Adhyaya 26

Verse 1

सूत उवाच । तं पुत्रं निहतं श्रुत्वा सा दितिर्दुःखपीडिता । पुत्रशोकेन तेनैव संदग्धा द्विजसत्तमाः

Sinabi ni Sūta: Nang marinig niyang napatay ang kanyang anak, si Diti ay dinurog ng dalamhati. Sa gayong pagdadalamhati para sa anak, O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, wari’y nasusunog siya sa loob.

Verse 2

पुनरूचे महात्मानं कश्यपं मुनिपुंगवम् । इंद्रस्यापि सुदुष्टस्य वधार्थं द्विजसत्तम

Muli niyang sinabi sa dakilang-loob na si Kaśyapa, ang pinakadakila sa mga muni: “O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, ito’y upang patayin maging si Indra, na lubhang naging masama.”

Verse 3

ब्रह्मतेजोमयं तीव्रं दुःसहं सर्वदैवतैः । पुत्रैकं दीयतां कांत सुप्रियाहं यदा विभो

“Ang mabagsik na ningning na ito, na binubuo ng naglalagablab na tejas ni Brahmā, ay di-matiis kahit ng lahat ng mga diyos. Kaya, O minamahal, ipagkaloob nawa ang iisang anak (na magdadala nito), sapagkat ako ang iyong mahal, O makapangyarihang Panginoon.”

Verse 4

कश्यप उवाच । निहतौ बलवृत्रौ च मम पुत्रौ महाबलौ । अघमाश्रित्य देवेन इंद्रेणापि दुरात्मना

Sinabi ni Kaśyapa: “Ang dalawa kong anak na makapangyarihan—sina Bala at Vṛtra—ay napatay; pinaslang sa makasalanang paraan ng diyos na si Indra, yaong masamang-loob.”

Verse 5

तस्यैव च वधार्थाय पुत्रमेकं ददाम्यहम् । वर्षाणां तु शतैकं त्वं शुचिर्भव यशस्विनि

“At upang siya ring mapatay, ibinibigay ko sa iyo ang isang anak. Sa loob ng sandaang taon, manatili kang dalisay, O marangal at tanyag.”

Verse 6

एवमुक्त्वा स योगींद्रो हस्तं शिरसि वै तदा । दत्त्वादित्या सहैवासौ गतो मेरुं तपोवनम्

Pagkasabi nito, ang panginoon sa mga yogin ay inilagay noon ang kanyang kamay sa kanyang ulo; at kasama si Ādityā, siya’y nagtungo sa Meru, sa gubat ng mga pag-aayuno at pagninilay.

Verse 7

तपस्तताप सा देवी तपोवननिवासिनी । शुचिष्मती सदा भूत्वा पुत्रार्था द्विजसत्तम

Ang diyosang yaon, na nananahan sa gubat ng pag-aayuno, ay nagsagawa ng matinding tapas. Laging dalisay at nagniningning, ginawa niya iyon dahil sa hangaring magkaanak, O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang.

Verse 8

ततो देवः सहस्राक्षो ज्ञात्वा उद्यममेव च । दित्याश्चैव महाभाग अंतरप्रेक्षकोऽभवत्

Pagkaraan, ang diyos na may sanlibong mata (Indra), nang maunawaan ang mismong layunin, ay naging—O marangal—isang di-nakikitang tagamasid sa gitna rin ng mga Ditya.

Verse 9

पंचविंशाब्दिको भूत्वा देवराड्दैवतोपमः । ब्राह्मणस्य च रूपेण तस्याश्चांतिकमागतः

Nag-anyong dalawampu’t limang taong gulang, ang hari ng mga deva—kasingliwanag ng isang diyos—ay lumapit sa kaniya, taglay ang anyo ng isang brāhmaṇa.

Verse 10

स तां प्रणम्य धर्मात्मा मातरं तपसान्विताम् । तयोक्तस्तु सहस्राक्षो भवान्को द्विजसत्तम

Yaong may matuwid na diwa ay yumukod sa kaniyang ina, na puspos ng tapas. Pagkaraan, sinabi ni Sahasrākṣa (Indra) sa kaniya: “Sino ka, O pinakamainam sa mga dvija?”

Verse 11

तामुवाच सहस्राक्षः पुत्रोऽहं तव शोभने । ब्राह्मणो वेदविद्वांश्च धर्मं जानामि भामिनि

Sinabi ni Sahasrākṣa: “O marikit na ginang, ako ang iyong anak. Ako’y isang brāhmaṇa, bihasa sa mga Veda, at nalalaman ko ang dharma, O mapusok na isa.”

Verse 12

तपसस्तव साहाय्यं करिष्ये नात्र संशयः । शुश्रूषति स तां देवीं मातरं तपसान्विताम्

“Tutulungan kita sa iyong mga tapas—walang alinlangan.” Sa gayon ay naglingkod siya sa diyosang iyon, ang kaniyang ina, na puspos ng kapangyarihan ng pag-aayuno at pagninilay.

Verse 13

तमिंद्रं सा न जानाति आगतं दुष्टकारिणम् । धर्मपुत्रं विजानाति शुश्रूषंतं दिने दिने

Hindi niya nakikilala si Indra na dumating bilang tagagawa ng kasamaan; ngunit nakikilala niya ang anak ni Dharma, na tapat na naglilingkod araw-araw.

Verse 14

अंगं संवाहयेद्देव्याः पादौ प्रक्षालयेत्ततः । पत्रं मूलं फलं तत्र वल्कलाजिनमेव च

Dapat marahang hagurin ang mga sangkap ng diyosa, at saka hugasan ang kaniyang mga paa. Doon ay ihandog din ang mga dahon, ugat, at bunga, pati kasuotang-balát ng punò at balat ng usa.

Verse 15

ददात्येवं स धर्मात्मा तस्यै दित्यै सदैव हि । भक्त्या संतोषिता तस्य संतुष्टा तमभाषत

Gayon ang palaging ibinibigay ng matuwid na taong iyon kay Diti; at siya, nalugod sa kaniyang debosyon at lubos na nasiyahan, ay nagsalita sa kaniya.

Verse 16

पुत्रे जाते महापुण्ये इंद्रे च निहते सति । कुरु राज्यं महाभाग पुत्रेण मम दैवकम्

Ngayong isinilang ang anak na lubhang mapagpala, at napatay na si Indra, O mapalad—tanggapin mo ang paghahari, sapagkat ang aking tadhana’y nakaugnay sa aking anak.

Verse 17

एवमस्तु महाभागे ते प्रसादाद्भविष्यति । तस्याश्चैवांतरं प्रेप्सुरभवत्पाकशासनः

“Mangyari nawa, O marangal na ginang; sa iyong biyaya’y magaganap ito.” At si Pākaśāsana (Indra), na naghahanap ng pagkakataon laban sa kaniya, ay nagbantay sa sandaling siya’y mahina.

Verse 18

ऊने वर्षशते चास्या ददर्शांतरमच्युतः । अकृत्वा पादयोः शौचं दितिः शयनमाविशत्

Nang wala pang isang daang taon, napansin ni Acyuta (Viṣṇu) ang isang siwang sa kanyang asal. Si Diti, nang hindi muna nilinis ang kanyang mga paa, ay nahiga sa kanyang higaan.

Verse 19

शय्यांते सा शिरः कृत्वा मुक्तकेशातिविह्वला । निद्रामाहारयामास तस्याः कुक्षिं प्रविश्य ह

Sa dulo ng higaan inilagay niya ang ulo; nakalugay ang buhok at labis na nababalisa, siya’y nakatulog—na wari’y pumasok sa kanyang sinapupunan.

Verse 20

वज्रपाणिस्ततो गर्भं सप्तधा तं न्यकृंतत । वज्रेण तीक्ष्णधारेण रुरोद उदरे स्थितः

Pagkaraan, si Vajrapāṇi ay hinati ang sanggol sa sinapupunan nang pitong bahagi sa pamamagitan ng kanyang matalim na vajra; at ang nasa loob ng tiyan ay umiyak nang malakas.

Verse 21

स गर्भस्तत्र विप्रेंद्रा इंद्रहस्तगतेन वै । रोदमानं महागर्भं तमुवाच पुनः पुनः

O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, doon ang sanggol ay napasa-kamay ni Indra; at si Indra, paulit-ulit, ay nagsalita sa dakilang sanggol habang ito’y umiiyak.

Verse 22

शतक्रतुर्महातेजा मा रोदीरित्यभाषत । सप्तधा कृतवाञ्छक्रस्तं गर्भं दितिजं पुनः

Si Śakra (Indra), ang makapangyarihan at maningning na panginoon ng sandaang yajña, ay nagsabi: “Huwag kang lumuha.” Pagkaraan, muli niyang hinati sa pitong bahagi ang sanggol na isinilang kay Diti.

Verse 23

एकैकं सप्तधा च्छित्त्वा रुदमानं स देवराट् । एवं वै मरुतो जातास्ते तु देवा महौजसः

Hiniwa niya ang bawat isa sa pitong bahagi, at ang hari ng mga diyos ay ginawa iyon habang sila’y umiiyak. Sa gayon nga isinilang ang mga Marut—mga diyos na may dakilang lakas.

Verse 24

यथा इंद्रेण ते प्रोक्ता बभूवुर्नामभिस्ततः । अतिवीर्य महाकायास्तीव्र तेजः पराक्रमाः

Gaya ng ipinahayag ni Indra, pagkaraan ay nakilala sila sa mga pangalang yaon—may pambihirang lakas at dambuhalang katawan, may matinding ningning at kabayanihang tapang.

Verse 25

एकोना वै बभूवुस्ते पंचाशन्मरुतस्ततः । मरुतो नाम ते ख्याता इंद्रमेव समाश्रिताः

Pagkaraan, sila’y naging apatnapu’t siyam ang bilang; mula noon ay tinawag silang mga Marut, bantog sa pangalang iyon, at kay Indra lamang sila sumilong.

Verse 26

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे मरुदुत्पत्तिर्नाम षड्विंशोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ika-dalawampu’t anim na kabanata, na tinatawag na “Ang Pinagmulan ng mga Marut,” sa Bhūmi-khaṇḍa ng maluwalhating Padma Purāṇa.

Verse 27

क्रमशस्तानि राज्यानि पृथुपूर्वाणि तानि वै । स देवः पुरुषः कृष्णः सर्वव्यापी जगद्गुरुः

Sa wastong pagkakasunod, ang mga kahariang iyon—nagsisimula sa kaharian ni Pṛthu—ay naitatag. Siya nga ang banal na Persona, si Kṛṣṇa: ang sumasaklaw sa lahat, ang Guru ng sanlibutan.

Verse 28

तपोजिष्णुर्महातेजाः सर्व एकः प्रजापतिः । पर्जन्यः पावकः पुण्यः सर्वात्मा सर्व एव हि

Siya ang lakas ng tapas, dakilang ningning—ang iisang Panginoon ng lahat, si Prajāpati. Siya si Parjanya, ang tagapagpaulan; si Pāvaka, ang apoy; ang Banal—tunay na Sarili ng lahat, at siya rin ang lahat ng umiiral.

Verse 29

तस्य सर्वमिदं पुण्यं जगत्स्थावरजंगमम् । भूतसर्गमिमं सम्यग्जानतो द्विजसत्तम

O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-na-ipinanganak, sa taong ganap na nakauunawa sa paglikha ng mga nilalang, ang buong daigdig na ito—maging di-gumagalaw at gumagalaw—ay nagiging lubos na mapagkawanggawa at puno ng punya para sa kanya.

Verse 30

नावृत्तिभयमस्तीह परलोकभयं कुतः । इमां सृष्टिं महापुण्यां सर्वपापहरां शुभाम्

Dito’y walang takot na muling mahulog; paano pa magkakaroon ng takot sa kabilang daigdig? Ang pag-aayos na ito ng paglikha ay dakilang punya, mapalad at mabuti, at nag-aalis ng lahat ng kasalanan.

Verse 31

यः शृणोति नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते । स हि धन्यश्च पुण्यश्च स हि सत्यसमन्वितः

Ang taong nakikinig nang may debosyon ay napapalaya sa lahat ng kasalanan. Tunay, siya’y mapalad at puno ng punya; tunay, siya’y kaisa ng katotohanan.

Verse 32

यः शृणोति इमां सृष्टिं स याति परमां गतिम् । सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोकं स गच्छति

Sinumang nakikinig sa salaysay na ito ng paglikha ay nakakamit ang pinakamataas na hantungan. Nilinis ang diwa sa lahat ng kasalanan, siya’y napaparoon sa daigdig ni Viṣṇu.