Adhyaya 87

Verse 1

कुंजल उवाच । व्रतभेदान्प्रवक्ष्यामि यैर्यैश्चाराधितो हरिः । जया च विजया चैव जयंती पापनाशिनी

Sinabi ni Kuñjala: “Ipapahayag ko ang iba’t ibang uri ng mga panata na sa pamamagitan nito’y sinasamba si Hari—ang Jayā, ang Vijayā, at ang Jayantī rin, ang tagapuksa ng kasalanan.”

Verse 2

त्रिस्पृशा वंजुली चान्या तिलदग्धा तथापरा । अखंडाचारकन्या च मनोरथा सुपुत्रक

Ang Trispṛśā, at ang isa pang tinatawag na Vaṃjulī; gayundin ang Tiladagdhā; pati ang Akhaṇḍācārakanyā; at ang Manorathā—ang lahat ng ito’y pinagpala ng mabubuting anak na lalaki.

Verse 3

एकादश्यास्तु भेदाश्च संति पुत्र अनेकधा । अशून्यशयनं चान्यज्जन्माष्टमी महाव्रतम्

O anak, ang mga pagtalima sa Ekādaśī ay sari-saring anyo at marami. Mayroon pang ibang panata na tinatawag na Aśūnyaśayana, at ang Janmāṣṭamī, ang dakilang panata.

Verse 4

एतैर्व्रतैर्महापुण्यैः पापं दूरं प्रयाति च । प्राणिनां नात्र संदेहः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

Sa pamamagitan ng mga dakilang panatang hitik sa kabanalan, ang kasalanan ay lumalayo; para sa mga nilalang ay walang pag-aalinlangan dito. Katotohanan ito—katotohanan nga—iyan ang aking ipinahahayag.

Verse 5

कुंजल उवाच । स्तोत्रं तस्य प्रवक्ष्यामि पापराशिविनाशनम् । सुपुत्रशतनामाख्यं नराणां गतिदायकम्

Sinabi ni Kuṃjala: “Ipahahayag ko ngayon ang himnong pumupuksa sa bunton ng mga kasalanan—ang ‘Isang Daang Pangalan ni Suputra’—na nagkakaloob sa mga tao ng tunay na landas at hantungan.”

Verse 6

तस्य देवस्य कृष्णस्य शतनामाख्यमुत्तमम् । संप्रत्येव प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व सुतोत्तम

Ngayon nga ay ipahahayag ko ang dakila at marangal na ‘Isang Daang Pangalan’ ng banal na Kṛṣṇa; pakinggan mo ito, O pinakamainam sa mga anak.

Verse 7

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिं छंदो वदाम्यहम् । देवं चैव महाभाग सर्वपापविशोधनम्

Aking sasabihin ang ṛṣi at ang sukat (chandas) ng isang daang pangalan ni Viṣṇu; at gayundin ang pinaghaharing diyos, O mapalad—na siyang nagpapadalisay sa lahat ng kasalanan.

Verse 8

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिर्ब्रह्मा प्रकीर्तितः । ओंकारो देवता प्रोक्तश्छंदोनुष्टुप्तथैव च

Sa isang daang pangalan ni Viṣṇu, ang ṛṣi ay ipinahayag na si Brahmā; ang diyos (devatā) ay sinasabing ang Oṃkāra, at ang sukat ay gayundin ang Anuṣṭubh.

Verse 9

सर्वकामिकसंसिद्ध्यै मोक्षे च विनियोगकः । अस्य विष्णोः शतनामस्तोत्रस्य । ब्रह्मा ऋषिः विष्णुर्देवता अनुष्टुप्छंदः । सर्वकामसमृद्ध्यर्थं सर्वपापक्षयार्थे विनियोगः

Ito’y ginagamit para sa ganap na katuparan ng lahat ng minimithing layon at para rin sa mokṣa (kalayaan). Para sa Viṣṇu-Śatanāma-stotra na ito: si Brahmā ang ṛṣi, si Viṣṇu ang devatā, at Anuṣṭubh ang chandas. Ang pagbigkas nito’y para sa kasaganaan ng lahat ng hangarin at sa paglipol ng lahat ng kasalanan.

Verse 10

नमाम्यहं हृषीकेशं केशवं मधुसूदनम् । सूदनं सर्वदैत्यानां नारायणमनामयम्

Sumasamba ako kay Hṛṣīkeśa, kay Keśava, kay Madhusūdana—tagapagpuksa ng lahat ng Daitya—kay Nārāyaṇa, ang dalisay at walang karamdaman.

Verse 11

जयंतं विजयं कृष्णमनंतं वामनं ततः । विष्णुं विश्वेश्वरं पुण्यं विश्वाधारं सुरार्चितम्

Pagkatapos ay alalahanin si Jayanta, Vijaya, Kṛṣṇa, Ananta, at Vāmana; at si Viṣṇu—Panginoon ng sansinukob, ang banal, sandigan ng buong daigdig, sinasamba ng mga diyos.

Verse 12

अनघं त्वघहंतारं नरसिंहं श्रियः प्रियम् । श्रीपतिं श्रीधरं श्रीदं श्रीनिवासं महोदयम्

Ikaw ay walang dungis, tagapagwasak ng kasalanan—si Narasiṃha, minamahal ni Śrī (Lakṣmī); Panginoon ni Śrī, tagapagdala ni Śrī, tagapagkaloob ng kasaganaan, tahanan ni Śrī—O dakilang maluwalhati.

Verse 13

श्रीरामं माधवं मोक्षं क्षमारूपं जनार्दनम् । सर्वज्ञं सर्ववेत्तारं सर्वदं सर्वनायकम्

Sumasamba ako kay Śrī Rāma, kay Mādhava, sa mismong anyo ng kalayaan; kay Janārdana na ang likas ay pagpapatawad—ang lubos na nakaaalam, nakakabatid ng lahat, tagapagkaloob ng lahat, at pinuno ng lahat.

Verse 14

हरिं मुरारिं गोविंदं पद्मनाभं प्रजापतिम् । आनंदं ज्ञानसंपन्नं ज्ञानदं ज्ञाननायकम्

Sinasamba ko si Hari—Murāri, Govinda, Padmanābha, Panginoon ng mga nilalang—na siyang kaligayahan mismo, puspos ng tunay na kaalaman, tagapagkaloob ng kaalaman, at gabay ng kaalaman.

Verse 15

अच्युतं सबलं चंद्रं चक्रपाणिं परावरम् । युगाधारं जगद्योनिं ब्रह्मरूपं महेश्वरम्

Sumasamba ako kay Acyuta, ang Di-nagmamaliw—makapangyarihan, tila-buwan, may hawak ng Sudarśana; ang Kataas-taasan na lampas sa mataas at mababa; ang sandigan ng mga yugto, ang sinapupunan at pinagmulan ng sansinukob; ang may anyong Brahman, ang Dakilang Panginoon.

Verse 16

मुकुंदं तं सुवैकुंठमेकरूपं जगत्पतिम् । वासुदेवं महात्मानं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम्

Yaong si Mukunda—ang pinakadakilang Vaikuṇṭha, iisang di-nagbabagong kalikasan, Panginoon ng sanlibutan—si Vāsudeva, ang dakilang kaluluwa, tapat sa Brahman at sa dharma, at minamahal ng mga brāhmaṇa.

Verse 17

गोप्रियं गोहितं यज्ञंयज्ञांगं यज्ञवर्द्धनम् । यज्ञस्यापि सुभोक्तारं वेदवेदांगपारगम्

Mahal niya ang mga baka at itinataguyod ang kanilang kapakanan; siya mismo ang yajña, ang mahalagang sangkap ng yajña, at ang nagpapalago ng yajña. Siya rin ang mapalad na tumatanggap at lumalasap ng handog, at ang nakatawid sa kabilang pampang ng mga Veda at Vedāṅga.

Verse 18

वेदज्ञं वेदरूपं तं विद्यावासं सुरेश्वरम् । अव्यक्तं तं महाहंसं शंखपाणिं पुरातनम्

Sumasamba ako sa Kanya na nakaaalam ng mga Veda at siyang mismong anyo ng mga Veda; tahanan ng lahat ng kaalaman, Panginoon ng mga deva—di-nahahayag, ang Mahāhaṃsa, ang Sinaunang may hawak na śaṅkha sa Kanyang kamay.

Verse 19

पुरुषं पुष्कराक्षं तु वाराहं धरणीधरम् । प्रद्युम्नं कामपालं च व्यासं व्यालं महेश्वरम्

Alalahanin at purihin ang Puruṣa, ang may matang-loto; si Varāha, tagapasan ng daigdig; si Pradyumna, tagapangalaga ng pag-ibig; si Vyāsa; si Vyāla; at si Maheśvara.

Verse 20

सर्वसौख्यं महासौख्यं मोक्षं च परमेश्वरम् । योगरूपं महाज्ञानं योगिनां गतिदं प्रियम्

Siya ang lahat ng ligaya at ang sukdulang ligaya; Siya ang mokṣa at ang Kataas-taasang Panginoon—ang mismong anyo ng Yoga, ang dakilang Kaalaman—minamahal, at tagapagkaloob ng hantungan ng mga yogin.

Verse 21

मुरारिं लोकपालं तं पद्महस्तं गदाधरम् । गुहावासं सर्ववासं पुण्यवासं महाभुजम्

Sinasamba ko si Murāri—tagapangalaga ng mga daigdig—na may lotus sa kamay at may hawak na pamalo; nananahan sa yungib ng puso, tahanan ng lahat, lubhang banal na tahanan, ang Panginoong makapangyarihan ang mga bisig.

Verse 22

वृंदानाथं बृहत्कायं पावनं पापनाशनम् । गोपीनाथं गोपसखं गोपालं गोगणाश्रयम्

Ako’y yumuyuko sa Panginoon ng Vṛndā (Vṛndāvana)—malawak ang anyo, nagpapabanal, tagapuksa ng kasalanan; sa Panginoon ng mga gopī, kaibigan ng mga pastol, tagapangalaga ng mga baka, kanlungan ng mga kawan.

Verse 23

परात्मानं पराधीशं कपिलं कार्यमानुषम् । नमामि निश्चलं नित्यं मनोवाक्कायकर्मभिः

Lagi akong yumuyuko—matatag—kay Kapila: ang Kataas-taasang Sarili, ang pinakamataas na Panginoon, na nag-aanyong tao alang-alang sa banal na layon, sa pamamagitan ng aking isip, salita, katawan, at mga gawa.

Verse 24

नाम्नां शतेनापि सुपुण्यकर्ता यः स्तौति कृष्णं मनसा स्थिरेण । स याति लोकं मधुसूदनस्य विहाय लोकानिह पुण्यपूतः

Kahit sandaang pangalan lamang ang ipuri niya, ang gumagawa ng dakilang kabutihan na pumupuri kay Kṛṣṇa nang may matatag na isip ay makararaos sa daigdig ni Madhusūdana; iiwan ang mga daigdig dito, nilinis ng kabanalan.

Verse 25

नाम्नां शतं महापुण्यं सर्वपातकशोधनम् । जपेदनन्यमनसा ध्यायेद्ध्यानसमन्वितम्

Ang sandaang pagbigkas ng mga Banal na Pangalan ay dakilang kabutihan at naghuhugas ng lahat ng kasalanan. Bigkasin ito nang di-nalilihis ang isip, at magnilay na may ganap na pagninilay at pagtuon.

Verse 26

नित्यमेव नरः पुण्यैर्गंगास्नानफलं लभेत् । तस्मात्तु सुस्थिरो भूत्वा समाहितमना जपेत्

Ang tao, sa pamamagitan ng mga gawaing may kabutihan, ay laging makakamit ang bunga ng pagligo sa Gaṅgā. Kaya’t maging matatag at di matinag, at magsagawa ng japa na may nakatuong isip.

Verse 27

त्रिकालं च जपेन्मर्त्यो नियतो नियमे स्थितः । अश्वमेधफलं तस्य जायते नात्र संशयः

Ang mortal na may disiplina, nananatili sa mga panata at alituntunin, at nagja-japa sa tatlong panahon ng araw, ay nakakamit ang bunga ng sakripisyong Aśvamedha—walang alinlangan dito.

Verse 28

एकादश्यामुपोष्यैव पुरतो माधवस्य यः । जागरे प्रजपेन्मर्त्यस्तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

Aking ipahahayag ang kabutihang natatamo ng mortal na, matapos mag-ayuno sa Ekādaśī, ay nagpupuyat sa harap ni Mādhava at nagja-japa.

Verse 29

पुंडरीकस्य यज्ञस्य फलमाप्नोति मानवः । तुलसीसंनिधौ स्थित्वा मनसा यो जपेन्नरः

Nakakamit ng tao ang bunga ng sakripisyo ni Puṇḍarīka kung, nakatayo sa piling ng Tulasī, ay nagsasagawa siya ng japa sa isip.

Verse 30

राजसूयफलं भुंक्ते वर्षेणापि च मानवः । शालग्रामशिला यत्र यत्र द्वारावती शिला

Kahit sa loob ng isang taon, nakakamit ng tao ang bunga ng Rajasuya na yajña—saanman naroon ang banal na batong Śālagrāma, at saanman naroon ang batong Dvāravatī.

Verse 31

उभयोः संनिधौ जाप्यं कर्तव्यं सुखमिच्छता । बहुसौख्यं प्रभुक्त्वैव कुलानां शतमेव च

Ang nagnanais ng kaligayahan ay dapat magsagawa ng japa sa harap ng kapwa nila. Sa pagdanas ng saganang ligaya, pinagpapala niya maging ang sandaang salinlahi ng kanyang angkan.

Verse 32

एकेन चाधिकं मर्त्य आत्मना सह तारयेत् । कार्तिके स्नानकर्ता यः पूजयेन्मधुसूदनम्

Ang mortal na sa buwang Kārtika ay nagsasagawa ng banal na paliligo at sumasamba kay Madhusūdana (Viṣṇu), inililigtas niya ang sarili—at maging isa pang tao bukod sa kanya.

Verse 33

यः पठेत्प्रयतः स्तोत्रं प्रयाति परमां गतिम् । माघस्नायी हरिं पूज्य भक्त्या च मधुसूदनम्

Sinumang may pagpipigil at kadalisayan na bumibigkas ng himnong ito ay nakararating sa kataas-taasang kalagayan. Sa pagligo sa buwang Māgha, sambahin si Hari—si Madhusūdana—nang may debosyon.

Verse 34

ध्यायेच्चैव हृषीकेशं जपेद्वाथ शृणोति वा । सुरापानादिकं पापं विहाय परमं पदम्

Dapat pagnilayan si Hṛṣīkeśa, o bigkasin ang Kanyang Pangalan, o makinig man lamang dito; itinatakwil ang mga kasalanang gaya ng pag-inom ng alak, nakakamit ang kataas-taasang tahanan.

Verse 35

विना विघ्नं नरः पुत्र संप्रयाति जनार्दनम् । श्राद्धकाले हि यो मर्त्यो विप्राणां भुंजतां पुरः

O anak, ang tao’y nakararating kay Janārdana nang walang hadlang; sapagkat ang mortal na, sa oras ng śrāddha, ay nananatiling nakaharap sa mga brāhmaṇa habang sila’y kumakain.

Verse 36

यो जपेच्च शतं नाम्नां स्तोत्रं पातकनाशनम् । पितरस्तुष्टिमायांति तृप्ता यांति परां गतिं

Sinumang bumibigkas ng himnong ito ng sandaang pangalan, na pumupuksa sa mga kasalanan—nalulugod ang mga ninuno; at sa pagkabusog ng loob, nararating nila ang kataas-taasang kalagayan.

Verse 37

ब्राह्मणो वेदविद्वान्स्यात्क्षत्रियो विंदते महीम् । धनऋद्धिं प्रभुंजीत वैश्यो जपति यः सदा

Ang brāhmaṇa ay maging dalubhasa sa Veda; ang kṣatriya’y nagkakamit ng lupaing pamumuno; ang isa’y magtamasa ng yaman at kasaganaan; at ang vaiśya na laging nagsasagawa ng japa ay nakakamit ang bunga nito.

Verse 38

शूद्रः सुःखं प्रभुंक्ते च ब्राह्मणत्वं च गच्छति । प्राप्य जन्मांतरं वत्स वेदविद्यां प्रविंदति

Ang śūdra ay nagtatamasa ng kaligayahan at nakaaabot pa sa kalagayang brāhmaṇa. Pagkamit ng panibagong kapanganakan, mahal kong anak, natatamo niya ang kaalaman ng Veda.

Verse 39

सुखदं मोक्षदं स्तोत्रं जप्तव्यं च न संशयः । केशवस्य प्रसादेन सर्वसिद्धो भवेन्नरः

Ang himnong ito, na nagbibigay ng ligaya at mokṣa, ay dapat bigkasin—walang alinlangan. Sa biyaya ni Keśava, ang tao’y nagiging ganap na matagumpay sa lahat ng siddhi.

Verse 87

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थवर्णने च्यवनचरित्रे सप्ताशीतितमोऽध्यायः

Sa gayon, sa Śrī Padma Purāṇa, sa Bhūmi-khaṇḍa—sa salaysay ni Vena, sa paglalarawan ng banal na Guru-tīrtha, at sa kasaysayan ni Cyavana—nagtatapos ang ikawalongpu’t pitong kabanata.