Adhyaya 78

Verse 1

ययातिरुवाच । एकेन गृह्यतां पुत्रा जरा मे दुःखदायिनी । धीरेण भवतां मध्ये तारुण्यं मम दीयताम्

Sinabi ni Yayāti: “O mga anak, isa sa inyo ang tumanggap ng aking katandaan na nagdudulot ng pagdurusa. Sa matatag sa inyo, ipagkaloob sa akin ang kabataan.”

Verse 2

स्वकीयं हि महाभागाः स्वरूपमिदमुत्तमम् । संतप्तं मानसं मेद्य स्त्रियां सक्तं सुचंचलम्

Tunay nga, O mga lubhang pinagpala, ito ang aking sariling kalagayang marangal: ang aking isip ay nag-aalab sa dalamhati, nakagapos sa isang babae, at lubhang balisa.

Verse 3

भाजनस्था यथा आप आवर्त्तयति पावकः । तथा मे मानसं पुत्राः कामानलसुचालितम्

Kung paanong ang apoy ay nagpapakilos at nagpapagulong sa tubig sa loob ng sisidlan, gayon din, mga anak ko, ang aking isip ay nayayanig at nababagabag ng apoy ng pagnanasa.

Verse 4

एको गृह्णातु मे पुत्रा जरां दुःखप्रदायिनीम् । स्वकं ददातु तारुण्यं यथाकामं चराम्यहम्

Hayaang isa sa aking mga anak ang tumanggap ng aking katandaan na nagdudulot ng pagdurusa, at ibigay sa akin ang kanyang sariling kabataan; kung gayon, mamumuhay ako ayon sa aking nais.

Verse 5

यो मे जरापसरणं करिष्यति सुतोत्तमः । स च मे भोक्ष्यते राज्यं धनुर्वंशं धरिष्यति

Ang pinakamainam na anak na mag-aalis ng aking kahinaan ng katandaan—siya nga ang magtatamasa ng aking kaharian at magtataguyod ng angkan ng busog, ang maharlikang lahi ng mga mamamana.

Verse 6

तस्य सौख्यं सुसंपत्तिर्धनं धान्यं भविष्यति । विपुला संततिस्तस्य यशः कीर्तिर्भविष्यति

Sa kanya magkakaroon ng kaligayahan at ganap na kasaganaan—kayamanan at saganang ani. Magkakaroon din siya ng maraming supling, at sisikat ang kanyang dangal at mabuting pangalan.

Verse 7

पुत्रा ऊचुः । भवान्धर्मपरो राजन्प्रजाः सत्येन पालकः । कस्मात्ते हीदृशो भावो जातः प्रकृतिचापलः

Nagsalita ang mga anak: “O Hari, ikaw ay masunurin sa dharma, at sa katotohanan mo pinangangalagaan ang iyong mga nasasakupan. Bakit sumibol sa iyo ang ganitong pagbabago ng loob—ang pagkabalisa at kapritsong tila salungat sa iyong likas na pagkatao?”

Verse 8

राजोवाच । आगता नर्तकाः पूर्वं पुरं मे हि प्रनर्तकाः । तेभ्यो मे कामसंमोहे जातो मोहश्च ईदृशः

Sinabi ng Hari: “Noon, may mga mananayaw na dumating sa aking lungsod—tunay ngang bihasa silang mga tagapagpalabas. Mula sa kanila, sa aking pagkalito na isinilang sa pagnanasa, sumibol sa akin ang ganitong pagkahibang.”

Verse 9

जरया व्यापितः कायो मन्मथाविष्टमानसः । संबभूव सुतश्रेष्ठाः कामेनाकुलव्याकुलः

Ang kanyang katawan ay nababalot na ng katandaan, at ang isip ay sinakop ni Kāma. O pinakamainam na mga anak, siya’y naging balisa at lubhang nagulumihanan dahil sa pagnanasa.

Verse 10

काचिद्दृष्टा मया नारी दिव्यरूपा वरानना । मया संभाषिता पुत्राः किंचिन्नोवाच मे सती

May nakita akong isang babae—makalangit ang ganda, at napakainam ng mukha. Kinausap ko siya, mga anak, ngunit ang banal na ginang na iyon ay walang sinabi ni isang salita sa akin.

Verse 11

विशालानाम तस्याश्च सखी चारुविचक्षणा । सा मामाह शुभं वाक्यं मम सौख्यप्रदायकम्

May kaibigan siya na ang pangalan ay Viśālā, kaakit-akit at matalas ang pag-unawa. Siya ang nagsabi sa akin ng mapalad na mga salita na nagkaloob sa akin ng kagalakan.

Verse 12

जराहीनो यदा स्यास्त्वं तदा ते सुप्रिया भवेत् । एवमंगीकृतं वाक्यं तयोक्तं गृहमागतः

“Kapag ikaw ay malaya na sa katandaan, saka siya magiging pinakamamahal sa iyo.” Sa pagtanggap niya sa mga salitang sinabi nila, siya’y nagbalik sa tahanan.

Verse 13

मया जरापनोदार्थं तदेवं समुदाहृतम् । एवं ज्ञात्वा प्रकर्तव्यं मत्सुखं हि सुपुत्रकाः

Ito’y aking ipinahayag upang maalis ang mga epekto ng katandaan. Sa pagkaunawa nito, kumilos kayo ayon dito—para sa aking kasiyahan, O mabubuting anak.

Verse 14

तुरुरुवाच । शरीरं प्राप्यते पुत्रैः पितुर्मातुः प्रसादतः । धर्मश्च क्रियते राजञ्शरीरेण विपश्चिता

Sinabi ni Turu: “Ang mga anak ay nagkakamit ng katawan sa biyaya ng ama at ina; at, O hari, sa pamamagitan ng katawan isinasagawa ng marurunong ang dharma.”

Verse 15

पित्रोः शुश्रूषणं कार्यं पुत्रैश्चापि विशेषतः । न च यौवनदानस्य कालोऽयं मे नराधिप

Ang mga anak, higit sa lahat, ay dapat maglingkod nang may debosyon sa ama at ina. At, O hari, hindi ito ang panahon para sa akin na magbigay ng kabataan o sigla ng kabataan.

Verse 16

प्रथमे वयसि भोक्तव्यं विषयं मानवैर्नृप । इदानीं तन्न कालोयं वर्तते तव सांप्रतम्

O hari, ang mga makamundong kaligayahan ay dapat tamasahin ng tao sa unang yugto ng buhay; ngunit ngayon, sa kasalukuyan, hindi na ito ang wastong panahon para sa iyo.

Verse 17

जरां तात प्रदत्वा वै पुत्रे तात महद्गताम् । पश्चात्सुखं प्रभोक्तव्यं न तु स्यात्तव जीवितम्

O minamahal, matapos mong ipasa sa iyong anak—na umabot sa dakilang kapalaran—ang katandaan, saka mo dapat lasapin ang kaligayahan; hindi na mananatili ang iyong buhay gaya ngayon.

Verse 18

तस्माद्वाक्यं महाराज करिष्ये नैव ते पुनः । एवमाभाषत नृपं तुरुर्ज्येष्ठसुतस्तदा

Kaya, O dakilang hari, hindi ko na muling tutuparin ang iyong utos.” Sa gayon nagsalita noon sa hari ang panganay na anak ni Turu.

Verse 19

तुरोर्वाक्यं तु तच्छ्रुत्वा क्रुद्धो राजा बभूव सः । तुरुं शशाप धर्मात्मा क्रोधेनारुणलोचनः

Nang marinig ng hari ang mga salita ni Turu, siya’y nag-alab sa galit. Ang matuwid na loob, na namumula ang mga mata sa poot, ay isinumpa si Turu.

Verse 20

अपध्वस्तस्त्वयाऽदेशो ममायं पापचेतन । तस्मात्पापी भव स्वत्वं सर्वधर्मबहिष्कृतः

Ikaw na makasalanang isip, winasak mo ang aking utos. Kaya sa sarili mong gawa, maging makasalanan ka—itakwil mula sa lahat ng dharmang asal.

Verse 21

शिखया त्वं विहीनश्च वेदशास्त्रविवर्जितः । सर्वाचारविहीनस्त्वं भविष्यसि न संशयः

Mawawalan ka ng śikhā at maihihiwalay sa mga Veda at mga banal na śāstra. Mawawalan ka ng lahat ng wastong asal—walang pag-aalinlangan.

Verse 22

ब्रह्मघ्नस्त्वं देवदुष्टः सुरापः सत्यवर्जितः । चंडकर्मप्रकर्ता त्वं भविष्यसि नराधमः

Ikaw ay mamamatay-tao ng Brahmana, masamang lumalapastangan sa mga deva, lasenggo, at tumatalikod sa katotohanan; tagagawa ng mararahas na gawa—magiging hamak na tao ka.

Verse 23

सुरालीनः क्षुधी पापी गोघ्नश्च त्वं भविष्यसि । दुश्चर्मा मुक्तकच्छश्च ब्रह्मद्वेष्टा निराकृतिः

Magiging alipin ka ng alak, laging gutóm at makasalanan, mamamatay ng baka; daranas ka ng sakit sa balat at maluwag na bahag, at magiging mapoot sa mga Brāhmaṇa—itinakwil at napahiya.

Verse 24

परदाराभिगामी त्वं महाचंडः प्रलंपटः । सर्वभक्षश्च दुर्मेधाः सदात्वं च भविष्यसि

Magiging mang-aagaw ka ng asawa ng iba—mabangis at lubhang tiwali; kakain ng anumang bagay, may sirang pag-unawa, at mananatili kang ganyan magpakailanman.

Verse 25

सगोत्रां रमसे नारीं सर्वधर्मप्रणाशकः । पुण्यज्ञानविहीनात्मा कुष्ठवांश्च भविष्यसि

Kung makikipagniig ka sa babaeng kapareho ng angkan, ikaw ay magiging tagawasak ng lahat ng dharma; salat sa kabutihan at tunay na kaalaman, tatamaan ka ng ketong.

Verse 26

तव पुत्राश्च पौत्राश्च भविष्यंति न संशयः । ईदृशाः सर्वपुण्यघ्ना म्लेच्छाः सुकलुषीकृताः

Ang iyong mga anak at mga apo ay isisilang nga—walang pag-aalinlangan. Magiging ganyan sila: mga Mleccha, tagawasak ng lahat ng kabutihan, lubusang dinungisan ng kasalanan.

Verse 27

एवं तुरुं सुशप्त्वैव यदुं पुत्रमथाब्रवीत् । जरां वै धारयस्वेह भुंक्ष्व राज्यमकंटकम्

Kaya, matapos sumpain nang mabigat si Turu, saka niya sinabi sa anak na si Yadu: “Dito, akuin mo ang katandaan, at tamasahin ang kahariang walang tinik—malaya sa hadlang at kaaway.”

Verse 28

बद्धाञ्जलिपुटो भूत्वा यदू राजानमब्रवीत् । यदुरुवाच । जराभारं न शक्नोमि वोढुं तात कृपां कुरु

Na may magkadikit na palad sa paggalang, nagsalita si Yadu sa hari: “Ama, hindi ko kayang pasanin ang bigat ng katandaan—mahabag ka sa akin.”

Verse 29

शीतमध्वा कदन्नं च वयोतीताश्च योषितः । मनसः प्रातिकूल्यं च जरायाः पंचहेतवः

Malamig na pulot, masamang pagkain, mga babaeng lampas na sa kasibulan, at salungat na pag-iisip ng puso—ito ang limang sanhi ng katandaan.

Verse 30

जरादुःखं न शक्नोमि नवे वयसि भूपते । कः समर्थो हि वै धर्तुं क्षमस्व त्वं ममाधुना

O hari, hindi ko kayang tiisin ang dalamhati ng katandaan habang sariwa pa ang aking kabataan. Sino nga ba ang makakaya nito? Patawarin mo ako ngayon.

Verse 31

यदुं क्रुद्धो महाराजः शशाप द्विजनंदन । राज्यार्हो न च ते वंशः कदाचिद्वै भविष्यति

O kagalakan ng mga dalawang-ulit na isinilang, ang dakilang hari, sa galit, ay isinumpa si Yadu: “Ni ikaw ni ang iyong angkan ay hindi kailanman magiging karapat-dapat maghari sa kaharian.”

Verse 32

बलतेजः क्षमाहीनः क्षात्रधर्मविवर्जितः । भविष्यति न संदेहो मच्छासनपराङ्मुखः

Magiging malakas at naglalagablab ang kanyang tapang, ngunit salat sa pagtitimpi at walang dangal ng dharma ng kṣatriya; walang alinlangan, sapagkat tumalikod siya sa aking utos.

Verse 33

यदुरुवाच । निर्दोषोहं महाराज कस्माच्छप्तस्त्वयाधुना । कृपां कुरुष्व दीनस्य प्रसादसुमुखो भव

Sinabi ni Yadu: “O dakilang hari, wala akong kasalanan—bakit mo ako ngayo’y isinumpa? Maawa ka sa abang nagdurusa; maging mapagpala at mahinahong nakangiti.”

Verse 34

राजोवाच । महादेवः कुले ते वै स्वांशेनापि हि पुत्रक । करिष्यति विसृष्टिं च तदा पूतं कुलं तव

Sinabi ng hari: “Mahal kong anak, tunay na si Mahādeva ay magpapakita sa iyong angkan, maging sa isang bahagi ng sarili niyang diwa; at sa gayon, magiging dalisay ang iyong lahi.”

Verse 35

यदुरुवाच । अहं पुत्रो महाराज निर्दोषः शापितस्त्वया । अनुग्रहो दीयतां मे यदि मे वर्त्तते दया

Sinabi ni Yadu: “O dakilang hari, ako’y iyong anak; gayunma’y kahit walang sala, isinumpa mo ako. Kung may habag ka sa akin, ipagkaloob mo sa akin ang iyong biyaya.”

Verse 36

राजोवाच । यो भवेज्ज्येष्ठपुत्रस्तु पितुर्दुःखापहारकः । राज्यदायं सुभुंक्ते च भारवोढा भवेत्स हि

Sinabi ng hari: “Ang panganay na anak—na nag-aalis ng dalamhati ng ama—ang nararapat tumanggap at magtamasa ng pamana ng kaharian; tunay, siya ang tagapasan ng bigat ng angkan.”

Verse 37

त्वया धर्मं न प्रवृत्तमभाष्योसि न संशयः । भवता नाशिताज्ञा मे महादंडेन घातिनः

Hindi mo pinakilos ang dharma—walang alinlangan—at hindi ka rin mapapakiusapan. Sa iyo winasak ang aking utos, at nananakit ka sa pamamagitan ng dakilang pamalo.

Verse 38

तस्मादनुग्रहो नास्ति यथेष्टं च तथा कुरु । यदुरुवाच । यस्मान्मे नाशितं राज्यं कुलं रूपं त्वया नृप

Kaya’t wala nang biyaya para sa iyo—gawin mo ang nais mo.” Ganito nagsalita si Yadu: “Sapagkat winasak mo ang aking kaharian, ang aking angkan, at maging ang aking anyo, O hari.”

Verse 39

तस्माद्दुष्टो भविष्यामि तव वंशपतिर्नृप । तव वंशे भविष्यंति नानाभेदास्तु क्षत्त्रियाः

Kaya, O hari, ako’y magiging masamang panginoon ng iyong dinastiya; at sa iyong lahi ay lilitaw ang mga Kṣatriya na may sari-saring pagkakahati.

Verse 40

तेषां ग्रामान्सुदेशांश्च स्त्रियो रत्नानि यानि वै । भोक्ष्यंति च न संदेहो अतिचंडा महाबलाः

Sila’y sasakmal sa kanilang mga nayon at magagandang lalawigan, pati ang kanilang mga babae at anumang mga hiyas at kayamanan—walang alinlangan—sapagkat sila’y labis na mabangis at napakalakas.

Verse 41

मम वंशात्समुत्पन्नास्तुरुष्का म्लेच्छरूपिणः । त्वया ये नाशिताः सर्वे शप्ताः शापैः सुदारुणैः

“Mula sa aking angkan ay sumibol ang mga Turuṣka, na may anyong mleccha. Lahat ng mga winasak mo ay isinumpa—dinapuan ng lubhang kakilakilabot na mga sumpa.”

Verse 42

एवं बभाषे राजानं यदुः क्रुद्धो नृपोत्तम । अथ क्रुद्धो महाराजः पुनश्चैवं शशाप ह

Sa gayon nagsalita si Yadu sa hari, sa galit, O pinakamainam sa mga hari. At ang dakilang hari, nagngangalit din, ay muling nagwika ng sumpa sa ganitong mga salita.

Verse 43

मत्प्रजानाशकाः सर्वे वंशजास्ते शृणुष्व हि । यावच्चंद्रश्च सूर्यश्च पृथ्वी नक्षत्रतारकाः

Dinggin mo nga: lahat ng iyong mga inapo ay magiging mga tagapuksa ng aking mga nasasakupan—habang nananatili ang buwan at ang araw, at habang umiiral ang lupa, ang mga konstelasyon at mga bituin.

Verse 44

तावन्म्लेच्छाः प्रपक्ष्यंते कुंभीपाके चरौ रवे । कुरुं दृष्ट्वा ततो बालं क्रीडमानं सुलक्षणम्

Hanggang sa gayon, ang mga mleccha ay lulutuin sa Kumbhīpāka (impiyerno) habang nagpapatuloy ang landas ng araw. Pagkaraan, nang makita nila roon ang isang batang may mabubuting palatandaan na naglalaro, tumingin sila kay Kuru.

Verse 45

समाह्वयति तं राजा न सुतं नृपनंदनम् । शिशुं ज्ञात्वा परित्यक्तः सकुरुस्तेन वै तदा

Tinawag siya ng hari, O anak ng hari; ngunit hindi niya kinilala bilang sariling anak. Nang malaman niyang siya’y isang sanggol pa, itinakwil siya noon; at gayon ang nangyari sa panahong iyon.

Verse 46

शर्मिष्ठायाः सुतं पुण्यं तं पूरुं जगदीश्वरः । समाहूय बभाषे च जरा मे गृह्यतां पुनः

Pagkatapos, tinawag ng Panginoon ng sanlibutan si Pūru, ang banal at marangal na anak ni Śarmiṣṭhā, at nagsabi: “Tanggapin mong muli ang aking katandaan.”

Verse 47

भुंक्ष्व राज्यं मया दत्तं सुपुण्यं हतकंटकम् । पूरुरुवाच । राज्यं देवे न भोक्तव्यं पित्रा भुक्तं यथा तव

“Tamasahin mo ang kahariang ibinigay ko sa iyo—puspos ng kabanalan at walang tinik (mga kaaway at dalamhati).” Sumagot si Pūru: “O banal na nilalang, hindi dapat tanggapin ang kaharian kung ito’y napakinabangan na ng ama—gaya ng ginawa mo.”

Verse 48

त्वदादेशं करिष्यामि जरा मे दीयतां नृप । तारुण्येन ममाद्यैव भूत्वा सुंदररूपदृक्

“Susundin ko ang iyong utos, O hari. Ipagkaloob sa akin ang katandaan; at sa araw ding ito, maging kabataan ako at masilayan ang isang marikit na anyo.”

Verse 49

भुंक्ष्व भोगान्सुकर्माणि विषयासक्तचेतसा । यावदिच्छा महाभाग विहरस्व तया सह

“Tamasahin mo ang mga kaligayahang bunga ng mabubuting gawa, na ang isip ay nakatuon sa mga bagay ng pandama. Hangga’t nais mo, O mapalad, mamuhay at maglaro nang masaya kasama niya.”

Verse 50

यावज्जीवाम्यहं तात जरां तावद्धराम्यहम् । एवमुक्तस्तु तेनापि पूरुणा जगतीपतिः

“Hangga’t ako’y nabubuhay, anak, gayon din katagal kong dadalhin ang katandaan.” Sa gayong pananalita, ang panginoon ng daigdig ay kinausap din ni Pūru.

Verse 51

हर्षेण महताविष्टस्तं पुत्रं प्रत्युवाच सः । यस्माद्वत्स ममाज्ञा वै न हता कृतवानिह

Napuno siya ng malaking galak, at sumagot sa kanyang anak: “Sapagkat, mahal kong anak, hindi mo nilabag ang aking utos dito, ikaw ay kumilos nang wasto.”

Verse 52

तस्मादहं विधास्यामि बहुसौख्यप्रदायकम् । यस्माज्जरागृहीता मे दत्तं तारुण्यकं स्वकम्

Kaya ako’y magtatakda ng bagay na magdudulot ng saganang ligaya; sapagkat bagaman ako’y sinakmal ng katandaan, ang sarili kong kabataan ay muling ipinagkaloob sa akin.

Verse 53

तेन राज्यं प्रभुंक्ष्व त्वं मया दत्तं महामते । एवमुक्तः सुपूरुश्च तेन राज्ञा महीपते

“Pamunuan mo ang kahariang ito na aking ipinagkaloob sa iyo, O dakilang-isip.” Sa gayong pananalita ng haring iyon, O panginoon ng lupa, tinanggap din ni Supūru ang pananagutan.

Verse 54

तारुण्यंदत्तवानस्मै जग्राहास्माज्जरां नृप । ततः कृते विनिमये वयसोस्तातपुत्रयोः

Ipinagkaloob niya sa kanya ang kabataan at inalis mula sa kanya ang katandaan, O hari. Sa gayon natupad ang pagpapalitan ng edad ng ama at anak.

Verse 55

तस्माद्वृद्धतरः पूरुः सर्वांगेषु व्यदृश्यत । नूतनत्वं गतो राजा यथा षोडशवार्षिकः

Kaya si Pūru ay nagmukhang higit na matanda sa lahat ng kanyang mga sangkap; samantalang ang hari’y muling nagbagong-kabataan, na wari’y labing-anim na taong gulang.

Verse 56

रूपेण महताविष्टो द्वितीय इव मन्मथः । धनूराज्यं च छत्रं च व्यजनं चासनं गजम्

Nabighani sa pambihirang kagandahan, siya’y waring ikalawang Manmatha; at naroon ang busog ng paghahari, ang maharlikang payong, ang pamaypay, ang trono, at ang elepante.

Verse 57

कोशं देशं बलं सर्वं चामरं स्यंदनं तथा । ददौ तस्य महाराजः पूरोश्चैव महात्मनः

Ipinagkaloob ng dakilang hari sa kanya ang kabang-yaman, ang lupain, ang buong hukbo, at ang mga sagisag ng pagkahari—ang pamaypay na yak at ang karwaheng panghari; tunay, ibinigay ni Haring Puru ang lahat ng ito sa marangal ang loob.

Verse 58

कामासक्तश्च धर्मात्मा तां नारीमनुचिंतयन् । तत्सरः सागरप्रख्यंकामाख्यं नहुषात्मजः

Bagaman matuwid ang puso, ang anak ni Nahusha ay nalulong sa pagnanasa; sa walang humpay na paggunita sa babaeng iyon, nagpatatag siya ng isang lawa—lawak na gaya ng dagat—na tinawag na Kāmā.

Verse 59

अश्रुबिंदुमती यत्र जगाम लघुविक्रमः । तां दृष्ट्वा तु विशालाक्षीं चारुपीनपयोधराम्

Doon nagtungo si Laghuvikrama kay Aśrubindumatī. At nang makita niya ang dalagang malalaki ang mata, na kaakit-akit at may ganap na dibdib—

Verse 60

विशालां च महाराजः कंदर्पाकृष्टमानसः । राजोवाच । आगतोऽस्मि महाभागे विशाले चारुलोचने

Pagkaraan, ang dakilang hari—ang isip ay hinila ni Kāma—ay nagsalita kay Viśālā: “Dumating ako, O mapalad, O Viśālā na may magagandang mata.”

Verse 61

जरात्यागःकृतो भद्रे तारुण्येन समन्वितः । युवा भूत्वा समायातो भवत्वेषा ममाधुना

O pinagpalang giliw, itinakwil ko ang katandaan at napuspos ng kabataan. Muling nagbalik akong bata; ngayon, maging akin na siya.

Verse 62

यंयं हि वांछते चैषा तंतं दद्मि न संशयः । विशालोवाच । यदा भवान्समायातो जरां दुष्टां विहाय च

“Anuman ang naisin niya—iyon mismo ang aking ipinagkakaloob, walang alinlangan.” Wika ni Viśāla: “Nang ikaw ay dumating, matapos iwaksi ang masamang katandaan…”

Verse 63

दोषेणैकेनलिप्तोसि भवंतं नैव मन्यते । राजोवाच । मम दोषं वदस्व त्वं यदि जानासि निश्चितम्

Dahil sa isang pagkukulang na dumikit sa iyo, hindi ka na niya iginagalang. Wika ng hari: “Sabihin mo sa akin ang aking kasalanan, kung tiyak mong nalalaman.”

Verse 64

तं तु दोषं परित्यक्ष्येगुणरूपंनसंशयः

Ngunit tatalikdan ko ang pagkukulang na iyon; walang alinlangan, mananatili ako sa anyo ng kabutihan at kagalingan.

Verse 78

इति श्रीपद्मपुराणेभूमिखंडेवेनोपाख्यानेमातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरितेऽष्टसप्ततितमोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ikapitumpu’t ikawalong kabanata ng Bhūmi-khaṇḍa ng Śrī Padma Purāṇa, sa upākhyāna ni Venu, sa paglalarawan ng banal na Mātā-Pitṛ Tīrtha, at sa pagsasalaysay ng kasaysayan ni Yayāti.