Adhyaya 81

Verse 1

सुकर्मोवाच । यथेंद्रोसौ महाप्राज्ञः सदा भीतो महात्मनः । ययातेर्विक्रमं दृष्ट्वा दानपुण्यादिकं बहु

Wika ni Sukarma: “Paano nangyaring ang lubhang marunong na si Indra ay laging nanginginig sa takot sa dakilang-hiningang hari, nang makita niya ang katapangan ni Yayāti at ang saganang kabutihang gaya ng pagkakawanggawa at mga gawaing banal?”

Verse 2

मेनकां प्रेषयामास अप्सरां दूतकर्मणि । गच्छ भद्रे महाभागे ममादेशं वदस्व हि

Ipinadala niya ang apsarang si Menakā bilang sugo, na nagsasabi: “Humayo ka, mahal at mapalad; ipahayag mo nga ang aking utos.”

Verse 3

कामकन्यामितो गत्वा देवराजवचो वद । येनकेनाप्युपायेन राजानं त्वमिहानय

“Mula rito’y magtungo ka sa Kāmakanyā at ipahayag ang salita ng hari ng mga diyos; sa anumang paraan, dalhin mo rito ang hari.”

Verse 4

एवं श्रुत्वा गता सा च मेनका तत्र प्रेषिता । समाचष्ट तु तत्सर्वं देवराजस्य भाषितम्

Pagkarinig nito, si Menakā—na ipinadala roon—ay nagtungo, at buong-buo niyang isinalaysay ang lahat ng winika ng hari ng mga diyos, si Indra.

Verse 5

एवमुक्ता गता सा च मेनका तत्प्रचोदिता । गतायां मेनकायां तु रतिपुत्री मनस्विनी

Sa gayong tagubilin, si Menakā—na hinimok niya—ay umalis. At nang makaalis na si Menakā, ang matatag ang loob na anak ni Rati ay nanatili at kumilos ayon sa isip.

Verse 6

राजानं धर्मसंकेतं प्रत्युवाच यशस्विनी । राजंस्त्वयाहमानीता सत्यवाक्येन वै पुरा

Sumagot ang marangal na babae sa haring sagisag ng dharma: “O Hari, ikaw noon ang nagdala sa akin dito sa bisa ng iyong tapat na salita.”

Verse 7

स्वकरश्चांतरे दत्तो भवनं च समाहृता । यद्यद्वदाम्यहं राजंस्तत्तत्कार्यं हि वै त्वया

Inilagay ko ang aking sariling kamay sa iyong kamay, at naihanda na ang tahanan. Anuman ang sabihin ko, O Hari, yaon ay dapat mong isakatuparan.

Verse 8

तदेवं हि त्वया वीर न कृतं भाषितं मम । त्वामेवं तु परित्यक्ष्ये यास्यामि पितृमंदिरम्

Ngunit, O magiting, hindi mo ginawa ang aking hiniling at sinabi. Kaya iiwan kita sa ganitong kalagayan at tutungo ako sa bahay ng aking ama.

Verse 9

राजोवाच । यथोक्तं हि त्वया भद्रे तत्ते कर्त्ता न संशयः । असाध्यं तु परित्यज्य साध्यं देवि वदस्व मे

Wika ng hari: “O mapalad na ginang, gaya ng iyong sinabi—walang alinlangan na kaya mo itong gawin. Ngunit isantabi ang di-makakaya, O diyosa, sabihin mo sa akin ang maaaring maisakatuparan.”

Verse 10

अश्रुबिंदुमत्युवाच । एतदर्थे महीकांत भवानिह मया वृतः । सर्वलक्षणसंपन्नः सर्वधर्मसमन्वितः

Wika ni Aśrubindumatī: “Dahil sa layuning ito, O minamahal na panginoon ng lupa, pinili kita rito—taglay ang lahat ng mapalad na palatandaan at puspos ng lahat ng kabutihan at tungkulin ng dharma.”

Verse 11

सर्वं साध्यमिति ज्ञात्वा सर्वधर्तारमेव च । कर्त्तारं सर्वधर्माणां स्रष्टारं पुण्यकर्मणाम्

Yamang nalalamang ang lahat ay maisasakatuparan sa Kanya, at Siya lamang ang tagapagtaguyod ng lahat—Siya ang gumaganap ng lahat ng dharma at ang lumikha ng mga gawaing mapagpala.

Verse 12

त्रैलोक्यसाधकं ज्ञात्वा त्रैलोक्येऽप्रतिमं च वै । विष्णुभक्तमहं जाने वैष्णवानां महावरम्

Yamang batid na Siya ang tumutupad sa mga layon ng tatlong daigdig at tunay na walang kapantay sa tatlong daigdig, kinikilala ko Siya bilang deboto ni Viṣṇu—ang pinakadakila sa mga Vaiṣṇava.

Verse 13

इत्याशया मया भर्त्ता भवानंगीकृतः पुरा । यस्य विष्णुप्रसादोऽस्ति स सर्वत्र परिव्रजेत्

Sa ganitong hangarin, matagal na kitang tinanggap bilang aking asawa. Ang may biyaya ni Viṣṇu ay maaaring maglakbay saanman nang malaya.

Verse 14

दुर्लभं नास्ति राजेंद्र त्रैलोक्ये सचराचरे । सर्वेष्वेव सुलोकेषु विद्यते तव सुव्रत

O hari ng mga hari, sa tatlong daigdig—sa lahat ng nilalang, gumagalaw man o hindi—walang tunay na di-maabot. Sa bawat mapalad na dako, naroroon ang iyong marangal na panata, O may mabuting panata.

Verse 15

विष्णोश्चैव प्रसादेन गगने गतिरुत्तमा । मर्त्यलोकं समासाद्य त्वयैव वसुधाधिप

Sa biyaya ni Viṣṇu lamang, ang iyong paglalakbay sa himpapawid ay naging dakila; at nang marating mo ang daigdig ng mga mortal, ikaw nga, O panginoon ng lupa, ang siyang nakaganap nito.

Verse 16

जरापलितहीनास्तु मृत्युहीना जनाः कृताः । गृहद्वारेषु सर्वेषु मर्त्यानां च नरर्षभ

Ang mga tao’y ginawang walang katandaan at walang uban, at maging walang kamatayan; at sa pintuan ng bawat tahanan ng mga mortal, O toro sa mga tao, gayon ang kalagayan.

Verse 17

कल्पद्रुमा अनेकाश्च त्वयैव परिकल्पिताः । येषां गृहेषु मर्त्यानां मुनयः कामधेनवः

Maraming punong tumutupad ng hiling ang tunay na nilikha mo; yaong mga mortal na sa kanilang tahanan ay nananahan ang mga muni, sa katotohanan ay may mga Kamadhenu—mga bakang nagbibigay ng ninanais.

Verse 18

त्वयैव प्रेषिता राजन्स्थिरीभूताः सदा कृताः । सुखिनः सर्वकामैश्च मानवाश्च त्वया कृताः

O Hari, ikaw lamang ang nagsugo sa kanila; sa iyo rin sila ginawang laging matatag at di matinag. Sa iyo rin ginawa ang mga tao na maligaya at puspos ng lahat ng ninanais.

Verse 19

गृहैकमध्ये साहस्रं कुलीनानां प्रदृश्यते । एवं वंशविवृद्धिश्च मानवानां त्वया कृता

Sa loob ng iisang sambahayan, isang libong mararangal na supling ang nakikita. Sa gayon, ang pagdami ng lahi ng tao ay dinala mo sa kaganapan.

Verse 20

यमस्यापि विरोधेन इंद्रस्य च नरोत्तम । व्याधिपापविहीनस्तु मर्त्यलोकस्त्वया कृतः

O pinakamainam sa mga tao, kahit laban kay Yama at kay Indra, ginawa mo ang daigdig ng mga mortal na walang sakit at walang kasalanan.

Verse 21

स्वतेजसाहंकारेण स्वर्गरूपं तु भूतलम् । दर्शितं हि महाराज त्वत्समो नास्ति भूपतिः

Sa lakas ng iyong sariling ningning at maharlikang dangal, ginawa mong wari’y langit ang lupa. Tunay, O dakilang hari, walang pinunong kapantay mo.

Verse 22

नरो नैव प्रसूतो हि नोत्पत्स्यति भवादृशः । भवंतमित्यहं जाने सर्वधर्मप्रभाकरम्

Tunay, walang taong isinilang na gaya mo, at wala ring isisilang pang muli na katulad mo. Nakikilala kita bilang liwanag na nagpapaliwanag sa lahat ng dharma.

Verse 23

तस्मान्मया कृतो भर्ता वदस्वैवं ममाग्रतः । नर्ममुक्त्वा नृपेंद्र त्वं वद सत्यं ममाग्रतः

Kaya nga, pinili kitang maging aking asawa—sabihin mo ito nang hayagan sa harap ko. Iwan ang pagbibiro, O hari; magsalita ka ng katotohanan sa aking harapan.

Verse 24

यदि ते सत्यमस्तीह धर्ममस्ति नराधिप । देवलोकेषु मे नास्ति गगने गतिरुत्तमा

Kung tunay na nasa iyo ang katotohanan at katuwiran, O pinuno ng mga tao, kung gayon para sa akin ay wala nang higit na landas sa kalangitan—kahit sa mga daigdig ng mga diyos.

Verse 25

सत्यं त्यक्त्वा यदा च त्वं नैव स्वर्गं गमिष्यसि । तदा कूटं तव वचो भविष्यति न संशयः

Kapag tinalikuran mo ang katotohanan, tiyak na hindi ka makararating sa langit. Kung gayon, magiging baluktot at mapanlinlang ang iyong salita—walang pag-aalinlangan.

Verse 26

पूर्वंकृतं हि यच्छ्रेयो भस्मीभूतं भविष्यति । राजोवाच । सत्यमुक्तं त्वया भद्रे साध्यासाध्यं न चास्ति मे

“Tunay, ang anumang kabutihang nagawa noon ay magiging abo.” Wika ng hari: “Totoo ang sinabi mo, O marangal na ginang; sa akin ay walang bagay na di maisasakatuparan.”

Verse 27

सर्वंसाध्यं सुलोकं मे सुप्रसादाज्जगत्पते । स्वर्गं देवि यतो नैमि तत्र मे कारणं शृणु

O Panginoon ng sanlibutan, sa iyong mapagpalang biyaya, ang lahat ay naging maaabot para sa akin, at ang aking hantungan ay isang pinagpalang dako. O Diyosa, yamang patutungo ako sa langit, pakinggan mo ang dahilan nito mula sa akin.

Verse 28

आगंतुं तु न दास्यंति लोके मर्त्ये च देवताः । ततो मे मानवाः सर्वे प्रजाः सर्वा वरानने

Ngunit hindi pahihintulutan ng mga diyos na sila’y dumating sa daigdig ng mga mortal. Kaya, O magandang-mukha, ang lahat ng aking mga tao—ang lahat ng aking mga nasasakupan—(ay mapapasa gayon).

Verse 29

मृत्युयुक्ता भविष्यंति मया हीना न संशयः । गंतुं स्वर्गं न वाञ्छामि सत्यमुक्तं वरानने

Kung mawawalay sila sa akin, tiyak na mapapailalim sila sa kamatayan—walang pag-aalinlangan. Ayaw kong pumaroon sa langit. Katotohanan ang aking sinabi, O magandang-mukha.

Verse 30

देव्युवाच । लोकान्दृष्ट्वा महाराज आगमिष्यसि वै पुनः । पूरयस्व ममाद्यत्वं जातां श्रद्धां महातुलाम्

Wika ng Diyosa: “O dakilang hari, matapos mong makita ang mga daigdig, tunay na babalik ka ring muli. Tuparin mo ngayon ang aking nais—isang napakalaking pananampalataya ang sumibol sa akin.”

Verse 31

राजोवाच । सर्वमेवं करिष्यामि यत्त्वयोक्तं न संशयः । समालोक्य महातेजा ययातिर्नहुषात्मजः

Wika ng hari: “Gagawin ko ang lahat ayon sa iyong sinabi; walang pag-aalinlangan.” Pagkamasid sa lahat, ang dakilang maningning na si Yayāti, anak ni Nahuṣa, ay kumilos at nagsalita pa.

Verse 32

एवमुक्त्वा प्रियां राजा चिंतयामास वै तदा । अंतर्जलचरो मत्स्यः सोपि जाले न बध्यते

Pagkasabi nito sa kanyang minamahal, ang hari ay nagmuni-muni noon: “Kahit ang isdang nananahan at gumagalaw sa loob ng tubig ay hindi rin laging nasasakmal ng lambat.”

Verse 33

मरुत्समानवेगोपि मृगः प्राप्नोति बंधनम् । योजनानां सहस्रस्थमामिषं वीक्षते खगः

Kahit ang usa na kasingbilis ng hangin ay napapasa-ilalim sa pagkabihag; ngunit ang ibon ay natatanaw ang pain nito kahit mula sa sanlibong yojana ang layo.

Verse 34

सकंठलग्नपाशं च न पश्येद्दैवमोहितः । कालः समविषमकृत्कालः सन्मानहानिदः

Dahil sa pagkahibang na dulot ng tadhana, hindi man lamang napapansin ng tao ang silo na nakapulupot sa sariling leeg. Ang Panahon—na nagdadala ng kapantay at di-kapantay na pag-ikot—ay umaagaw ng dangal at paggalang.

Verse 35

परिभावकरः कालो यत्रकुत्रापि तिष्ठतः । नरं करोति दातारं याचितारं च वै पुनः

Ang Panahon, na nagdudulot ng paghamak at pagbaligtad ng kapalaran, saan man manahan, ay paulit-ulit na ginagawang tagapagbigay ang tao at muli ring nagiging pulubi.

Verse 36

भूतानि स्थावरादीनि दिवि वा यदि वा भुवि । सर्वं कलयते कालः कालो ह्येक इदं जगत्

Lahat ng nilalang—mula sa di-nakikilos—sa langit man o sa lupa: sinusukat at pinamamahalaan silang lahat ng Panahon. Tunay, ang Panahon lamang ang buong sanlibutan.

Verse 37

अनादिनिधनो धाता जगतः कारणं परम् । लोकान्कालः स पचति वृक्षे फलमिवाहितम्

Ang Lumikha—walang simula at walang wakas—ang kataas-taasang sanhi ng sansinukob. Siya, bilang Panahon, ang nagpapahinog sa mga daigdig, gaya ng bungang nahinog sa punò kapag nabuo na.

Verse 38

न मंत्रा न तपो दानं न मित्राणि न बांधवाः । शक्नुवंति परित्रातुं नरं कालेन पीडितम्

Hindi mantra, hindi tapas, hindi dāna—ni mga kaibigan, ni mga kamag-anak—ang makapagliligtas sa tao kapag siya’y pinahihirapan ng Panahon.

Verse 39

त्रयः कालकृताः पाशाः शक्यंते नातिवर्तितुम् । विवाहो जन्ममरणं यदा यत्र तु येन च

Tatlong tali ng Panahon ang hindi malalampasan: pag-aasawa, kapanganakan-at-kamatayan, at kung kailan, saan, at kanino ito nagaganap.

Verse 40

यथा जलधरा व्योम्नि भ्राम्यंते मातरिश्वना । तथेदं कर्मयुक्तेन कालेन भ्राम्यते जगत्

Kung paanong ang mga ulap sa langit ay naglilibot na itinutulak ng hangin, gayon din ang sanlibutan ay pina-iikot ng Panahon na nakapasan sa karma.

Verse 41

सुकर्मोवाच । कालोऽयं कर्मयुक्तस्तु यो नरैः समुपासितः । कालस्तु प्रेरयेत्कर्म न तं कालः करोति सः

Sinabi ni Sukarma: “Ang Panahong ito, na kaugnay ng gawa at sinasamba ng mga tao—ang Panahon ang nagtutulak sa pagkilos; ngunit ang Panahon mismo ay hindi siyang gumagawa ng gawa.”

Verse 42

उपद्रवा घातदोषाः सर्पाश्च व्याधयस्ततः । सर्वे कर्मनियुक्तास्ते प्रचरंति च मानुषे

Mula roon ay sumisibol ang mga kapahamakan, mapanirang pagdurusa, mga ahas, at mga karamdaman. Lahat ng iyon, itinalaga ng karma, ay gumagala sa gitna ng mga tao.

Verse 43

सुखस्य हेतवो ये च उपायाः पुण्यमिश्रिताः । ते सर्वे कर्मसंयुक्ता न पश्येयुः शुभाशुभम्

Anumang mga paraan na sinasabing sanhi ng kaligayahan, kahit may halong kabutihang-loob (puṇya), ay pawang nakaugnay sa karma; kaya huwag ituring na likás na mapalad o malas ang mga iyon.

Verse 44

कर्मदा यदि वा लोके कर्मसंबधि बांधवाः । कर्माणि चोदयंतीह पुरुषं सुखदुःखयोः

Maging may mga tagapagbigay o mga kamag-anak man sa daigdig na kaugnay ng gawa, ang sariling mga gawa rito ang siyang nagtutulak sa tao tungo sa ligaya at pagdurusa.

Verse 45

सुवर्णं रजतं वापि यथा रूपं विनिश्चितम् । तथा निबध्यते जंतुः स्वकर्मणि वशानुगः

Kung paanong ang anyo ng ginto o pilak ay tiyak na natatakda, gayon din ang nilalang—sunud-sunuran sa puwersa ng sariling mga nagdaang gawa—ay mahigpit na nabibigkis sa sariling karma.

Verse 46

पंचैतानीह सृज्यंते गर्भस्थस्यैव देहिनः । आयुः कर्म च वित्तं च विद्यानिधनमेव च

Dito, para sa nilalang na may katawan—kahit nasa sinapupunan pa—limang bagay ang itinatalaga: haba ng buhay, karma, yaman, kaalaman, at kamatayan.

Verse 47

यथा मृत्पिंडतः कर्ता कुरुते यद्यदिच्छति । तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमनुगच्छति

Kung paanong hinuhubog ng magpapalayok mula sa tipak ng luwad ang anumang naisin niya, gayon din ang dating nagawang karma ay sumusunod sa gumagawa nito.

Verse 48

देवत्वमथ मानुष्यं पशुत्वं पक्षिता तथा । तिर्यक्त्वं स्थावरत्वं च प्राप्यते च स्वकर्मभिः

Sa sariling mga gawa, nakakamit ang pagka-diyos o pagsilang bilang tao; gayundin ang kalagayan ng hayop o ibon; at sa mga gawang iyon din nararating ang iba pang anyong mababa at maging ang kalagayang di-makakilos na parang halaman.

Verse 49

स एव तत्तथा भुंक्ते नित्यं विहितमात्मना । आत्मना विहितं दुःखं चात्मना विहितं सुखम्

Siya rin ang laging tumatanggap ng yaong itinakda ng sarili niyang pagkatao: sa sarili hinuhubog ang pagdurusa, at sa sarili rin hinuhubog ang ligaya.

Verse 50

गर्भशय्यामुपादाय भुंजते पूर्वदैहिकम् । संत्यजंति स्वकं कर्म न क्वचित्पुरुषा भुवि

Sa pagdampot sa higaan ng sinapupunan, tinatamasa nila ang bunga ng dating mga gawa sa katawan; sapagkat saanman sa lupa, hindi kailanman iniiwan ng tao ang sarili niyang karma.

Verse 51

बलेन प्रज्ञया वापि समर्थाः कर्तुमन्यथा । सुकृतान्युपभुंजंति दुःखानि च सुखानि च

Kahit sa lakas o talino man ay kaya nilang kumilos nang iba, tinatamasa pa rin ng tao ang bunga ng dating kabutihan—kapwa dalamhati at ligaya.

Verse 52

हेतुं प्राप्य नरो नित्यं कर्मबंधैस्तु बध्यते । यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विंदति मातरम्

Kapag natamo ang nararapat na sanhi, ang tao’y laging iginagapos ng tanikala ng karma; gaya ng guya na sa libo-libong baka’y natatagpuan ang sariling ina.

Verse 53

तथा शुभाशुभं कर्म कर्तारमनुगच्छति । उपभोगादृते यस्य नाश एव न विद्यते

Gayon din, ang mabuti at masamang karma’y sumusunod sa gumawa; hangga’t di ito nararanasan bilang bunga, hindi ito nawawala kailanman.

Verse 54

प्राक्तनं बंधनं कर्म कोन्यथा कर्तुमर्हति । सुशीघ्रमपि धावंतं विधानमनुधावति

Ang sinaunang karma na nagbubuklod ay hindi kayang baguhin ninuman. Kahit tumakbo nang ubod-bilis, hinahabol pa rin ng atas ng tadhana.

Verse 55

शेते सह शयानेन पुरा कर्म यथाकृतम् । उपतिष्ठति तिष्ठंतं गच्छंतमनुगच्छति

Kapag siya’y humihiga, kasabay niyang humihiga ang dating ginawang karma; kapag bumabangon, bumabangon din; kapag tumitigil, lumalapit; at kapag lumalakad, sumusunod—ganyan ang karma, ayon sa nagawa noon.

Verse 56

करोति कुर्वतः कर्मच्छायेवानु विधीयते । यथा छायातपौ नित्यं सुसंबद्धौ परस्परम्

Ang gawa ng tao’y sumusunod sa gumagawa na parang anino; gaya ng lilim at sikat ng araw na laging magkakaugnay sa isa’t isa.

Verse 57

तद्वत्कर्म च कर्ता च सुसंबद्धौ परस्परम् । ग्रहा रोगा विषाः सर्पाः शाकिन्यो राक्षसास्तथा

Gayon din, ang gawa at ang gumagawa ay mahigpit na magkakaugnay. Gayundin ang mga mapanakit na puwersa—mga sumasakmal na espiritu, mga sakit, mga lason, mga ahas, at maging ang mga śākinī at rākṣasa.

Verse 58

पीडयंति नरं पश्चात्पीडितं पूर्वकर्मणा । येन यत्रोपभोक्तव्यं सुखं वा दुःखमेव वा

Pagkaraan, ang tao—na dati nang pinahihirapan ng mga naunang gawa—ay lalo pang dinudusta, upang saan man at paano man niya kailangang danasin ang bunga: kaligayahan man o pawang pagdurusa.

Verse 59

स तत्र बद्ध्वा रज्ज्वा वै बलाद्दैवेन नीयते । दैवः प्रभुर्हि भूतानां सुखदुःखोपपादने

Doon, na parang nakagapos sa lubid, siya’y sapilitang inaakay ng tadhana. Sapagkat ang tadhana ang tunay na panginoon ng mga nilalang sa paghatid ng ligaya at dusa.

Verse 60

अन्यथा चिंत्यते कर्म जाग्रता स्वपतापि वा । अन्यथा स तथा प्राज्ञ दैव एवं जिघांसति

Ang tao’y nagbabalak ng gawain sa isang paraan—gising man o kahit sa panaginip—ngunit iba ang kinalalabasan. Kaya, O marunong, ganyan kumikilos ang tadhana, na wari’y winawasak ang hangarin.

Verse 61

शस्त्राग्नि विष दुर्गेभ्यो रक्षितव्यं च रक्षति । अरक्षितं भवेत्सत्यं तदेवं दैवरक्षितम्

Dapat ingatan ang sarili laban sa sandata, apoy, lason, at mapanganib na kalagayan; at ang iniingatan ay tunay na nagiging tagapangalaga. Tunay, ang pinababayaan ay napapahamak—kaya’t ito’y iniingatan sa kalinga ng Maykapal.

Verse 62

दैवेन नाशितं यत्तु तस्य रक्षा न दृश्यते । यथा पृथिव्यां बीजानि उप्तानि च धनानि च

Ang winasak ng tadhana ay hindi na nakikitang may pag-iingat; gaya sa lupa, ang mga binhing naihasik—at maging ang mga kayamanan—maaari pa ring mawala.

Verse 63

तथैवात्मनि कर्माणि तिष्ठंति प्रभवंति च । तैलक्षयाद्यथा दीपो निर्वाणमधिगच्छति

Gayon din, sa loob ng Sarili, nananatili ang mga gawa at mula roon sila sumisibol; tulad ng ilawan na, kapag naubos ang langis, ay umaabot sa pagkapawi.

Verse 64

कर्मक्षयात्तथा जंतुः शरीरान्नाशमृच्छति । कर्मक्षयात्तथा मृत्युस्तत्त्वविद्भिरुदाहृतः

Kapag naubos ang karma, ang nilalang ay dumarating din sa pagkalusaw ng katawan. Ipinahahayag ng mga nakakabatid ng katotohanan na ang kamatayan ay nagaganap kapag naubos ang karma.

Verse 65

विविधाः प्राणिनस्तस्य मृत्यो रोगाश्च हेतवः । तथा मम विपाकोयं पूर्वं कृतस्य नान्यथा

Sa nilalang na iyon, sari-sari ang mga sanhi ng kamatayan at karamdaman. Gayon din, ang bungang dinaranas ko ngayon ay paghinog lamang ng dating ginawa—wala nang iba.

Verse 66

संप्राप्तो नात्र संदेहः स्त्रीरूपोऽयं न संशयः । क्व मे गेहं समायाता नाटका नटनर्तकाः

Tunay ngang dumating siya—walang alinlangan dito. At walang duda na nag-anyong babae siya. Saan dinala ang aking tahanan—kasama ang mga aktor, mga tagapagtanghal, at mga mananayaw?

Verse 67

तेषां संगप्रसंगेन जरा देहं समाश्रिता । सर्वं कर्मकृतं मन्ये यन्मे संभावितं ध्रुवम्

Sa patuloy na pakikisama sa kanila, dumapo ang katandaan sa aking katawan. Itinuturing kong lahat ito’y bunga ng aking dating karma—anuman ang dumating sa akin ay tiyak na itinakda.

Verse 68

तस्मात्कर्मप्रधानं च उपायाश्च निरर्थकाः । पुरा वै देवराजेन मदर्थे दूतसत्तमः

Kaya nga ang karma ang pinakamahalaga, at ang mga pakana’y walang saysay. Noong unang panahon, tunay nga, ang hari ng mga deva ay nagsugo, para sa akin, ng isang dakilang sugo.

Verse 69

प्रेषितो मातलिर्नाम न कृतं तस्य तद्वचः । तस्य कर्मविपाकोऽयं दृश्यते सांप्रतं मम

Isinugo ang nagngangalang Mātali, ngunit hindi ko sinunod ang kanyang salita. Ngayon, nakikita ko sa harap ko ang paghinog ng bunga ng gawaing iyon.

Verse 70

इति चिंतापरो भूत्वा दुःखेन महतान्वितः । यद्यस्याहि वचः प्रीत्या न करोमि हि सर्वथा

Sa gayon, nalubog siya sa balisang pag-iisip at nababalot ng matinding dalamhati. (Naisip niya:) “Kung hindi ko, nang may mabuting loob, ganap na isasagawa ang kanyang mga salita…”

Verse 71

सत्यधर्मावुभावेतौ यास्यतस्तौ न संशयः । सदृशं च समायातं यद्दृष्टं मम कर्मणा

Tunay na walang pag-aalinlangan: ang dalawang ito—Katotohanan at Dharma—ay tiyak na makaaabot sa kanilang itinakdang hantungan. At ang naganap ay kaayon ng aking nakita na noon pa, bunga ng sarili kong mga gawa.

Verse 72

भविष्यति न संदेहो दैवो हि दुरतिक्रमः । एवं चिंतापरो भूत्वा ययातिः पृथिवीपतिः

“Mangyayari ito—walang pag-aalinlangan; sapagkat ang tadhana ay tunay na mahirap lampasan.” Sa gayong pagninilay, si Haring Yayāti, panginoon ng daigdig, ay nalubog sa mabigat na pag-aalala.

Verse 73

कृष्णं क्लेशापहं देवं जगाम शरणं हरिम् । ध्यात्वा नत्वा ततः स्तुत्वा मनसा मधुसूदनम्

Kaya siya’y lumapit sa kanlungan ni Hari—si Kṛṣṇa, ang banal na nag-aalis ng pagdurusa. Pagkatapos magnilay sa Kanya, yumukod, at saka pumuri, sinamba niya sa isip si Madhusūdana.

Verse 74

त्राहि मां शरणं प्राप्तस्त्वामहं कमलाप्रिय

Iligtas mo ako; sa Iyo ako’y dumulog bilang kanlungan, O minamahal ni Kamalā (Lakṣmī).

Verse 81

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे एकाशीतितमोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang ikawalo’t isang kabanata—ang salaysay ni Yayāti—sa loob ng kuwento ni Vena at ng paglalarawan ng mga banal na tīrtha na kaugnay ng ina at ama, sa Bhūmi-khaṇḍa ng banal na Padma Purāṇa.