Adhyaya 38

Verse 1

सूत उवाच । एवं संबोधितो वेनः पापभावं गतः किल । पुरुषेण तेन जैनेन महापापेन मोहितः

Sūta ay nagsalita: Sa gayong pangangaral, si Haring Vena ay tunay na napasailalim sa makasalanang pag-iisip, nalinlang ng taong Jain na yaon—na siya ring dakilang makasalanan.

Verse 2

नमस्कृत्य ततः पादौ तस्यैव च दुरात्मनः । वेदधर्मं परित्यज्य सत्यधर्मादिकां क्रियाम्

Pagkaraan, yumukod siya sa paanan ng yaong tunay na masamang tao; tinalikuran niya ang dharmang Veda at ang mga gawaing nakabatay sa katotohanan at katuwiran.

Verse 3

सुयज्ञानां निवृत्तिः स्याद्वेदानां हितथैव च । पुण्यशास्त्रमयो धर्मस्तदा नैव प्रवर्तितः

Magkakaroon ng paghinto ng mga maayos na handog na yajña, at gayundin ng kapakinabangang dulot ng mga Veda; noon, ang dharma na binubuo ng banal at mapagpala na mga utos ng śāstra ay hindi man lamang umiral.

Verse 4

सर्वपापमयो लोकः संजातस्तस्य शासनात् । नैव यागाश्च वेदाश्च धर्मशास्त्रार्थमुत्तमम्

Dahil sa kanyang pamamahala, ang daigdig ay naging lubos na nababalot ng kasalanan; ni ang mga yajña, ni ang mga Veda, ni ang pinakadakilang diwa ng mga Dharmaśāstra ay hindi na nanatiling umiiral.

Verse 5

न दानाध्ययनं विप्रास्तस्मिञ्छासति पार्थिवे । एवं धर्मप्रलोपोभून्महत्पापं प्रवर्तितम्

Nang maghari ang haring yaon, ang mga brāhmaṇa ay hindi nagsagawa ng dāna (kawanggawa) ni ng adhyayana (pag-aaral ng Veda). Kaya bumagsak ang dharma, at nanaig ang malaking kasalanan.

Verse 6

अंगेन वार्यमाणस्तु अन्यथा कुरुते भृशम् । न ननाम पितुः पादौ मातुश्चैव दुरात्मवान्

Bagaman pinipigil siya sa katawan, lalo pa siyang kumilos nang baluktot; ang masamang-loob ay hindi yumukod sa paanan ng kanyang ama, ni sa kanyang ina.

Verse 7

सनकस्यापि विप्रस्य अहमेकः प्रतापवान् । पित्रा निवार्यमाणश्च मात्रा चैव दुरात्मवान्

Kahit sa angkan ng brāhmaṇang Sanaka, ako lamang ang makapangyarihan; at bagaman pinipigil ng aking ama at gayundin ng aking ina, nanatili akong may masamang kalooban.

Verse 8

न करोति शुभं पुण्यं तीर्थदानादिकं कदा । आत्मभावानुरूपं च बहुकालं महायशाः

O dakilang tanyag, sa mahabang panahon ay hindi siya gumagawa ng mabuti at mapagpalang gawa—gaya ng pagdalaw sa mga banal na tīrtha at pagbibigay-dāna—ni kumikilos ayon sa tunay na pagkakabatid sa sarili.

Verse 9

पुनः सर्वैर्विचार्यैवं कस्मात्पापी व्यजायत । अंगप्रजापतेः पुत्रो वंशलाञ्छनमागतः

Muli, matapos pag-isipan ng lahat sa gayong paraan, nagtanong sila: “Bakit isinilang ang makasalanang ito? Ang anak ni Prajāpati Aṅga ay nagdala ng dungis sa angkan.”

Verse 10

पुनः पप्रच्छ धर्मात्मा सुतां मृत्योर्महात्मनः । कस्य दोषात्समुत्पन्नो वद सत्यं मम प्रिये

Muli, ang matuwid na lalaki ay nagtanong sa anak na babae ng dakilang-kaloobang Kamatayan: “Sa kasalanan ninuman nagmula ang pagdurusang ito? Sabihin mo ang katotohanan, aking minamahal.”

Verse 11

सुनीथोवाच । पूर्वमेव स्ववृत्तांतमात्मपुण्यं च नंदिनी । समाचष्ट च अंगाय मम दोषान्महामते

Sinabi ni Sunīthā: Noon pa man, isinalaysay na ni Nandinī kay Aṅga ang kanyang sariling kasaysayan at ang kanyang pansariling kabutihang-loob; at, O dakilang pantas, sinabi rin niya sa kanya ang aking mga pagkukulang.

Verse 12

बाल्ये कृतं मया पापं सुशंखस्य महात्मनः । तपसि संस्थितस्यापि नान्यत्किंचित्कृतं मया

Noong aking kabataan, nagkasala ako laban sa dakilang-makaluluwang si Suśaṅkha. Kahit siya’y nakatatag sa mahigpit na pag-aayuno at tapas, wala akong ibang ginawa upang magbayad-sala.

Verse 13

शप्ताहं कुप्यता तेन दुष्टा ते संततिर्भवेत् । इति जाने महाभाग तेनायं दुष्टतां गतः

“Kung siya’y magpapatuloy sa galit sa loob ng pitong araw, magiging masama ang iyong lahi.” Ganito ang aking pagkaunawa, O marangal; dahil doon, ang isang ito’y nahulog sa kasamaan.

Verse 14

समाकर्ण्य महातेजास्तया सह वनं ययौ । गते तस्मिन्महाभागे सभार्ये च वने तदा

Nang marinig niya ang mga salita, ang maningning na lalaki ay sumama sa kanya patungo sa gubat. Nang ang marangal na iyon ay pumasok sa gubat kasama ang kanyang asawa, noon ay…

Verse 15

सप्तैते ऋषयस्तत्र वेनपार्श्वं गतास्तथा । समाहूय ततः प्रोचुरंगस्य तनयं प्रति

Doon, ang pitong ṛṣi ay lumapit din sa tabi ni Vena; at matapos siyang ipatawag, nagsalita sila sa anak ni Aṅga.

Verse 16

ऋषय ऊचुः । मा वेन साहसं कार्षीःप्रजापालो भवानिह । त्वया सर्वमिदं लोकं त्रैलोक्यं सचराचरम्

Sinabi ng mga ṛṣi: “O Vena, huwag kang gagawa ng padalus-dalos. Ikaw dito ang tagapangalaga ng mga tao. Sa iyo ipinagkakatiwala ang buong daigdig—ang tatlong daigdig, kasama ang lahat ng gumagalaw at di-gumagalaw.”

Verse 17

धर्मे चैव महाभाग सकलं हि प्रतिष्ठितम् । पापकर्मपरित्यज्य पुण्यं कर्म समाचर

O marangal, sa dharma tunay na nakasalig ang lahat. Kaya, talikdan ang gawang makasalanan at isagawa ang mga gawang mapagpala.

Verse 18

एवमुक्तेषु तेष्वेव प्रहसन्वाक्यमब्रवीत् । वेन उवाच । अहमेव परो धर्मोऽहमेवार्हः सनातनः

Nang sila’y magsalita nang gayon, siya’y tumawa at sumagot. Sinabi ni Vena: “Ako lamang ang kataas-taasang Dharma; ako lamang ang walang hanggan na karapat-dapat sambahin.”

Verse 19

अहं धाता अहं गोप्ता अहं वेदार्थ एव च । अहं धर्मो महापुण्यो जैनधर्मः सनातनः

Ako ang Lumikha; ako ang Tagapangalaga; ako rin ang mismong kahulugan ng mga Veda. Ako ang Dharma, dakilang mapagpala—ang walang hanggang Jain Dharma.

Verse 20

मामेव कर्मणा विप्रा भजध्वं धर्मरूपिणम् । ऋषय उचुः । ब्राह्मणाः क्षत्त्रिया वैश्यास्त्रयोवर्णा द्विजातयः

“O mga Brahmin, sambahin ninyo Ako lamang sa pamamagitan ng inyong itinakdang tungkulin, sapagkat Ako ang anyo ng Dharma.” Sinabi ng mga rishi: “Ang mga Brahmin, Kshatriya, at Vaishya—ang tatlong varna—ang mga dalawang-beses na isinilang.”

Verse 21

सर्वेषामेव वर्णानां श्रुतिरेषा सनातनी । वेदाचारेण वर्तंते तेन जीवंति जंतवः

Para sa lahat ng mga varna, ito ang walang hanggang aral ng Shruti: nabubuhay ang mga nilalang sa pamumuhay ayon sa disiplina ng Veda.

Verse 22

ब्रह्मवंशात्समुद्भूतो भवान्ब्राह्मण एव च । पश्चाद्राजा पृथिव्याश्च संजातः कृतविक्रमः

Mula sa angkan ni Brahmā ikaw ay tunay na brāhmaṇa; at pagkaraan, isinilang kang hari ng daigdig, na ang tapang ay napatunayan sa gawa.

Verse 23

राजपुण्येन राजेंद्र सुखं जीवंति वै द्विजाः । राज्ञः पापेन नश्यंति तस्मात्पुण्यं समाचर

O panginoon ng mga hari, sa kabutihang-loob ng hari namumuhay nang masaya ang mga dvija; sa kasalanan ng hari sila napapahamak. Kaya isagawa mo ang puṇya at dharma.

Verse 24

समादृतस्त्वया धर्मः कृतश्चापि नराधिप । त्रेतायुगस्य कर्मापि द्वापरस्य तथा नहि

O panginoon ng mga tao, pinarangalan at isinagawa mo nang wasto ang dharma; ginanap mo rin ang mga ritwal na ukol sa Tretā-yuga—ngunit hindi sa gayong paraan gaya sa Dvāpara-yuga.

Verse 25

कलेश्चैव प्रवेशं तु वर्त्तयिष्यंति मानवाः । जैनधर्मं समाश्रित्य सर्वे पापप्रमोहिताः

At tunay nga, ang mga tao’y magpapapasok sa Kali-yuga; sa pagkanlong sa relihiyong Jaina, silang lahat ay malilinlang ng kasalanan.

Verse 26

वेदाचारं परित्यज्य पापं यास्यंति मानवाः । पापस्य मूलमेवं वै जैनधर्मं न संशयः

Tinalikuran ang asal at tuntuning Vedic, ang mga tao’y mahuhulog sa kasalanan. Kaya nga, ang relihiyong Jaina ang sinasabing ugat ng kasalanan—walang pag-aalinlangan.

Verse 27

अनेन मुग्धा राजेंद्र महामोहेन पातिताः । मानवाः पापसंघातास्तेषां नाशाय नान्यथा

Sa ganito, O hari, ang mga tao—nalilinlang at ibinabagsak ng dakilang pagkahumaling—nagiging bunton ng kasalanan; at sa kanilang pagkapuksa, wala nang ibang paraan.

Verse 28

भविष्यत्येव गोविंदः सर्वपापापहारकः । स्वेच्छारूपं समासाद्य संहरिष्यति पातकात्

Tunay na mahahayag si Govinda, ang nag-aalis ng lahat ng kasalanan; sa anyong Kanyang kusang pipiliin, wawasakin Niya (ang mga nilalang) dahil sa kanilang kasamaan.

Verse 29

पापेषु संगतेष्वेवं म्लेच्छनाशाय वै पुनः । कल्किरेव स्वयं देवो भविष्यति न संशयः

Kapag sa gayon ay nagtipon ang mga kasalanan, muli—tunay nga, upang lipulin ang mga mleccha—ang Panginoong Diyos Mismo ay magiging Kalki; walang pag-aalinlangan dito.

Verse 30

व्यवहारं कलेश्चैव त्यज पुण्यं समाश्रय । वर्तयस्व हि सत्येन प्रजापालो भवस्व हि

Iwan mo ang mga pakikitungong makamundo na bunga ng Kali-yuga, at kumapit sa kabutihang-dharma. Mamuhay ka sa katotohanan, at maging tagapangalaga ng bayan.

Verse 31

वेन उवाच । अहं ज्ञानवतां श्रेष्ठः सर्वं ज्ञातं मया इह । योऽन्यथा वर्तते चैव स दंड्यो भवति ध्रुवम्

Sinabi ni Vena: “Ako ang pinakadakila sa mga marurunong; nalalaman ko ang lahat dito. Ang sinumang kumilos nang taliwas dito ay tiyak na dapat parusahan.”

Verse 32

अत्यर्थं भाषमाणं तं राजानं पापचेतनम् । कुपितास्ते महात्मानः सर्वे वै ब्रह्मणः सुताः

Nang makita nila ang haring may makasalanang isip na nagsasalita nang labis na palalo, nag-alab sa poot ang lahat ng dakilang-loob na mga anak ni Brahmā.

Verse 33

कुपितेष्वेव विप्रेषु वेनो राजा महात्मसु । ब्रह्मशापभयात्तेषां वल्मीकं प्रविवेश ह

Nang mag-alab sa galit ang mga dakilang brāhmaṇa, si Haring Vena—sa takot sa sumpa ng mga brāhmaṇa—ay pumasok sa isang bunton ng langgam.

Verse 34

अथ ते मुनयः क्रुद्धा वेनं पश्यंति सर्वतः । ज्ञात्वा प्रनष्टं भूपं तं वल्मीकस्थं सुसांप्रतम्

Pagkaraan, ang mga muning iyon na nagngangalit ay hinanap si Vena sa lahat ng dako; at nang malaman nilang naglaho ang hari, natagpuan nila siyang ngayo’y naninirahan sa bunton ng langgam.

Verse 35

बलादानिन्युस्तं विप्राः क्रूरं तं पापचेतनम् । दृष्ट्वा च पापकर्माणं मुनयः सुसमाहिताः

Sapilitang dinala ng mga brāhmaṇa ang malupit na taong iyon na may makasalanang isip. Nang makita siyang gumagawa ng masasamang gawa, ang mga muni ay tumindig sa matatag na pagninilay at pag-iingat.

Verse 36

सव्यं पाणिं ममंथुस्ते भूपस्य जातमन्यवः । तस्माज्जातो महाह्रस्वो नीलवर्णो भयंकरः

Sila, sa tindi ng galit, ay piniga at inikot ang kaliwang kamay ng hari; mula roon ay sumilang ang isang nilalang na ubod ng liit, bughaw ang kulay, at nakapanghihilakbot.

Verse 37

बर्बरो रक्तनेत्रस्तु बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । सर्वेषामेव पापानां निषादानां बभूव ह

Si Barbara, mapulang-mata, may mga palaso sa kamay at may tangan na busog, ay tunay na naging pinuno ng lahat ng makasalanang Niṣāda.

Verse 38

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्यानेऽष्टत्रिंशोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ika-tatlumpu’t walong kabanata—ang salaysay ni (Haring) Vena—sa Bhūmi-khaṇḍa ng kagalang-galang na Padma Purāṇa.

Verse 39

ममंथुर्दक्षिणं पाणिं वेनस्यापि महात्मनः । तस्माज्जातो महात्मा स येन दुग्धा वसुंधरा

Hinalo nila, maging ang kanang kamay ng dakilang-loob na si Vena; mula roon isinilang ang dakilang taong sa pamamagitan niya’y ‘ginatasan’ ang Daigdig upang magbunga.

Verse 40

पृथुर्नाम महाप्राज्ञो राजराजो महाबलः । तस्य पुण्यप्रसादाच्च वेनो धर्मार्थकोविदः

May isang haring nagngangalang Pṛthu—lubhang marunong, hari ng mga hari, at napakalakas. At dahil sa banal na biyaya ng kanyang kabutihan, maging si Vena ay naging marunong sa dharma at artha.

Verse 41

चक्रवर्तिपदं भुक्त्वा प्रसादात्तस्य चक्रिणः । जगाम वैष्णवं लोकं तद्विष्णोः परमं पदम्

Matapos tamasahin ang katayuang cakravartin sa biyaya ng dakilang emperador na iyon, siya’y nagtungo sa mundong Vaiṣṇava—sa kataas-taasang tahanan ni Viṣṇu.