Adhyaya 65
Greatness of the Mother-and-Father Tīrtha (within the Vena Episode)
Sa PP.2.65, naganap ang aral na pag-uusap nina Haring Yayāti at ni Mātali. Itinanong ni Yayāti kung bakit ang katawan na “nag-ingat sa dharma” ay hindi umaakyat sa langit. Sumagot si Mātali sa paghiwalay ng Ātman sa limang elemento, at ipinaliwanag na ang mga elemento ay hindi tunay na nagkakaisa; sa katandaan at kamatayan, nagbabalik ang bawat isa sa sariling saklaw. Ipinamalas ang paghahambing ng lupa at katawan: gaya ng lupang lumalambot kapag nababasa at pagkatapos ay nabubutas ng langgam at daga, gayon din ang katawan na nagkakaroon ng pamamaga, pagsabog ng sugat, uod, at masakit na bukol. Sa wakas, itinuro na ang bahaging makalupa ng katawan ay nananatili sa lupa, at ang simpleng pagdikit ng hininga/buhay ay hindi sapat para sa langit; ang pag-akyat ay ukol sa Ātman at sa bunga ng kabutihan. Tinatapos ng kolopon na ito ang “Kadakilaan ng Tīrtha ng Ina-at-Ama” sa loob ng salaysay ni Vena.
Shlokas
Verse 1
ययातिरुवाच । धर्मस्य रक्षकः कायो मातले चात्मना सह । नाकमेष न प्रयाति तन्मे त्वं कारणं वद
Sinabi ni Yayāti: “O Mātali, ang katawang ito—kasama ng Ātman—ay naging tagapangalaga ng dharma; ngunit hindi ito umaalis patungong langit. Sabihin mo sa akin ang dahilan.”
Verse 2
मातलिरुवाच । पंचानामपि भूतानां संगतिर्नास्ति भूपते । आत्मना सह वर्तंते संगत्या नैव पंच ते
Sinabi ni Mātali: “O hari, kahit sa limang elemento ay walang tunay na pagkakaisa. Kumikilos lamang sila sa pakikisama sa Ātman; sa simpleng pagdikit-dikit, hindi sila nagiging iisa.”
Verse 3
सर्वेषां तत्र संघातः कायग्रामे प्रवर्तते । जरया पीडिताः सर्वेः स्वंस्वं स्थानं प्रयांति ते
Doon, sa nayon ng katawan, kumikilos ang pagtitipon ng lahat. Ngunit kapag sila’y pinahirapan ng katandaan, sila’y umaalis—bawat isa’y bumabalik sa sariling kinalalagyan.
Verse 4
यथा रसाधिका पृथ्वी महाराज प्रकल्पिता । रसैः क्लिन्ना ततः पृथ्वी मृदुत्वं याति भूपते
Kung paanong ang lupa, O dakilang hari, ay nilikha na hitik sa katas; kapag nabasa ng mga likidong iyon, lumalambot ang lupa, O panginoon ng lupain.
Verse 5
भिद्यते पिपीलिकाभिर्मूषिकाभिस्तथैव च । छिद्राण्येव प्रजायंते वल्मीकाश्च महोदराः
Nabubutas ito ng mga langgam at gayundin ng mga daga; pawang mga butas ang nalilikha, at sumisibol din ang malalaking punso ng langgam.
Verse 6
तद्वत्काये प्रजायंते गंडमाला विचार्चिकाः । कृमिभिर्भिद्यमानश्च काय एष नरोत्तम
Gayon din sa katawan, lumilitaw ang mga bukol sa leeg at mga pantal sa balat; at ang katawang ito, O pinakamainam sa mga tao, ay kinakain din habang binubutas ng mga uod.
Verse 7
गुल्मास्तत्र प्रजायंते सद्यः पीडाकरास्तदा । एभिर्दोषैः समायुक्तः कायोयं नहुषात्मज । कथं प्राणसमायोगाद्दिवं याति नरेश्वर
Doon, agad na sumisibol ang mga masakit na bukol. O anak ni Nahuṣa, ang katawang ito—na may ganitong mga kapintasan—paano makaaakyat sa langit dahil lamang sa pagdikit ng hininga at buhay, O hari?
Verse 8
काये पार्थिवभागोऽयं समानार्थं प्रतिष्ठितः । न कायः स्वर्गमायाति यथा पृथ्वी तथास्थितः
Sa katawan, ang bahaging makalupa ay itinatag para sa gayunding layon. Ang katawan ay hindi umaakyat sa langit; nananatili itong gaya ng lupa, sa sariling kalagayan.
Verse 9
एतत्ते सर्वमाख्यातं दोषौघैः पार्थिवस्य यः
Ang lahat ng ito ay naipahayag na sa iyo—tungkol sa haring yaong nililigid ng napakaraming kapintasan.
Verse 65
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थ । माहात्म्ये पंचषष्टितमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-animnapu’t limang kabanata, ang “Kadakilaan ng Tīrtha ng Ina at Ama,” sa salaysay ni Vena, sa Bhūmi-khaṇḍa ng kagalang-galang na Padma Purāṇa.