Adhyaya 20

Verse 1

हरिरुवाच । तपसानेन पुण्येन सत्येनानेन ते द्विज । स्तोत्रेण पावनेनापि तुष्टोस्मि व्रियतां वरः

Sinabi ni Hari: “O brāhmaṇa, dahil sa iyong mapagpalang pag-aayuno at pagsasagawa ng tapas, sa iyong katapatan, at sa nakalilinis na himnong ito, ako’y lubos na nalugod. Pumili ka ng isang biyaya.”

Verse 2

वरं दद्मि महाभाग यत्ते मनसि वर्तते । यंयमिच्छसि कामं त्वं तंतं ते पूरयाम्यहम्

“O dakilang pinagpala, ibinibigay ko sa iyo ang biyaya—anumang nasa iyong isipan. Anumang hangaring iyong naisin, yaon mismo ang aking tutuparin para sa iyo.”

Verse 3

सोमशर्मोवाच । प्रथमं देहि मे कृष्ण वरमेकं सुवाञ्छितम् । सुप्रसन्नेन मनसा यद्यस्ति सुदया मम

Sinabi ni Somaśarmā: “Una, O Kṛṣṇa, ipagkaloob mo sa akin ang isang biyayang labis kong minimithi—kung ikaw ay mahabagin sa akin, na may pusong lubos na nalulugod.”

Verse 4

जन्मजन्मांतरं प्राप्य तव भक्तिं करोम्यहम् । दर्शयस्व परं स्थानमचलं मोक्षदायकम्

“Matapos dumaan sa kapanganakan sa kapanganakan, ngayo’y isinasagawa ko ang debosyon sa iyo. Ipakita mo sa akin ang kataas-taasang tahanan, di-nagagalaw, na nagkakaloob ng mokṣa.”

Verse 5

स्ववंशतारकं पुत्रं दिव्यलक्षणसंयुतम् । विष्णुभक्तिपरं नित्यं मम वंशप्रधारकम्

“Isang anak na magliligtas sa aking angkan, na may banal na mga tanda—laging nakatuon sa bhakti kay Viṣṇu, at siyang magpapatuloy ng aming lahi.”

Verse 6

सर्वज्ञं सर्वदं दांतं तपस्तेजः समन्वितम् । देवब्राह्मणलोकानां पालकं पूजकं सदा

Ang Lubos na Nakaaalam sa lahat, ang Nagkakaloob ng lahat, mapagpigil sa sarili, puspos ng ningning ng tapas—laging tagapangalaga at sumasamba sa mga lipon ng mga deva at ng mga brāhmaṇa.

Verse 7

देवमित्रं पुण्यभावं दातारं ज्ञानपंडितम् । देहि मे ईदृशं पुत्रं दारिद्रं हर केशव

O Hara, O Keśava—ipagkaloob mo sa akin ang gayong anak: kaibigan ng mga banal, may pusong mapagpakabanal, mapagbigay, at marunong sa tunay na kaalaman—upang mapuksa ang karalitaan.

Verse 8

भवत्वेवं न संदेहो वरमेनं वृणोम्यहम् । हरिरुवाच । एवमस्तु द्विजश्रेष्ठ भविष्यति न संशयः

“Magkagayon—walang pag-aalinlangan; ang biyayang ito ang aking pinipili.” Wika ni Hari, “Mangyari nawa; O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, ito’y magaganap—walang katiyakan ang mawawala.”

Verse 9

मत्प्रसादात्सुपुत्रस्तु तव वंश प्रतारकः । भोक्ष्यसि त्वं वरान्भोगान्दिव्यांश्च मानुषानिह

Sa aking biyaya, magkakaroon ka ng marangal na anak na magpapatuloy sa iyong angkan; at dito sa daigdig ay tatamasahin mo ang mga piling kaluguran—maging makalangit at makatao.

Verse 10

समालोक्य परं सौख्यं पुत्रसंभवजं शुभम् । यावज्जीवसि विप्र त्वं तावद्दुःखं न पश्यसि

Pagmamasdan mo ang kataas-taasang, mapalad na kaligayahang dulot ng pagsilang ng anak, O brāhmaṇa; habang ikaw ay nabubuhay, hindi mo masisilayan ang dalamhati.

Verse 11

दाता भोक्ता गुणग्राही भविष्यसि न संशयः । सुतीर्थे मरणं चापि यास्यसि त्वं परां गतिम्

Walang alinlangan, ikaw ay magiging mapagkawanggawa, wastong tumatamasa ng bunga, at kumikilala sa kabutihan; at kahit sa pagpanaw sa banal na tīrtha, mararating mo ang sukdulang kalagayan.

Verse 12

एवं वरं हरिर्दत्त्वा सप्रियाय द्विजाय सः । अंतर्धानं गतो देवः स्वप्नवत्परिदृश्यते

Sa gayon, matapos ipagkaloob ni Hari ang biyaya sa dalawang-ulit-na-isinilang na brahmana kasama ang kanyang minamahal, naglaho ang Panginoon; ang Diyos ay nakita na wari’y sa panaginip.

Verse 13

तदा सुमनया युक्तः सोमशर्मा द्विजोत्तमः । सुतीर्थे पावने तस्मिन्रेवातीरे सुपुण्यदे

Noon, si Somaśarmā—pinakamainam sa mga brahmana—na kasama si Sumanā, ay dumating sa yaong dakilang banal na tīrtha, dalisay at nagpapabanal, sa pampang ng Revā, sa lubhang mapagpalaing lupain.

Verse 14

अमरकंटके विप्रो दानं पुण्यं करोति सः । गते बहुतरे काले तस्य वै सोमशर्मणः

Sa Amarakantaka, ang brahmanang iyon ay nagsagawa ng mapagpalaing pagkakawanggawa. Nang lumipas ang napakahabang panahon, sa brahmanang si Somaśarmā...

Verse 15

कपिलारेवयोः संगे स्नानं कृत्वा स निर्गतः । दृष्टवान्पुरतो विप्रः श्वेतमेकं हि कुंजरम्

Pagkaligo sa tagpuan ng mga ilog Kapilā at Revā, siya’y lumabas; at nakita ng brahmana sa harap niya ang isang puting elepante.

Verse 16

सुप्रभं सुंदरं दिव्यं सुमदं चारुलक्षणम् । नानाभरणशोभांगं बहुलक्ष्म्या समन्वितम्

Nagniningning, maganda at banal; may banayad na dangal at kaakit-akit na mga tanda—ang mga sangkap nito’y kumikislap sa sari-saring alahas, at puspos ng masaganang karilagan at kasaganaan.

Verse 17

सिंदूरैः कुंकुमैस्तस्य कुंभस्थले विराजिते । कर्णनीलोत्पलयुतं पताकादंडसंयुतम्

Ang tuktok nitong tila banga ay nagniningning, pinalamutian ng sindoor at kunkum; sa magkabilang gilid ay may mga palamuting asul-itim na lotus, at may tangkay ng watawat at bandila.

Verse 18

नागोपरिस्थितो दिव्यः पुरुषो दृढसुप्रभः । दिव्यलक्षणसंपन्नः सर्वाभरणभूषितः

Sa ibabaw ng ahas ay nakatindig ang isang banal na Persona, matatag at lubhang maningning; taglay ang makalangit na mga tanda at pinalamutian ng lahat ng alahas.

Verse 19

दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । सुसौम्यं सोमवत्पूर्णच्छत्रचामरसंयुतम्

Nakasuot siya ng makalangit na mga kuwintas ng bulaklak at kasuotan, pinahiran ng banal na halimuyak; lubhang maamo ang anyo—nagniningning na parang kabilugan ng buwan—na sinasamahan ng ganap na payong-hari at mga pamaypay na chamara.

Verse 20

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे एेंद्रे सुमनो । पाख्याने सुव्रतोत्पत्तिर्नाम विंशोऽध्यायः

Sa gayon, sa kagalang-galang na Padma Purāṇa—sa Bhūmi-khaṇḍa ng limampu’t limang-libong taludtod—sa bahaging Aindra, sa salaysay ni Sumana, nagwawakas ang ikadalawampung kabanata na pinamagatang “Suvrata-utpatti (Ang Pinagmulan ni Suvrata).”

Verse 21

सगजं सुंदरं दृष्ट्वा पुरुषं दिव्यलक्षणम् । व्यतर्कयत्सोमशर्मा विस्मयाविष्टमानसः

Nang makita ang marikit na lalaki—may kasamang elepante at may mga tanda ng pagka-diyos—si Somaśarmā ay napaisip, at ang kanyang diwa’y nilamon ng pagkamangha.

Verse 22

कोऽयं प्रयाति दिव्यांगः पंथानं प्राप्य सुव्रतः । एवं चिंतयतस्तस्य यावद्गृहं समाप्तवान्

“Sino ang may maningning na katawan na ito, matatag sa banal na panata, na naglalakbay sa daan?” Habang siya’y nag-iisip, ang isa nama’y nakarating na sa kanyang tahanan.

Verse 23

प्रविशंतं गृहद्वारं देवरूपं मनोहरम् । हर्षेण महताविष्टः सोमशर्मा द्विजोत्तमः

Nang pumasok siya sa pintuan ng bahay—tila anyong-deva at kaakit-akit—si Somaśarmā, ang pinakadakila sa mga brāhmaṇa, ay napuno ng malaking galak.

Verse 24

स्वगृहं प्रति धर्मात्मा त्वरमाणः प्रयाति च । गृहद्वारं गतो यावत्तावत्तं तु न पश्यति

Ang matuwid na tao’y nagmamadaling tumungo sa sariling tahanan; at hanggang sa marating niya ang mismong pintuan, hindi pa niya ito nakikita.

Verse 25

पतितान्येव पुष्पाणि सौहृद्यानि महामतिः । दिव्यानि वासयुक्तानि प्रांगणे द्विजसत्तमः

O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, ang dakilang may isip ay sa looban lamang naglagay ng mga bulaklak na kusa nang nalaglag—mabango at marangal, puspos ng mabuting-loob.

Verse 26

चंदनैः कुंकुमैः पुण्यैः सुगंधैस्तु विलेपितम् । स्वकीयं प्रांगणे दृष्ट्वा दूर्वाक्षतसमन्वितम्

Pinahiran ng banal na paste ng sandal at mapalad na kunkuma, mabango sa halimuyak; nang makita niya iyon sa sarili niyang bakuran, pinalamutian ng damong dūrvā at mga butil ng bigas na buo.

Verse 27

स एवं विस्मयाविष्टश्चिंतयानः पुनः पुनः । ददर्श सुमनां प्राज्ञो दिव्यमंगलसंपदम्

Kaya, nabalot ng pagkamangha at paulit-ulit na nagmumuni, ang pantas—payapa ang diwa—ay namasdan si Sumanā, na may taglay na makalangit at mapalad na ningning.

Verse 28

सोमशर्मोवाच । केन दत्तानि दिव्यानि एतान्याभरणानि च । शृंगारंरूपसौभाग्यं वस्त्रालंकारभूषणम्

Sinabi ni Somaśarman: “Sino ang nagkaloob ng mga makalangit na palamuting ito—ng mga alahas na ito? Ang kagandahan at mapalad na anyo, ang mga kasuotan, mga palamuti, at mga hiyas?”

Verse 29

तन्मे त्वं कारणं भद्रे कथयस्वाविशंकिता । एवं संभाष्यतां भार्यां विरराम द्विजोत्तमः

“Kaya, O mapalad na giliw, sabihin mo sa akin ang dahilan, huwag mag-alinlangan.” Pagkasabi nito sa kanyang asawa, ang dakilang brāhmaṇa ay tumahimik.

Verse 30

सुमनोवाच । शृणु कांत समायातः कश्चिद्देववरोत्तमः । श्वेतनागसमारूढो दिव्याभरणभूषितः

Sinabi ni Sumanā: “Makinig ka, mahal ko—may dumating na isang pinakadakila sa mga deva, nakasakay sa puting elepante at pinalamutian ng makalangit na alahas.”

Verse 31

दिव्यगंधानुलिप्तांगो दिव्याश्चर्यसमन्वितः । न जाने को हि देवोसौ विप्रगंधर्वसेवितः

Ang kaniyang katawan ay pinahiran ng banal na halimuyak at pinagkalooban ng mga kamangha-manghang, makalangit na katangian. Hindi ko nalalaman kung sino yaong tila-diyos na nilalang, na pinaglilingkuran ng mga brāhmaṇa at mga gandharva.

Verse 32

स्तूयमानः समायातो देवगंधर्वचारणैः । योषितः पुण्यरूपाढ्या रूपशृंगारसंयुताः

Pinupuri sa awit, siya’y dumating na kasama ang mga deva, mga gandharva, at mga cāraṇa; at naroon ang mga babae na may kabanalan at mapalad na kagandahan, hitik sa alindog at palamuti.

Verse 33

सर्वाभरणशोभाढ्याः सर्वाः पूर्णमनोरथाः । ताभिः सह समक्षं मे पुरुषेण महात्मना

Nagniningning sa lahat ng uri ng alahas, silang lahat ay ganap na natupad ang mga ninanais; at kasama nila, sa harap mismo ng aking mga mata, tumindig yaong Dakilang-Pusong Puruṣa.

Verse 34

चतुष्कं पूरितं रत्नैः सर्वशोभासमन्वितम् । तत्राहमासने पुण्ये स्थापिता ब्राह्मणैः किल

Isang pangkat na apat (na bagay) ang napuno ng mga hiyas at pinagkalooban ng lahat ng uri ng karilagan. Doon, sa isang banal na upuan, ako nga’y iniluklok ng mga brāhmaṇa.

Verse 35

वस्त्रालंकारभूषां मे ददुस्ते सर्व एव हि । वेदमंगलगीतैस्तु शास्त्रगीतैश्च पुण्यदैः

Lahat sila’y nagkaloob sa akin ng mga kasuotan, alahas, at palamuti; at umaawit noon ng mga mapalad na awiting Veda at ng mga banal na himno mula sa mga śāstra na nagdudulot ng kabutihan.

Verse 36

अभिषिक्तास्मि तैः सर्वैरंतर्धानं पुनर्गताः । मामेवं परितः सर्वे पुनरूचुर्द्विजोत्तम

Ako’y pinahiran at itinalaga nila, at muli silang naglaho sa paningin. Pagkaraan nito, silang lahat na nakapaligid sa akin ay muling nagsalita—O pinakadakila sa mga dvija.

Verse 37

तव गेहं वयं सर्वे वसिष्यामः सदैव हि । शुचिर्भव सुकल्याणि भर्त्रा सार्द्धं सदैव हि

Kaming lahat ay mananahan sa iyong tahanan magpakailanman. Maging dalisay ka, O mapalad na ginang, laging kasama ng iyong asawa.

Verse 38

एवमुक्त्वा गताः सर्वे एवं दृष्टं मयैव हि । तया यत्कथितं वृत्तं समाकर्ण्य महामतिः

Pagkasabi nito, silang lahat ay umalis. Tunay, ako mismo ang nakakita nito. At ang dakilang may-isip, nang marinig ang salaysay ng naganap na sinabi niya…

Verse 39

पुनश्चिंतां प्रपन्नोऽसौ किमिदं देवनिर्मितम् । विचिन्तयित्वाथ तदा सोमशर्मा महामतिः

Muli siyang napasailalim sa balisang pagninilay: “Ano ito, na nilikha ng mga diyos?” Pagkatapos pag-isipan, si Somaśarmā na dakilang may-isip ay noon ay…

Verse 40

ब्रह्मकर्मणि संयुक्तः साधर्म्यं धर्ममुत्तमम् । तस्माद्गर्भं महाभागा दधार व्रतशालिनी

Nakipagkaisa siya sa mga sagradong Brahmanikong ritwal at sa pinakamataas na magkakatugmang dharma; kaya ang lubhang mapalad, panatang-masigasig na babae ay naglihi sa sinapupunan.

Verse 41

तेन गर्भेण सा देवी अधिकं शुशुभे तदा । संदीप्तपुत्रसंयुक्त तेजोज्वालासमन्विता

Dahil sa pagdadalantao, lalo pang nagningning ang diyosa noon—kakambal ang isang maningning na anak, puspos ng ningas ng banal na tejas.

Verse 42

सा हि जज्ञे च तपसा तनयं देवसन्निभम् । अंतरिक्षे ततो नेदुर्देवदुंदुभयस्तदा

Sa pamamagitan ng kanyang mga tapas, tunay ngang nagsilang siya ng isang anak na kahawig ng isang diyos. Noon din, umalingawngaw sa himpapawid ang mga banal na tambol.

Verse 43

शंखान्दध्मुर्महादेवा गंधर्वा ललितं जगुः । अप्सरसस्तथा सर्वा ननृतुस्तास्तदा किल

Noon, hinipan ng mga dakilang diyos ang kanilang mga shankha; ang mga Gandharva ay umawit nang marikit; at ang lahat ng Apsaras, wika nga, ay nagsayaw sa panahong iyon.

Verse 44

अथ ब्रह्मासुरैः सार्द्धं समायातो द्विजोत्तमः । चकार नाम तस्यैव सुव्रतेति समाहितः

Pagkaraan, dumating ang pinakadakila sa mga dvija, kasama si Brahmā at ang mga diyos; at sa payapang pagninilay ay ipinagkaloob niya sa kanya ang pangalang “Suvratā.”

Verse 45

नाम कृत्वा ततो देवा जग्मुः सर्वे महौजसः । गतेषु तेषु देवेषु सोमशर्मासु तस्य च

Matapos ipagkaloob ang pangalan, umalis ang lahat ng makapangyarihang diyos. Nang sila’y makaalis, si Somaśarmā man ay nagpatuloy, gayundin ang kanyang kasama.

Verse 46

जातकर्मादिकं कर्म चकार द्विजसत्तमः । जाते पुत्रे महाभागे सुव्रते देवनिर्मिते

Nang isilang ang anak na lubhang mapalad—mabuti ang panata at wari’y hinubog ng mga deva—isinagawa ng pinakadakila sa mga dvija ang mga ritong pangkapanganakan, simula sa jātakarma at iba pang itinakdang seremonya.

Verse 47

तस्य गेहे महालक्ष्मीर्धनधान्यसमाकुला । गजाश्वमहिषी गावः कांचनं रत्नमेव च

Sa kanyang tahanan, nananahan ang Mahālakṣmī—sagana sa yaman at butil; may mga elepante, kabayo, kalabaw, mga baka, at gayundin ginto at mga hiyas.

Verse 48

यथा कुबेरभवनं शुशुभे धनसंचयैः । तत्सोमशर्मणो गेहं तथैव परिराजते

Kung paanong ang palasyo ni Kubera ay nagniningning sa mga bunton ng kayamanan, gayon din ang bahay ni Somaśarman ay kumikislap at nagliliwanag.

Verse 49

ध्यानपुण्यादिकं कर्म चका रद्विजसत्तमः । तीर्थयात्रां गतो विप्रो नानापुण्यसमाकुलः

Ang pinakadakila sa mga dvija ay nagsagawa ng mga gawaing may bisa ng puṇya, gaya ng pagninilay; at ang brāhmaṇa ay naglakbay sa mga tīrtha, hitik sa sari-saring kabanalan at gantimpalang espirituwal.

Verse 50

अन्यानि यानि पुण्यानि दानानि द्विजसत्तमः । चकार तत्र मेधावी ज्ञानपुण्य समन्वितः

At anumang iba pang mga puṇya at mga dāna, yaong pinakadakila sa mga dvija ay ginawa roon—matalino at puspos ng kabanalang isinilang sa kaalamang espirituwal.

Verse 51

एवं साधयते धर्मं पालयेच्च पुनःपुनः । पुत्रस्य जातकर्मादि कर्माणि द्विजसत्तमः

Kaya ang pinakadakila sa mga “dalawang-ulit na isinilang” ay dapat magsakatuparan at muling mag-ingat sa dharma nang paulit-ulit; at para sa kanyang anak ay isagawa niya ang mga ritwal na nagsisimula sa seremonyang pangkapanganakan (jātakarma) at ang iba pa.

Verse 52

विवाहं कारयामास हर्षेण महता किल । पुत्रस्य पुत्राः संजाताः सगुणा लक्षणान्विताः

Tunay nga, inayos niya ang kasal nang may dakilang galak. Sa paglipas ng panahon, isinilang ang mga anak ng kanyang anak—mabubuti at pinagkalooban ng mapalad na mga tanda.

Verse 53

सत्यधर्मतपोपेता दानधर्मरताः सदा । स तेषां पुण्यकर्माणि सोमशर्मा चकार ह

Taglay ang katotohanan, katuwiran, at pag-aayuno, at laging nakatuon sa tungkulin ng pagkakawanggawa, si Somaśarmā ay nagsagawa para sa kanila ng mga banal at mapagpalang gawain at ritwal.

Verse 54

पौत्राणां तु महाभागस्तेषां सुखेन मोदते । सर्वं सौख्यं च संभुज्य जरारोगविवर्जितः

Sa piling ng kanyang mga apo, ang lubhang mapalad na lalaki ay masayang nagagalak; tinatamasa ang lahat ng kaginhawahan, nananatili siyang malaya sa katandaan at karamdaman.

Verse 55

पंचविंशाब्दिको यद्वत्तद्वत्कायं तु तस्य हि । सूर्यतेजः प्रतीकाशः सोमशर्मा महामतिः

Kung paanong siya’y dalawampu’t limang taong gulang, gayon din ang anyo ng kanyang katawan. Ang dakilang-isip na Somaśarmā, marunong at marangal, ay nagningning na tila ningning ng araw.

Verse 56

सा चापि शुशुभे देवी सुमना पुण्यमंगलैः । पुत्रपौत्रैर्महाभागा दानव्रतैश्च संयमैः

At ang pinagpalang diyosang si Sumana ay lalo pang nagningning sa mga mapalad at banal na pagdiriwang; pinalamutian ng mga anak at mga apo, at ng kanyang dakilang kapalaran na nahayag sa pagkakawanggawa, mga panata, at mahigpit na pagpipigil-sa-sarili.

Verse 57

अतिभाति विशालाक्षी पुण्यैः पतिव्रतादिभिः । तारुण्येन समायुक्ता यथा षोडशवार्षिकी

Ang malalaking-mata na ginang ay labis na nagniningning dahil sa mga kabutihang-loob at mga merito gaya ng katapatan sa asawa at iba pang birtud; taglay ang sigla ng kabataan, wari’y isang dalagang labing-anim na taong gulang.

Verse 58

मोदमानौ महात्मानौ दंपती चारुमंगलौ । हर्षेण च समायुक्तौ पुण्यात्मानौ महोदयौ

Ang marangal na mag-asawa, kaaya-aya at mapalad sa kanilang kabutihan, ay nagalak nang lubos—puspos ng tuwa at ligaya, dalisay ang kaluluwa, at umaangat sa dakilang kasaganaan.

Verse 59

एवं तयोस्तु वृत्तांतं पुण्याचारसमन्वितम् । सुव्रतस्य प्रवक्ष्यामि व्रतचर्यां द्विजोत्तमाः

Sa gayon, matapos isalaysay ang pangyayari tungkol sa kanilang dalawa na puspos ng matuwid na asal, ilalarawan ko ngayon ang pagsasagawa at disiplina ng panatang tinatawag na Suvrata, O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang.

Verse 60

यथा तेन समाराध्य नारायणमनामयम्

Sa ganitong paraan, sa pamamagitan ng wastong pagsamba sa walang kapintasan na si Nārāyaṇa,