Adhyaya 25

Verse 1

सूत उवाच । इयं हि का गायति चारुलोचना विलासभावैः परिविश्वमेव । अतीव बाला शुशुभे मनोहरा संपूर्णभावैः परिमोहयेज्जनम्

Sinabi ni Sūta: “Sino itong magandang dalagang malalapad ang mga mata na umaawit, at sa mapaglarong kilos ay pinupuno ang buong daigdig? Bagaman napakabata, siya’y kumikislap na kaakit-akit, at sa ganap niyang alindog ay lubos na nililito ang mga tao.”

Verse 2

दृष्ट्वा स रंभां कमलायताक्षीं पीनस्तनीं चर्चितकुंकुमांगीम् । पद्माननां कामगृहं ममैषा नो वा रतिश्चारुमनोहरेयम्

Nang makita niya si Rambhā—may mga matang gaya ng lotus, may masaganang dibdib, at ang mga sangkap ay pinapalamutian ng inilapat na kuṅkuma—naisip niya: “Ang lotus-ang-mukha na ito’y tunay na tahanan ng aking pag-ibig; o kaya, siya ba’y si Rati mismo, na lubhang kaakit-akit sa isipan?”

Verse 3

संपूर्णभावां परिरूपयुक्तां कामांगशीलामतिशीलभावाम् । यास्याम्यहं वश्यमिहैव अस्या मनोभवेनाद्य इहैव प्रेषितः

Taglay ang ganap na alindog at sakdal na kagandahan, at may mga gawang mapag-ibig at lubhang mapang-akit na likas—ako’y lalapit ngayon din at ilalagay siya sa aking kapangyarihan; sapagkat ngayong araw ay isinugo ako rito ni Manobhava (Kāma) mismo.

Verse 4

इतीव दैत्यः सुविचिंतयान्वितः कामेन मुग्धो बहुकालनोदितः । समातुरस्तत्र जगाम सत्वरमुवाच तां दीनमनाः सुलोचनाम्

Sa gayon nagpasya ang daitya—lubog sa sariling pag-iisip, nalinlang ng pagnanasang matagal nang nag-aalab—agad na nagmadaling pumunta roon sa pagkabalisa, at may pusong lugmok na nagsalita sa babaeng may magagandang mata.

Verse 5

कस्यासि वा सुंदरि केन प्रेषिता किं नाम ते पुण्यतमं वदस्व मे । तवैव रूपेण महातितेजसा मुग्धोस्मि बाले मम वश्यतां व्रज

O marikit, kanino ka? Sino ang nagsugo sa iyo? Sabihin mo sa akin ang iyong pangalan, O pinakabanal at mapalad. Sa iyong anyong nagniningning sa dakilang liwanag, ako’y nalilito at nabibihag, O dalaga—pumasailalim ka sa aking kapangyarihan.

Verse 6

एवमुक्ता विशालाक्षी वृत्रं कामाकुलं प्रति । अहं रंभा महाभाग क्रीडार्थं वनमुत्तमम्

Nang masabihan nang gayon, ang dalagang malalaki ang mata ay nagsalita kay Vṛtra na ginugulo ng pagnanasa: “Ako si Rambhā, O mapalad. (Ako’y naparito) upang maglaro sa napakainam na gubat na ito.”

Verse 7

सखीसार्धं समायाता नंदनं वनमुत्तमम् । त्वं तु को वा किमर्थं हि मम पार्श्वं समागतः

Kasama ang aking mga kaibigang babae, ako’y dumating sa napakainam na Nandana na gubat. Ngunit ikaw, sino ka nga ba, at sa anong dahilan ka lumapit sa aking harapan?

Verse 8

वृत्र उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि योहं बाले समागतः । हुताशनात्समुत्पन्नः कश्यपस्य सुतः शुभे

Sinabi ni Vṛtra: “Makinig ka—sasabihin ko kung sino ako, O dalaga, ngayong naparito ako. Mula sa Diyos ng Apoy (Hutāśana) ako’y isinilang; ako ang mapalad na anak ni Kaśyapa, O mabuti.”

Verse 9

सखाहं देवदेवस्य इंद्र स्यापि वरानने । ऐंद्रं पदं वरारोहे अर्धं मे भुक्तिमागतम्

O marikit ang mukha, ako’y kasamahan ng Diyos ng mga diyos; at maging ang maharlikang luklukan ni Indra, O marangal na binibini, ay dumating sa akin nang bahagya lamang, na wari’y dati nang natamasa.

Verse 10

अहं वृत्रः कथं देवि मामेवं न तु विंदसि । त्रैलोक्यं वशमायातं यस्यैव वरवर्णिनि

Ako si Vṛtra. Paano, O Diyosa, na hindi mo ako nakikilala nang ganito? O maputing-kutis, sa kapangyarihan niya mismo napasailalim ang tatlong daigdig.

Verse 11

अहं शरणमायातः कामाद्रक्ष वरानने । भजस्व मां विशालाक्षि कामेनाकुलितं प्रिये

Ako’y lumapit sa iyo bilang kanlungan—iligtas mo ako sa pagnanasa, O magandang mukha. Tanggapin mo ako, O malalaking mata, minamahal; ako’y nababagabag at nilulunod ng pagnanasa, mahal ko.

Verse 12

रंभोवाच । वशगा हं तवैवाद्य भविष्यामि न संशयः । यं यं वदाम्यहं वीर तं तं कार्यं त्वयैव हि

Sinabi ni Rambhā: “Mula ngayon, tunay na mapapasailalim ako sa iyong kapangyarihan—walang pag-aalinlangan. Anuman ang sabihin ko, O bayani, iyon mismo ang dapat mong isagawa.”

Verse 13

एवमस्तु महाभागे तं तं सर्वं करोम्यहम् । एवं संबंधकं कृत्वा तया सह महाबलः

“Gayon nga, O mapalad na ginang; gagawin ko ang lahat, ayon sa iyong sinabi. Sa gayong ugnayang naitatag, ang makapangyarihan ay nanatiling kasama niya.”

Verse 14

तस्मिन्वने महापुण्ये रेमे दानवसत्तमः । तस्या गीतेन नृत्येन हास्येन ललितेन च

Sa lubhang banal na gubat, nagalak ang pinakadakila sa mga Dānava—nabihag sa kanyang awit, sayaw, halakhak, at marikit na paglalaro.

Verse 15

अतिमुग्धो महादैत्यः स तस्याः सुरतेन च । तमुवाच महाभागं वृत्रं दानवसत्तमम्

Ang makapangyarihang daitya, lubos na nahumaling—pati sa kanilang pag-iibigan—ay nagsalita noon sa mapalad na si Vṛtra, ang pinakamahusay sa mga Dānava.

Verse 16

सुरापानं कुरुष्वेह पिबस्व मधुमाधवीम् । तामुवाच विशालाक्षीं रंभां शशिनिभाननाम्

“Uminom ka rito ng alak—inumin mo ang pulot na mādhavī.” Gayon niya kinausap si Rambhā, ang malalaking mata, na ang mukha’y tulad ng buwan.

Verse 17

पुत्रोहं ब्राह्मणस्यापि वेदवेदांगपारगः । सुरापानं कथं भद्रे करिष्यमि विनिंदितम्

Ako’y anak ng isang brāhmaṇa, at bihasa sa mga Veda at mga sangay nito. O marangal na ginang, paano ko iinumin ang alak—isang gawang hinahatulan?

Verse 18

तया तु रंभया देव्या प्रीत्या दत्ता सुरा हठात् । तस्या दाक्षिण्यभावेन सुरापानं कृतं तदा

Ngunit ang diyosang si Rambhā, dahil sa pag-ibig, ay pilit na nag-alok ng alak; at dahil sa kanyang magalang na paggalang sa kanya, ininom niya ang alak noon.

Verse 19

अतीवमुग्धं सुरया ज्ञानभ्रष्टो यदाभवत् । तदंतरे सुरेंद्रेण वज्रेण निहतस्तदा

Nang siya’y lubhang nahumaling sa nakalalasing na inumin at naparam ang kanyang pag-unawa, sa sandaling yaon ay tinamaan siya ng Panginoon ng mga deva, si Indra, ng kulog na sandata (vajra).

Verse 20

ब्रह्महत्यादिकैः पापैः स लिप्तो वृत्रहा ततः । ब्राह्मणास्तु ततः प्रोचुरिंद्र पापं कृतं त्वया

Pagkaraan, ang pumatay kay Vṛtra—si Indra—ay nadungisan ng mga kasalanang gaya ng pagpatay sa brāhmaṇa. Kaya’t nagsalita ang mga brāhmaṇa: “Indra, nagawa mo ang kasalanan.”

Verse 21

अस्माद्वाक्यात्तु विश्वस्तो वृत्रो नाम महाबलः । हतो विश्वासभावेन एवं पापं त्वया कृतम्

Dahil sa pagtitiwala sa iyong mga salita, ang makapangyarihang si Vṛtra—na naging panatag ang loob—ay napatay; kaya sa pamamagitan ng gayong tiwala, ang kasalanang ito ay nagawa mo.

Verse 22

इंद्र उवाच । येन केनाप्युपायेन हंतव्योरिः सदैव हि । देवब्राह्मणहंतारं यज्ञानां धर्मकंटकम्

Sinabi ni Indra: “Sa anumang paraan man, ang kaaway na ito ay dapat laging mapuksa—yaong pumapatay sa mga deva at sa mga brāhmaṇa, at siyang tinik na humahadlang sa yajña at sa dharma.”

Verse 23

निहतं दानवं दुष्टं त्रैलोक्यस्यापि नायकम् । तदर्थं कुपिता यूयमेतन्न्यायस्य लक्षणम्

“Ang masamang Dānava—bagaman pinuno rin sa tatlong daigdig—ay napatay. Kung kayo’y nagagalit dahil dito, iyon mismo ang tanda ng inyong pagkamakatarungan.”

Verse 24

विचारमेवं कर्त्तव्यं भवद्भिर्द्विजसत्तमाः । पश्चात्कोपं प्रकर्त्तव्यमन्यायं मम चिंत्यताम्

O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, magnilay kayo nang ganito; saka lamang ipakita ang galit. Isaalang-alang kung may anumang kawalang-katarungang nagawa sa akin.

Verse 25

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वृत्रासुरवधोनाम पंचविंशोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang ikadalawampu’t limang kabanata, na tinatawag na “Ang Pagpatay kay Vṛtrāsura,” sa Bhūmi-khaṇḍa ng banal na Padma Purāṇa.

Verse 26

जग्मुः स्वस्थानमेवं हि निहते धर्मकंटके

Kaya, nang mapatay ang tinik sa katuwiran, sila’y tunay na nagbalik sa sarili nilang tahanan.