादितम्

Umalingawngaw ito na tila ugong ng mga ulap—pinalamutian ng di-mabilang na krore ng mga makalangit na vimāna, kumikislap na parang mga gansa, bulaklak na kunda, at ang buwan, at naging kaaya-aya sa masiglang ingay ng awitan.

Verse 7

षट्पदानां निनादेन सर्वत्र मधुरायते । चंदनैश्चूतवृक्षैश्च चंपकैः पुष्पितैर्वृतम्

Sa ugong ng mga bubuyog ay naging matamis ang himig sa lahat ng dako; at napaliligiran ito ng mga punong sandal, mga punong mangga, at mga punong campaka na namumulaklak.

Verse 8

नानावृक्षैः प्रभात्येवमानंदवनमुत्तमम् । नानापक्षिनिनादेन बहुकोलाहलान्वितम्

Sa sari-saring punongkahoy ay nagliwanag ang pinakamainam na Ānanda-gubat; at napuno ito ng malaking kasiglahan, umuugong sa huni ng iba’t ibang mga ibon.

Verse 9

एवमानंदनं दृष्टं मया तत्र सुशोभनम् । विमलं च सरस्तात शोभते सागरोपमम्

Gayon ko roon nakita ang napakagandang Ānanda, tunay na kaaya-aya; at, mahal ko, isang dalisay na lawa ang nagniningning, na wari’y karagatan.

Verse 10

संपूर्णं पुण्यतोयेन पद्मसौगंधिकैः शुभैः । जलजैस्तु समाकीर्णं हंसकारंडवान्वितम्

Lubos itong napuno ng banal na tubig, pinalamutian ng mapalad at mababangong lotus at saugandhika; siksik sa mga bulaklak na isinilang sa tubig, at pinagpala ng mga hamsa at mga batis na kāraṇḍava.

Verse 11

एवमासीत्सरस्तस्य सुमध्ये काननस्य हि । देवगंधर्वसंबाधैर्मुनिवृंदैरलंकृतम्

Gayon nga ang lawa roon, sa pinakagitna ng gubat na yaon; dinaragsa ng mga deva at gandharva, at pinalamutian ng mga pulutong ng mga muni.

Verse 12

किंनरोरगगंधर्वैश्चारणैश्च सुशोभते । तत्राश्चर्यं मया दृष्टं वक्तुं तात न शक्यते

Nagniningning iyon sa mga Kiṃnara, Nāga, Gandharva, at Cāraṇa. Doon ay nakita ko ang isang kababalaghan—o mahal kong anak, hindi ito maisasalaysay sa salita.

Verse 13

विमानेनापि दिव्येन कलशैरुपशोभते । छत्रदंडपताकाभीराजमानेन सत्तम

O pinakamarangal sa mga mabubuti, lalo pa itong pinalamutian ng isang dibinong vimāna; pinaganda ng mga kalaśa na tuktok, at nagniningning sa mga payong, tungkod, at mga watawat.

Verse 14

सर्वभोगाविलेनापि गीयमानेथ किन्नरैः । गंधर्वैरप्सरोभिश्च शोभमानोथ सुव्रत

O may dakilang panata, siya’y nagniningning nang marilag—bagaman napalilibutan ng lahat ng kaluguran—habang inaawit ng mga Kiṃnara, at pinalalamutian ng mga Gandharva at Apsaras.

Verse 15

स्तूयमानो महासिद्धऋषिभिस्तत्त्ववेदिभिः । रूपेणाप्रतिमो लोके न दृष्टस्तादृशः क्वचित्

Pinupuri ng mga dakilang siddha na ṛṣi—mga nakakabatid ng katotohanan—siya’y walang kapantay sa anyo sa daigdig; kailanma’y hindi pa nakita saanman ang gayong nilalang.

Verse 16

सर्वाभरणशोभांगो दिव्यमालाविशोभितः । महारत्नकृतामाला यस्योरसि विराजते

Nagniningning ang kanyang mga sangkap sa lahat ng uri ng alahas; lalo pa siyang pinalamutian ng isang makalangit na kuwintas ng bulaklak. Sa kanyang dibdib ay kumikislap ang dakilang kuwintas na yari sa mahahalagang hiyas.

Verse 17

तत्समीपे स्थिता चैका नारी दृष्टा वरानना । हेमहारैश्च मुक्तानां वलयैः कंकणैर्युता

Sa kanyang tabi ay may isang babaeng nakatayo, nakita—may magandang mukha; siya’y pinalamutian ng mga kuwintas na ginto, mga palamuting perlas, at may mga pulseras at bangles.

Verse 18

दिव्यवस्त्रैश्च गंधैश्च चंदनैश्चारुलेपनैः । स्तूयमानो गीयमानः पुरुषस्तत्र चागतः

Nababalutan ng makalangit na kasuotan, mga halimuyak, sandalwood, at maririkit na pahid, at habang pinupuri at inaawit, ang Dakilang Persona ay dumating doon.

Verse 19

रतिरूपा वरारोहा पीनश्रोणिपयोधरा । सर्वाभरणशोभांगी तादृशी रूपसंपदा

Siya’y anyo mismo ng Pag-ibig—isang marikit at marangal na babae, may ganap na balakang at dibdib; nagniningning ang kanyang mga sangkap sa lahat ng alahas—ganyan ang yaman ng kanyang kagandahan.

Verse 20

द्वावेतौ तौ मया दृष्टौ विमानेनापि चागतौ । रूपलावण्यमाधुर्यौ सर्वशोभासमाविलौ

Nakita ko ang dalawang iyon; dumating din sila sakay ng makalangit na vimāna. Puspos sila ng ganda, alindog, at tamis—nababalot sa lahat ng panig ng bawat ningning.

Verse 21

समुत्तीर्णौ विमानात्तावागतौ सरसोन्तिके । स्नातौ तात महात्मानौ स्त्रीपुंसौ कमलेक्षणौ

Pagbaba nila mula sa vimāna, lumapit ang dalawa sa tabi ng lawa. Pagkaligo roon, O mahal, nagpakita ang dakilang-loob na babae at lalaki, kapwa may matang gaya ng lotus.

Verse 22

प्रगृह्य तौ महाशस्त्रौ दंपती तु परस्परम् । तादृशौ च शवौ तत्र पतितौ सरसस्तटे

Hinawakan nila ang makapangyarihang mga sandata; ang mag-asawa’y nagtagisan sa isa’t isa. At doon, gayon nga, bumagsak ang dalawang bangkay sa pampang ng lawa.

Verse 23

प्रभासे ते तदा तौ तु स्त्रीपुंसौ कमलेक्षणौ । रूपेणापि महाभाग तादृशावेव तौ शवौ

Pagkaraan, sa Prabhāsa, ang dalawang iyon—babae at lalaki, may matang lotus—O mapalad na ginoo, maging sa anyo’y nanatiling gayon din, tulad ng dalawang bangkay na iyon.

Verse 24

देवरूपोपमस्तात यथा पुंसस्तथा शवः । यथारूपं हि तस्यापि तादृशस्तत्र दृश्यते

Mahal, ang bangkay ay waring katulad mismo ng lalaki—anyong maihahambing sa isang makalangit na nilalang. Tunay, kung ano ang kanyang anyo, yaon ding wangis ang nakikita roon.

Verse 25

यथारूपं तु भार्यायास्तथा शवो द्वितीयकः । स्त्रीशवस्य तु यन्मांसं शस्त्रेणोत्कृत्य सा ततः

Sa anyo, ang bangkay ay kamukhang-kamukha ng asawa, tunay na isang ikalawang katawan. Pagkatapos, gamit ang isang sandata, hiniwa niya ang laman mula sa bangkay ng babaeng iyon.

Verse 26

भक्षते तस्य मांसानि रक्ताप्लुतानि तानि तु । पुरुषो भक्षते तद्वच्छवमांसं समातुरः

Kinain niya ang mga piraso ng laman na basang-basa sa dugo; gayundin, ang isang taong nasa matinding pagdurusa ay kumakain ng laman ng bangkay.

Verse 27

क्षुधया पीड्यमानौ तौ भक्षेते पिशितं तयोः । यावत्तृप्तिं समायातौ तावन्मांसं प्रभक्षितम्

Pinahirapan ng gutom, silang dalawa ay kumain ng laman na iyon. Inubos nila ang karne hanggang sa sila ay lubusang mabusog.

Verse 28

सरस्यथ जलं पीत्वा संजातौ सुखितौ पितः । कियत्कालं स्थितौ तत्र विमानेन गतौ पुनः

Pagkatapos, nang makainom ng tubig sa lawa, sila ay naging masaya, O Ama. Matapos manatili doon ng ilang panahon, sila ay umalis muli sakay ng isang makalangit na karwahe.

Verse 29

अन्ये द्वे तु स्त्रियौ तात मया दृष्टे च तत्र वै । रूपसौभाग्यसंपन्ने ते स्त्रियौ चारुलक्षणे

Ngunit, mahal ko, nakakita rin ako doon ng dalawang ibang babae. Pareho silang biniyayaan ng kagandahan at magandang kapalaran, at may taglay na kaakit-akit na mga katangian.

Verse 30

ताभ्यां प्रभक्षितं मांसं यदा तात महावने । प्रहसेते तदा ते द्वे हास्यैरट्टाट्टकैःपुनः

O mahal ko, kapag ang laman ay nilamon ng dalawang iyon sa malawak na kagubatan, sila ay muling humahalakhak nang malakas at nakakabingi.

Verse 31

भक्षते च स्वमांसानि तावेतौ परिनित्यशः । कृत्वा स्नानादिकं मांसं पश्यतो मम तत्र हि

At ang dalawang iyon ay patuloy na kinakain ang kanilang sariling laman. Matapos maligo at gumawa ng ritwal, kinakain nila ang karne habang ako ay nakamasid.

Verse 32

अन्ये स्त्रियौ महाभाग रौद्रा कारसमन्विते । दंष्ट्राकरालवदने तत्रैवाति विभीषणे

O lubhang mapalad, may iba pang mga babae roon—mabangis ang anyo, nakagapos sa mga tanikala—na ang mga mukha ay nakasisindak na may nakausling mga pangil, sadyang nakakatakot pagmasdan.

Verse 33

ऊचतुस्तौ तदा ते तु देहिदेहीति वै पुनः । एवं दृष्टं मया तात वसता वनसंनिधौ

Pagkatapos ay muling sinabi ng dalawang iyon sa oras na iyon, 'Magbigay, magbigay kayo!' Kaya, mahal ko, ito ay nakita ko habang ako ay naninirahan malapit sa kagubatan.

Verse 34

नित्यमुत्कीर्य भक्ष्येते तौ द्वौ तु मांसमेव च । जायेते च सुसंपूर्णौ कायौ च शवयोः पुनः

Araw-araw, patuloy na pinupunit at kinakain ng dalawang iyon ang laman; at muli, ang dalawang katawan ng mga bangkay ay bumabangon, ganap na nanunumbalik.

Verse 35

नित्यमुत्तीर्य तावेवं ते चाप्यन्ये च वै पितः । कुर्वंति सदृशीं चेष्टां पूर्वोक्तां मम पश्यतः

Araw-araw, pag-ahon nila mula sa tubig, yaong dalawa—at maging ang iba pa, O ama—ay gumagawa ng gayunding mga gawain na nauna nang sinabi, habang ako’y nakamasid.

Verse 36

एतदाश्चर्य संजातं दृष्टं तात मया तदा । भवता पृच्छितं तात दृष्टमाश्चर्यमेव च

Minamahal kong ama, noon ay nasaksihan ko ang kababalaghang yaon nang ito’y maganap. At ang itinatanong mo, mahal ko—tunay ngang isang himala ang nakita.

Verse 37

मया ख्यातं तवाग्रे वै सर्वसंदेहकारणम् । कथयस्व प्रसादाच्च प्रीयमाणेन चेतसा

Ipinaliwanag ko na sa harap mo ang sanhi ng lahat ng pag-aalinlangan. Ngayon, sa iyong biyaya, magsalita ka pa, na may pusong nalulugod at mapagpala.

Verse 38

विमानेनागतो योसौ स्त्रिया सार्द्धं द्विजोत्तम । दिव्यरूपधरो यस्तु स कस्तु कमलेक्षणः

O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, sino yaong dumating sakay ng makalangit na vimāna kasama ang isang babae—yaong may anyong banal, O may matang gaya ng lotus?

Verse 39

का च नारी महाभाग महामांसं प्रभक्षति । स कश्चाप्यागतस्तात सा चैवाभ्येत्य भक्षति

“Anong babae, O mapalad, ang lalamon ng gayong kalaking dami ng laman? At sino yaong dumating, mahal kong ama—siya man, paglapit, ay kumakain din?”

Verse 40

प्रहसेते तदा ते द्वे स्त्रियौ तात वदस्व नः । ऊचतुस्तौ तथा चान्ये देहिदेहीति वा पुनः

Noon ay nagtawanan ang dalawang babae at nagsabi, “Mahal na ginoo, sabihin mo sa amin.” Gayundin, ang iba pa’y paulit-ulit na nagsalita: “Ibigay! Ibigay!”

Verse 41

तेद्वेत्वं मे समाचक्ष्व महाभीषणके स्त्रियौ । एतन्मे संशयं तात छेत्तुमर्हसि सुव्रत

Isalaysay mo sa akin ang tungkol sa dalawang lubhang nakapangingilabot na babae. Ang pag-aalinlangang ito ko, mahal na kaibigan—ikaw na may marangal na panata—pakiwaksi mo.

Verse 42

एवमुक्त्वा महाराज विरराम स चांडजः । एवं पृष्टस्तृतीयेन विज्वलेनात्मजेन सः

Pagkasabi nito, O dakilang hari, tumigil ang ibon. At nang tanungin siya sa ganitong paraan ng kaniyang ikatlong anak na si Vijvala, siya’y muling nagpatuloy.

Verse 43

प्रोवाच सर्वं वृत्तांतं च्यवनस्यापि शृण्वतः

Isinalaysay niya ang buong pangyayari, habang si Cyavana ay nakikinig.

Verse 93

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे त्रिनवतितमोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ikasiyamnapu’t ikatlong kabanata sa Bhūmi-khaṇḍa ng Śrī Padma Purāṇa, sa salaysay tungkol kay Vena, sa banal na Guru-tīrtha, at sa kasaysayan ni Cyavana.