Adhyaya 3

Verse 1

सूत उवाच । प्रस्थितस्तेन मार्गेण प्रविष्टो गगनांतरे । स दृष्टो देवदेवेन सहस्राक्षेण धीमता

Sūta ang nagsalita: Sa paglalakbay niya sa landasing iyon at pagpasok sa lawak ng kalangitan, siya’y namataan ng Diyos ng mga diyos—ang marunong na Sanlibong-mata, si Indra.

Verse 2

उद्यमं तस्य वै ज्ञात्वा चक्रे विघ्नं सुराधिराट् । मेनिकांतामुवाचेदं गच्छ त्वं मम शासनात्

Nang malaman ng hari ng mga deva ang kanyang matatag na pagsisikap, lumikha siya ng hadlang. At sinabi niya kay Menakā: “Humayo ka, ayon sa aking utos.”

Verse 3

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मोपाख्याने तृतीयोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang Ikatlong Kabanata, ang “Salaysay ni Śivaśarmā,” sa Bhūmi-khaṇḍa ng Śrī Padma Purāṇa.

Verse 4

तथा कुरुष्व भद्रं ते यथा नायाति मे गृहम् । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं मेनिका प्रस्थिता त्वरात्

“Kaya gawin mo iyon—nawa’y mapasaiyo ang kabutihang-palad—upang hindi siya makarating sa aking tahanan.” Pagkarinig sa mga salitang iyon, si Menikā ay agad na umalis nang nagmamadali.

Verse 5

सूत उवाच । रूपौदार्यगुणोपेता सर्वालंकारभूषिता । नंदनस्य वनस्यांते दोलायां समुपस्थिता

Sabi ni Sūta: Taglay ang kagandahan, kariktan, at mararangal na katangian, at pinalamutian ng lahat ng hiyas, siya’y lumitaw sa gilid ng kakahuyan ng Nandana, nakatayo sa isang duyan.

Verse 6

सुस्वरेण प्रगायंती गीतं वीणास्वरोपमम् । तेन दृष्टा विशालाक्षी चतुरा चारुलोचना

Sa matamis na tinig siya’y umaawit, at ang kanyang awit ay wari’y tunog ng vīṇā. Siya’y nakita niya—malalaking mata, matalino, at kaakit-akit ang mga mata.

Verse 7

व्यवसायं ततो ज्ञात्वा तस्या विघ्नमनुत्तमम् । इंद्रेण प्रेषिता चैषा न च भद्रकरा भवेत्

Pagkaraan, nang maunawaan niya ang kanyang pasya, nakilala niya ang walang kapantay na hadlang na iyon: siya’y isinugo ni Indra, at hindi siya magiging tagapagdala ng kabutihan.

Verse 8

एवं ज्ञात्वा जगामाथ सत्वरेण द्विजोत्तमः । तया दृष्टस्तथा पृष्टः क्व यास्यसि महामते

Nang maunawaan ito, ang pinakadakila sa mga Brahmin ay umalis nang nagmamadali. Pagkakita sa kanya, siya’y tinanong: “O dakilang-isip, saan ka patutungo?”

Verse 9

विष्णुशर्मा तदोवाच मेनिकां कामचारिणीम् । इंद्रलोकं प्रयास्यामि पितुरर्थे त्वरान्वितः

Pagkaraan ay sinabi ni Viṣṇuśarmā kay Menikā, na malayang nakapupunta saan man niya naisin: “Tutungo ako sa daigdig ni Indra, agad-agad, alang-alang sa aking ama.”

Verse 10

मेनिका विष्णुशर्माणं प्रत्युवाच प्रियं पुनः । कामबाणैः प्रभिन्नाहं त्वामद्य शरणं गता

Muling nagsalita nang may pag-ibig si Menikā kay Viṣṇuśarmā: “Tinamaan ng mga palaso ng pagnanasa, ngayo’y lumapit ako sa iyo upang magpasaklolo.”

Verse 11

रक्षस्व द्विजशार्दूल यदि धर्ममिहेच्छसि । यावद्धि त्वं मया दृष्टः कामाकुलितचेतसा

“Ingatan mo ako, O tigre sa mga Brahmin, kung tunay mong ninanais ang dharma rito; sapagkat mula nang makita kita, ang aking isip ay ginugulo ng pagnanasa.”

Verse 12

कामानलेन संदग्धा तावदेव न संशयः । संभ्रांता कामसंतप्ता प्रसादसुमुखो भव

“Sinusunog ako ng apoy ng pagnanasa—tunay nga, walang pag-aalinlangan. Nalilito at pinapaso ng pag-ibig na masidhi, maging mahabagin ka at maging payapa ang iyong mukha.”

Verse 13

विष्णुशर्मोवाच । चरित्रं देवदेवस्य विदितं मे वरानने । भवत्याश्चप्रजानामिनाहंचैतादृशःशुभे

Wika ni Viṣṇuśarman: “O ginang may magandang mukha, batid ko ang mga banal na gawa ng Diyos ng mga diyos. Ngunit hindi ko lubos na nalalaman ang tungkol sa iyo at sa iyong mga supling, O mapalad na isa.”

Verse 14

भवत्यास्तेजसा रूपैरन्ये मुह्यंति शोभने । विश्वामित्रादयो देवि पुत्रोहं शिवशर्मणः

O marikit, nalilito ang iba sa nagniningning na karilagan ng iyong mga anyo. O Diyosa, maging ang mga pantas na gaya ni Viśvāmitra ay nadadala; datapwat ako’y anak ni Śivaśarman.

Verse 15

योगसिद्धिं गतस्यापि तपः सिद्धस्य चाबले । कामादयो महादोषा आदावेव विनिर्जिताः

Kahit yaong nakaabot na sa mga siddhi ng yoga, at kahit ang ermitanyong ganap sa pagtitika, O mahinahong isa, ang malalaking kapintasan—pagnanasa at iba pa—ay dapat daigin sa simula pa lamang.

Verse 16

अन्यं भज विशालाक्षि इंद्रलोकं व्रजाम्यहम् । एवमुक्त्वा जगामाथ त्वरितो द्विजसत्तमः

“Maghandog ka ng pagsamba sa iba, O ginang na malalaki ang mata; ako’y tutungo sa daigdig ni Indra.” Pagkasabi nito, ang pinakadakila sa mga dvija ay nagmadaling lumisan.

Verse 17

निष्फला मेनका जाता पृष्टा देवेन वज्रिणा । विभीषां दर्शयामास नानारूपां पुनः पुनः

Nang tanungin ng diyos na si Vajrin (Indra), nabigo si Menakā; at muli’t muli niyang ipinamalas ang sari-saring nakapanghihilakbot na anyo.

Verse 18

यथानलेन संदग्धास्तृणानां संचया द्विजाः । भस्मीभूता भवंत्येव तथा तास्ता विभीषिकाः

O mga brāhmaṇa, kung paanong ang bunton ng tuyong damo, kapag sinilaban ng apoy, ay tiyak na nagiging abo, gayon din yaong mga pangamba—nauuwi sa wala.

Verse 19

विप्रस्य तेजसा तस्य पितृभक्तस्य सत्तमाः । प्रलयं गतास्तु घोरास्ता दारुणा भीषिका द्विजाः

O pinakadakila sa mga banal, sa ningning na espirituwal ng yaong brāhmaṇa na tapat sa mga Pitṛ, ang mga kakila-kilabot at malulupit na pangamba, O mga dalawang-ulit na isinilang, ay nalusaw sa pagkalipol.

Verse 20

स विघ्नान्दर्शयामास सहस्राक्षः पुनः पुनः । तेजसाऽनाशयद्विप्रः स्वकीयेन महायशाः

Muli’t muli, si Sahasrākṣa (Indra) ay nagpakita ng mga hadlang; ngunit ang dakilang-kapurihan na brāhmaṇa, sa sarili niyang ningning na espirituwal, ay winasak ang mga iyon.

Verse 21

एवं विघ्नान्बहूंस्तस्य इंद्रस्यापि महात्मनः । नाशयामास मेधावी तपसस्तेजसापि वा

Sa gayon, winasak ng marunong ang maraming hadlang na ibinangon maging ng dakilang-loob na Indra—sa ningning ng kanyang mga pag-aayuno at tapasya.

Verse 22

नष्टेषु तेषु विघ्नेषु दारुणेषु महत्सु च । ज्ञात्वा तस्य कृतान्विघ्नान्दारुणान्भीषणाकृतीन्

Nang maglaho na ang mga hadlang na yaon—malalaki at kakila-kilabot—naunawaan nila na ang mga nakapanghihilakbot at mabibigat na sagabal na iyon ay nilikha niya.

Verse 23

अथ क्रुद्धो महातेजा विष्णुशर्मा द्विजोत्तमः । इंद्रं प्रति महाभागो रागरक्तांतलोचनः

Pagkaraan, nag-alab sa galit ang dakilang maningning na si Viṣṇuśarmā, ang pinakadakila sa mga brāhmaṇa; ang mapalad na iyon, namumula ang mga sulok ng mata sa silakbo, ay humarap kay Indra.

Verse 24

इंद्र लोकादहं चेंद्रं पातयिष्यामि नान्यथा । निजधर्मे रतस्याद्य यो विघ्नं तु समाचरेत्

“Ibabagsak ko si Indra mula sa daigdig ni Indra—walang ibang kahihinatnan—sapagkat sinumang ngayon ay lumikha ng hadlang sa taong tapat sa sarili niyang banal na dharma.”

Verse 25

तस्य दंडं प्रदास्यामि यो वै हन्यात्स हन्यते । एवमन्यं करिष्यामि देवानां पालकं पुनः

“Ipagkakaloob ko sa kanya ang parusa: ang sinumang manakit, siya rin ang masasaktan (bilang ganti). Sa gayon, magtatalaga akong muli ng iba bilang tagapangalaga ng mga deva.”

Verse 26

एवं समुद्यतो विप्र इंद्रनाशाय सत्तमः । तावदेव समायातो देवेंद्रः पाकशासनः

Sa gayon, O pantas, ang marangal na brāhmaṇa ay tumindig, handang wasakin si Indra. Noon din ay dumating si Indra mismo—ang hari ng mga deva, ang tagapagparusa kay Pāka.

Verse 27

भो भो विप्र महाप्राज्ञ तपसा नियमेन च । दमेन सत्यशौचाभ्यां त्वत्समो नास्ति चापरः

“O o brāhmaṇa, dakilang pantas! Sa iyong tapas at mga banal na pagtalima, sa pagpipigil-sa-sarili, at sa katotohanan at kadalisayan—walang kapantay mo, at wala ring hihigit pa.”

Verse 28

अनया पितृभक्त्या ते जितोहं दैवतैः सह । ममापराधं त्वं सर्वं क्षंतुमर्हसि सत्तम

Sa ganitong debosyon mo sa iyong ama, ako—kasama ng mga diyos—ay napasuko. O pinakamarangal sa mga banal, nararapat mong patawarin ang lahat ng aking pagkakasala.

Verse 29

वरं वरय भद्रं ते दुर्लभं च ददाम्यहम् । विष्णुशर्मा तदोवाच देवराजं तथागतम्

“Humiling ka ng biyaya; pagpapala sa iyo. Ipagkakaloob ko kahit ang mahirap makamtan.” Pagkaraan, nagsalita si Viṣṇuśarmā sa haring-diyos na dumating nang gayon.

Verse 30

विप्रतेजो महेंद्रेद्रं असह्यं देवदैवतैः । पितृभक्तस्य देवेश दुःसहं सर्वथा विभो

O Panginoon ng mga diyos, O sumasaklaw sa lahat: ang espirituwal na ningning ng isang brāhmaṇa ay di-matiis kahit ng mga diyos. Gayundin, ang lakas ng tapat sa mga Pitṛ (ninuno) ay lubhang di-matututulan sa anumang paraan.

Verse 31

तेजोभंगो न कर्त्तव्यो ब्राह्मणानां महात्मनाम् । पुत्रपौत्रैः समस्तैस्तु ब्रह्मविष्णुहरान्पुनः

Huwag kailanman bawasan ang dangal at ningning-espirituwal ng mga dakilang brāhmaṇa. At kasama ng mga anak at mga apo, muli’t muli ring parangalan sina Brahmā, Viṣṇu, at Hara (Śiva).

Verse 32

नाशयंते न संदेहो यदि रुष्टा द्विजोत्तमाः । नागच्छेद्यद्भवानद्य तदा राज्यमनुत्तमम्

Walang pag-aalinlangan: kapag nagalit ang pinakamahuhusay sa mga dvija, nagdudulot sila ng pagkapuksa. Kung hindi ka aalis ngayon, ang kaharian ay tunay na magiging di-mapapantay—ligtas at dakila.

Verse 33

आत्मतपः प्रभावेण अन्यस्मै त्वं महात्मने । दातुकामस्तु संजातो रोषपूर्णेन चक्षुषा

Sa bisa ng sarili mong pag-aayuno at tapasya, naging handa kang magbigay nito sa ibang dakilang kaluluwa—ngunit ang iyong mga mata’y punô ng poot.

Verse 34

भवानद्य समायातो वरं दातुमिहेच्छसि । अमृतं देहि देवेंद्र पितृभक्तिं तथाचलाम्

Dumating ka rito ngayon, na nagnanais magbigay ng biyaya. O Indra, panginoon ng mga deva—ipagkaloob mo sa akin ang amṛta, at ang di-matitinag na debosyon sa mga ninuno.

Verse 35

एवंविधं वरं देहि यदि तुष्टोसि शत्रुहन् । एवं ददामि पुण्यं ते वरं चामृतसंयुतम्

“Kung ikaw ay nalulugod, O mamumuksa ng mga kaaway, ipagkaloob mo sa akin ang ganitong biyaya.” At siya’y sumagot: “Ipinagkakaloob ko sa iyo ang banal at mapagpalang biyayang ito, na may kaloob na tulad ng amṛta.”

Verse 36

एवमाभाष्य तं विप्रममृतं दत्तवान्स्वयम् । सकुंभं दत्तवांस्तस्मै प्रीयमाणेन चात्मना

Pagkasabi nito sa brāhmaṇa, siya mismo ang nagkaloob ng amṛta; at sa pusong nagagalak, ibinigay din niya ang sisidlan na kasama nito.

Verse 37

अचला ते भवेद्विप्र भक्तिः पितरि सर्वदा । एवमाभाष्य तं विप्रं विसृज्य च सहस्रदृक्

“O brāhmaṇa, nawa’y manatiling di-matitinag ang iyong debosyon sa iyong ama magpakailanman.” Pagkasabi nito sa brāhmaṇa, ang libong-mata (Indra) ay pinauwi siya at lumisan.

Verse 38

प्रसन्नोभूच्च तद्दृष्ट्वा विप्रतेजः सुदुःसहम् । विष्णुशर्मा ततो गत्वा पितरं वाक्यमब्रवीत्

Nang makita niya ang di-matiis na ningning ng brāhmaṇa, siya’y napuspos ng galak; saka si Viṣṇuśarmā ay lumapit sa kanyang ama at nagsalita ng ganitong mga salita.

Verse 39

तात इंद्रात्समानीतममृतं व्याधिनाशनम् । अनेनापि महाभाग नीरुजो भव सर्वदा

Mahal kong ama, ang amṛta na ito—dinala mula kay Indra—ay pumupuksa sa karamdaman. Sa pamamagitan nito, O mapalad, nawa’y manatili kang laging walang sakit.

Verse 40

अमृतेन त्वमद्यैव परां तृप्तिमवाप्नुहि । एतद्वाक्यं महच्छ्रुत्वा शिवशर्मा सुतस्य हि

“Sa amṛta na ito, ngayong araw ding ito, kamtin mo ang sukdulang kasiyahan.” Nang marinig ni Śivaśarmā ang mabibigat na salitang iyon tungkol sa kanyang anak…

Verse 41

सुतान्सर्वान्समाहूय प्रीयमाणेन चेतसा । पितृभक्ताः सुता यूयं मद्वाक्यपरिपालकाः

Tinipon niya ang lahat ng kanyang mga anak; at sa pusong puspos ng pag-ibig ay sinabi niya: “Mga anak, kayo’y tapat sa ama at tagapag-ingat ng aking salita.”

Verse 42

वरं वृणुध्वं सुप्रीताः पुत्रका दुर्लभं भुवि । एवमाभाषितं तस्य शुश्रुवुः सर्वसंमताः

“Pumili kayo ng isang biyaya, minamahal kong mga anak, sapagkat bihira ito sa daigdig.” Nang siya’y magsalita nang gayon, silang lahat—nagkakaisa—ay nakinig sa kanyang mga salita.

Verse 43

ते सर्वे तु समालोच्य पितरं प्रत्यथाब्रुवन् । अस्माकं जीवताम्माता गता या यममंदिरम्

Pagkaraang magsangguniang lahat, nagsalita sila sa kanilang ama: “Habang kami’y nabubuhay pa, ang aming ina ay naparoon na sa tahanan ni Yama.”

Verse 44

नीरुजा भवनाद्देवी प्रसादात्तव सुव्रता । भवान्पिता इयं माता जन्मजन्मांतरे पितः

Sa iyong biyaya, O Diyosa, ang banal na babaeng ito’y napawi sa karamdaman. Ikaw ang kanyang ama, at ito ang kanyang ina—sa bawat kapanganakan, ikaw ang naging ama niya, O Ama.

Verse 45

वयं सुता भवेमेति सर्वे पुण्यकृतस्तथा । शिवशर्मोवाच । अद्यैवापि मृता माता भवतां पुत्रवत्सला

“Nawa’y maging mga anak kami,” wika nilang lahat, na pawang gumagawa ng kabutihan. Sinabi ni Śivaśarmā: “Ngayon din, ang inyong ina—na labis magmahal sa mga anak—ay pumanaw na.”

Verse 46

जीवमाना सुहृष्टा सा एष्यते नात्र संशयः । एवमुक्ते शुभे वाक्ये ऋषिणा शिवशर्मणा

“Buhay siya at babalik na masaya—walang alinlangan dito.” Nang masambit ng pantas na si Śivaśarmā ang mapalad na pananalitang ito, …

Verse 47

तेषां माता समायाता प्रहृष्टा वाक्यमब्रवीत् । एतदर्थं समुत्पन्नं सुवीर्यं तनयं सुतम्

Dumating ang kanilang ina, nagagalak, at nagsalita: “Dahil dito mismo isinilang ang anak na ito—si Suvīrya—aking anak.”

Verse 48

नराः सत्पुत्रमिच्छंति कुलवंशप्रभावकम् । स्त्रियो लोके महाभागाः सुपुण्याः पुण्यवत्सलाः

Ninanais ng mga lalaki ang isang mabuting anak na magpapalakas sa dangal ng angkan at lahi. Sa daigdig, ang mga babae ang tunay na mapalad—puspos ng puṇya at tapat sa dharma.

Verse 49

सुतमिच्छंति सर्वत्र पुण्यांगं पुण्यसाधकम् । कुक्षिं यस्या गतो गर्भः सुपुण्यः परिवर्त्तते

Sa lahat ng dako, ninanais ang isang anak na lalaki—na ang katawan ay puspos ng puṇya at nagiging daan ng pagkamatuwid. Ang sinapupunang pinasukan ng gayong binhi ay nagiging lubhang mapalad.

Verse 50

पुण्यान्पुत्रान्प्रसूयेत सा नारी पुण्यभागिनी । कुलाचारं कुलाधारं पितृमातृप्रतारकम्

Ang babaeng nagsisilang ng mga anak na puspos ng kabutihan ay kabahagi sa puṇya. Sila’y nagtataguyod ng wastong asal ng angkan, sandigan ng lahi, at tagapagligtas ng ama at ina.

Verse 51

विना पुण्यैः कथं नारी संप्राप्नोति सुतोत्तमम् । न जाने कीदृशैः पुण्यैरेष भर्ता सुपुण्यभाक्

Kung walang puṇya, paano magkakamit ang babae ng gayong dakilang anak? Hindi ko batid kung anong uri ng mga kabutihan ang nagbigay sa aking asawa ng napakaraming bisa ng kabutihan.

Verse 52

संजातो धर्मवीर्योपि धर्मात्मा धर्मवत्सलः । यस्य वीर्यान्मया प्राप्ता यूयं पुत्रास्ततोधिकाः

Siya’y isinilang na ang lakas ay nakaugat sa dharma—matuwid ang puso at mapagmahal sa dharma. Mula sa kanyang bisa, nakamtan ko kayo bilang mga anak, at kayo’y higit pa sa kanya.

Verse 53

एवं पुण्यप्रभावोयं भवंतः पुण्यवत्सलाः । मम पुत्रास्तु संजाताः पितृभक्तिपरायणाः

Ganyan ang kapangyarihan ng kabanalan. Kayong lahat ay mapagmahal sa dharma; at ang aking mga anak ay isinilang na lubos na nakatuon sa debosyon at paggalang sa kanilang ama.

Verse 54

अहो लोकेषु पुण्यैश्च सुपुत्रः परिलभ्यते । एकैकशोधिकाः पंच मया प्राप्ता महाशयाः

Ah! Sa mundong ito, sa bisa ng kabutihan at merit, nakakamit ang marangal na anak. Ako’y pinagpala ng limang dakilang kaluluwa—bawat isa’y tagapaglinis sa sarili niyang paraan.

Verse 55

यज्वानः पुण्यशीलाश्च तपस्तेजः पराक्रमाः । एवं संवर्धितास्ते तु तया मात्रा पुनः पुनः

Sila’y mga nagsasagawa ng yajña, may banal na asal, taglay ang ningning na bunga ng tapas at ang lakas ng kabayanihan; at sa gayon ay paulit-ulit silang inaruga at pinatatag ng inang iyon.

Verse 56

हर्षेण महताविष्टाः प्रणेमुर्मातरं सुताः । पुत्रा ऊचुः । सुपुण्यैः प्राप्यते माता सन्माता सुपिता किल

Sa matinding galak, yumukod ang mga anak sa kanilang ina. Sinabi ng mga anak: “Sa napakadakilang merit nakakamit ang isang ina; tunay, ang mabuting ina at mabuting ama ay natatamo lamang sa pamamagitan ng mabubuting gawa.”

Verse 57

भवती पुण्यकृन्माता नो भाग्यैस्तु प्रवर्तिता । यस्या गर्भोदरं प्राप्य सुपुण्यैश्च प्रवर्द्धिताः

Ikaw ay inang gumagawa ng kabutihan at merit; hindi ka lamang itinutulak ng kapalaran. Sa pagpasok namin sa sinapupunan ng gayong ina, kami’y inaruga at pinalago sa pamamagitan ng dakilang mga birtud.

Verse 58

जन्मजन्मनि त्वं माता पिता चैव भविष्यथः । पितोवाच । शृणुध्वं मामकाः पुत्राः सुवरं पुण्यदायकम्

“Sa bawat kapanganakan, tunay na ikaw ay magiging ina at ama.” Wika ng ama: “Makinig kayo, aking mga anak, sa aking dakilang pahayag na nagkakaloob ng kabanalan.”

Verse 59

मयि तुष्टे सुता भोगा ननु भुंजंतु चाक्षयान् । पुत्रा ऊचुः । यदि तात प्रसन्नोसि वरं दातुमिहेच्छसि

“Kung ako’y nalulugod, tunay na tamasahin ng aking mga anak ang mga ligayang di-nauubos.” Wika ng mga anak: “Kung, mahal na ama, ikaw ay nasiyahan at ibig mong magbigay ng biyaya rito…”

Verse 60

अस्मान्प्रेषय गोलोकं वैष्णवं दाहवर्जितम् । पितोवाच । गच्छध्वं वैष्णवं लोकं यूयं विगतकल्मषाः

“Ipadala mo kami sa Goloka—ang Vaiṣṇava na kaharian, walang pagdurusa.” Wika ng ama: “Magtungo kayo sa daigdig ng Vaiṣṇava; kayo’y wala nang kasalanan.”

Verse 61

मत्प्रसादात्तपोभिश्च पितृभक्त्यानया स्वया । एवमुक्ते तु तेनापि सुवाक्ये ऋषिणा ततः

“Sa aking biyaya, sa inyong mga pag-aayuno at pagsasagawa ng tapa, at sa sariling debosyon ninyong ito sa mga ninuno…” Nang masabi ito, ang pantas ay muling nagwika ng mararangal na salita.

Verse 62

शंखचक्रगदापाणिर्गरुडारूढ आगतः । सपुत्रं शिवशर्माणमित्युवाच पुनः पुनः

Taglay sa mga kamay ang kabibe, diskos, at pamalo, dumating ang Panginoon na nakasakay kay Garuḍa; at paulit-ulit niyang tinawag si Śivaśarman, kasama ang kanyang anak.

Verse 63

सपुत्रेण त्वयाद्यैव जितो भक्त्यास्मि वै द्विज । पुत्रैः सार्द्धं समागच्छ चतुर्भिः पुण्यकारिभिः

O brāhmaṇa, ngayon ay tunay mo akong napagtagumpayan sa iyong debosyon, kasama ang iyong anak. Lumapit ka rito kasama ang iyong apat na anak, na mga gumagawa ng banal na kabutihan.

Verse 64

अनया भार्यया सार्द्धं पुण्यया पतिकाम्यया । शिवशर्मोवाच । अमी गच्छंतु पुत्रा मे वैष्णवं लोकमुत्तमम्

Kasama ng aking mabuting asawa—banal at tapat sa pag-ibig sa asawa—wika ni Śivaśarman: “Nawa’y ang aking mga anak na ito’y makarating sa pinakamataas na daigdig ni Viṣṇu.”

Verse 65

कंचित्कालं तु नेष्यामि भूमौ वै भार्यया सह । अनेनापि सुपुत्रेण अंत्येन सोमशर्मणा

Sa ilang panahon, mananatili ako sa lupa kasama ang aking asawa—at kasama rin ang mabuting anak na ito, ang bunso, si Somaśarman.

Verse 66

एवमुक्ते शुभे वाक्ये ऋषिणा सत्यभाषिणा । तानुवाचाथ देवेशः सुपुत्राञ्छिवशर्मणः

Nang masabi ng r̥ṣi na tapat sa katotohanan ang gayong mapalad na mga salita, ang Panginoon ng mga diyos ay nagsalita sa kanila—sa mabubuting anak ni Śivaśarman.

Verse 67

गच्छंतु मोक्षदं लोकं दाहप्रलयवर्जितम् । एवमुक्ते ततो विप्राश्चत्वारः सत्यचेतसः

“Paparoon sila sa daigdig na nagbibigay ng mokṣa, na malaya sa mga sakunang apoy at pagkalusaw.” Nang masabi ito, ang apat na brāhmaṇa, matatag sa katotohanan, ay sumunod.

Verse 68

विष्णुरूपधराः सर्वे बभूवुस्तत्क्षणादपि । इंद्रनीलसमावर्णैः शंखचक्रगदाधराः

Sa mismong sandali ring iyon, silang lahat ay nag-anyong Viṣṇu—maitim na tila indranīla (sapiro)—taglay ang śaṅkha, cakra, at gadā.

Verse 69

सर्वाभरणसौभाग्या विष्णुरूपा महौजसः । हारकंकणशोभाढ्या रत्नमालाभिशोभिताः

Pinagpala sa bawat hiyas, nag-anyong Viṣṇu at puspos ng dakilang ningning; kumikislap sa mga kuwintas at pulseras, at lalo pang gumanda sa mga kuwintas-garlandang batong-hiyas.

Verse 70

सूर्यतेजःप्रतीकाशास्तेजोज्वालाभिरावृताः । प्रविष्टा वैष्णवं कायं पश्यतः शिवशर्मणः

Nagniningning na tila sikat ng araw at nababalot sa naglalagablab na liwanag, pumasok sila sa katawang Vaiṣṇava—sa harap mismo ng mga mata ni Śivaśarman.

Verse 71

दीपं दीपा यथा यांति तद्वल्लीना महामते । गतास्ते वैष्णवं धाम पितृभक्त्या द्विजोत्तमाः

O dakilang may isip, kung paanong ang apoy ng isang lampara’y lumilipat sa isa pang lampara, gayon din ang mga pinakamainam sa mga dvija: sa debosyon sa kanilang mga ninuno, sila’y nagtungo sa kataas-taasang tahanan ni Viṣṇu.

Verse 72

प्रभावं तु प्रवक्ष्यामि सुसत्यं सोमशर्मणः

Ngayon ay ipahahayag ko ang tunay at kahanga-hangang kapangyarihan—ang kaluwalhatian—ni Somaśarman.