Adhyaya 19

Verse 1

सूत उवाच । सोमशर्मा महाप्राज्ञः सुमनया सह सत्तमः । कपिलासंगमे पुण्ये रेवातीरे सुपुण्यदे

Wika ni Sūta: Si Somaśarmā, ang pinakadakila at lubhang marunong, kasama si Sumanā, ay nagtungo sa banal na tagpuan ng ilog Kapilā, sa lubos na sagradong pampang ng Revā (Narmadā).

Verse 2

स्नात्वा तत्र स मेधावी तर्पयित्वा सुरान्पितॄन् । तपस्तेपे सुशांतात्मा जपन्नारायणं शिवम्

Pagkaligo roon, ang marunong na iyon ay naghandog ng tṛpaṇa upang bigyang-lugod ang mga deva at ang mga ninuno; at sa payapang diwa, nagsagawa siya ng tapas, paulit-ulit na inuusal ang mga banal na Pangalan nina Nārāyaṇa at Śiva.

Verse 3

द्वादशाक्षरमंत्रेण ध्यानयुक्तो महामनाः । तस्यैव देवदेवस्य वासुदेवस्य सुव्रतः

Sa pamamagitan ng labindalawang-pantig na mantra, nakaugnay sa dhyāna, ang dakilang-isip—matatag sa banal na panata—ay nalulubog sa pagninilay sa mismong Vāsudeva, ang Diyos ng mga diyos.

Verse 4

आसने शयने याने स्वप्ने पश्यति केशवम् । सदैव निश्चलो भूत्वा कामक्रोधविवर्जितः

Sa pag-upo, sa paghiga, sa paglalakbay, at maging sa panaginip, nasisilayan niya si Keśava; laging matatag at di-natitinag, siya’y malaya sa pagnanasa at poot.

Verse 5

सा च साध्वी महाभागा पतिव्रतपरायणा । सुमना कांतमेवापि शुश्रूषति तपोन्वितम्

At siya, ang banal at lubhang mapalad, na ganap na nakatuon sa pativrata—ang panatang katapatan sa asawa—ay naglingkod sa kanyang minamahal, na puspos ng tapas, nang may payapang kalooban.

Verse 6

ध्यायमानस्य तस्यापि विघ्नैः संदर्शितं भयम् । सर्पा विषोल्बणाः कृष्णास्तत्र यांति महात्मनः

Kahit siya’y lubos na nakalubog sa pagninilay, ipinakita sa kanya ng mga puwersang humahadlang ang takot; doon, O dakilang muni, nagsilabasan ang maiitim na ahas na hitik sa mabagsik na lason.

Verse 7

पार्श्वे ते तप्यमानस्य तस्य ते सोमशर्मणः । सिंहव्याघ्रगजा दृष्टा भयमेवं प्रचक्रिरे

Sa tabi niya, habang si Somaśarman ay nagsasagawa ng matitinding pag-aayuno at pagsisisi, nakita ang mga leon, tigre, at elepante; at sa gayon ay pinukaw nila ang takot.

Verse 8

वेताला राक्षसा भूताः कूष्मांडाः प्रेतभैरवाः । भयं विदर्शयंत्येते दारुणं प्राणनाशनम्

Mga vetāla, rākṣasa, bhūta, kūṣmāṇḍa, at ang nakapanghihilakbot na pretabhairava—ipinapamalas ng mga nilalang na ito ang isang kakila-kilabot na takot na pumapatay sa hininga ng buhay.

Verse 9

नानाविधा महाभीमाः सिंहास्तत्र समागताः । दंष्ट्राकरालवक्त्राश्च जगर्जुश्चातिभैरवम्

Doon ay nagtipon ang sari-saring leon na lubhang nakapanghihilakbot; ang kanilang mga bibig, pinangingilabutan sa matutulis na pangil, at sila’y umungal nang labis na kakila-kilabot.

Verse 10

विष्णोर्ध्यानात्स धर्मात्मा न चचाल महामतिः । महाविघ्नैः सुसंरूढैश्चालितो मुनिपुंगवः

Sa pagninilay kay Viṣṇu, ang matuwid at dakilang-isip na muni ay hindi natinag; kahit salakayin ng malalakas at ganap na sumiklab na mga hadlang, ang pinakadakila sa mga asceta ay hindi mapasuko.

Verse 11

एवं न चलते ध्यानात्सोमशर्मा द्विजोत्तमः । झंझावातैश्च शीतेन महावृष्ट्या सुपीडितः

Gayunman, si Somaśarmā—pinakamainam sa mga brāhmaṇa—ay hindi natinag sa kanyang pagninilay, bagaman labis na pinahirapan ng nagngangalit na bugso ng hangin, ng lamig, at ng rumaragasang malakas na ulan.

Verse 12

भंभारावमहाभीमः सिंहस्तत्र समागतः । तं दृष्ट्वा भयवित्रस्तः सस्मार नृहरिं द्विजः

Pagkaraan, isang leon—nakapangingilabot at umuungal na tila kulog—ang dumating doon. Nang makita iyon, ang brāhmaṇa, nanginginig sa takot, ay naalaala si Nṛhari (Viṣṇu na Taong-Leon).

Verse 13

इंद्रनीलप्रतीकाशं पीतवस्त्रं महौजसम् । शंखचक्रधरं देवं गदापंकजधारिणम्

Namataan niya ang Panginoon—kumikinang na gaya ng indranīla (sapiro), nakadamit ng dilaw, puspos ng dakilang ningning—taglay ang kabibe at ang cakra, at hawak ang gada at ang lotus.

Verse 14

महामौक्तिकहारेण इंदुवर्णानुकारिणा । कौस्तुभेनापि रत्नेन द्योतमानं जनार्दनम्

Si Janārdana (Viṣṇu) ay nagliliwanag—pinalamutian ng malaking kuwintas na perlas na kahawig ng kulay ng buwan, at lalo pang kumikislap dahil sa hiyas na Kaustubha.

Verse 15

श्रीवत्सांकेन दिव्येन हृदयं यस्य राजते । सर्वाभरणशोभांगं शतपत्रनिभेक्षणम्

Sa kanyang dibdib ay nagniningning ang banal na tanda ng Śrīvatsa; ang kanyang katawan ay kumikislap sa ganda ng lahat ng palamuti; at ang kanyang mga mata ay tulad ng lotus na may sandaang talulot.

Verse 16

सुस्मितास्यं सुप्रसन्नं रत्नदामाभिशोभितम् । भ्राजमानं हृषीकेशं ध्यानं तेन कृतं ध्रुवम्

May banayad na ngiti ang mukha, lubhang payapa, pinalamutian ng kuwintas na hiyas at nagliliwanag—kay Hṛṣīkeśa (Viṣṇu) niya itinuon ang pagninilay, matatag at di matinag.

Verse 17

त्वमेव शरणं कृष्ण शरणागतवत्सल । नमोस्तु देवदेवाय किं मे भयं करिष्यति

Ikaw lamang ang aking kanlungan, O Kṛṣṇa, mapagmahal sa mga lumalapit upang magpasaklolo. Pagpupugay sa Diyos ng mga diyos—anong takot ang makagagawa sa akin?

Verse 18

यस्योदरे त्रयो लोकाः सप्त चान्ये महात्मनः । शरणं तस्य प्रविष्टोस्मि क्वास्ते भयं ममैव हि

O dakilang kaluluwa—Siya na sa Kanyang tiyan nananahan ang tatlong daigdig at pito pang iba—sa Kanyang kanlungan ako pumasok. Saan pa mananatili ang takot para sa akin?

Verse 19

यस्माद्भयाः प्रवर्तंते कृत्यादिक महाबलाः । सर्वभयप्रहर्तारं तमस्मि शरणं गतः

Mula sa Kanya nagmumula maging ang makapangyarihang mga pangamba—gaya ng kulam at iba pa; sa Kanya na pumupuksa sa lahat ng takot, ako’y lumapit bilang kanlungan.

Verse 20

पातकानां तु सर्वेषां दानवानां महाभयम् । रक्षको विष्णुभक्तानां तमस्मि शरणं गतः

Sa Kanya ako sumilong—Siya ang dakilang sindak ng lahat ng kasalanan at ng mga Dānava, at Siya ang tagapagtanggol ng mga deboto ni Viṣṇu.

Verse 21

वृंदारकाणां सर्वेषां दानवानां महात्मनाम् । यो गतिः कृष्णभक्तानां तमस्मि शरणं गतः

Ako’y sumisilong sa Kanya, ang sukdulang hantungan ng lahat ng mga diyos at ng mga dakilang Dānava; Siya ang tiyak na kanlungan at layon ng mga deboto ni Kṛṣṇa.

Verse 22

अभयो भयनाशाय पापनाशाय ज्ञानवान् । एकश्चेंद्रस्वरूपेण तमस्मि शरणं गतः

Ako’y sumisilong sa Nag-iisa—walang takot at marunong—na pumupuksa sa takot at kasalanan, at nagpapakita sa anyo ni Indra.

Verse 23

व्याधीनां नाशकायैव य औषधस्वरूपवान् । निरामयो निरानंदस्तमस्मि शरणंगतः

Ako’y sumisilong sa Kanya na siyang anyo ng gamot at pumupuksa sa mga karamdaman; Siya’y walang sakit at di nadadapuan ng makamundong ligaya—sa Kanya ako’y sumuko.

Verse 24

अचलश्चालयेल्लोकानपापो ज्ञानमेव च । तमस्मि शरणं प्राप्तो भयं किं मे करिष्यति

Kahit ang di matinag ay yumanig sa mga daigdig, kahit ang kawalang-kasalanan at maging ang kaalaman ay maglaho—yamang sumilong ako sa Kanya, anong takot ang makagagawa sa akin?

Verse 25

साधूनां चापि सर्वेषां पालको यो ह्यनामयः । पाति विश्वं च विश्वात्मा तमस्मि शरणंगतः

Ako’y sumisilong sa Kanya na laging walang pighati, tagapangalaga ng lahat ng banal; Siya ang nag-iingat sa sansinukob, at Siya rin ang Sarili ng sansinukob.

Verse 26

यो मे मृगेंद्ररूपेण भयं दर्शयतेग्रतः । तमहं शरणं प्राप्तो नरसिंहं नमाम्यहम्

Ako’y kumakalinga at yumuyukod kay Narasiṃha—yaong nag-anyong hari ng mga mababangis na hayop at nagpapakita ng takot sa aking harapan.

Verse 27

मदमत्तो महाकायो वनहस्ती समागतः । गजलीलागतिं देवं शरणागतवत्सलम्

Isang dambuhalang mailap na elepanteng lasing sa pagmamataas ng rut ang sumugod; ngunit ang Panginoon—na ang lakad ay gaya ng marikit na paglalaro ng elepante—ay mahabagin sa mga dumudulog sa Kanya.

Verse 28

गजास्यं ज्ञानसंपन्नं सपाशांकुशधारिणम् । कालास्यं गजतुंडं च शरणं सुगतोस्म्यहम्

Ako’y dumudulog sa may mukhang elepante, puspos ng karunungan, may hawak na lubid at pang-udyok; maitim ang mukha at may ngusong elepante—sa Kanya, ang mapalad, ako’y nagkanlong.

Verse 29

हिरण्याक्षप्रहर्तारं वाराहं शरणंगतः । वामनं तं प्रपन्नोस्मि शरणागतवत्सलम्

Sa Varāha, ang pumatay kay Hiraṇyākṣa, ako’y nagkanlong; at sa Kanya ring Vāmana ako’y lubos na sumuko—Siya na mapagmahal sa mga dumudulog sa Kanya.

Verse 30

ह्रस्वास्तु वामनाः कुब्जाः प्रेताः कूष्मांडकादयः । मृत्युरूपधराः सर्वे दर्शयंति भयं मम

Maiikling duwende, kuba, mga multo, at mga nilalang na gaya ng Kūṣmāṇḍa—lahat sila’y nag-aanyong kamatayan at lumilitaw upang ipakita sa akin ang takot.

Verse 31

अमृतं तं प्रपन्नोस्मि किं भयं मे करिष्यति । ब्रह्मण्यो ब्रह्मदो ब्रह्मा ब्रह्मज्ञानमयो हरिः

Sa Walang-Kamatayang Yaon ako’y sumilong—anong takot ang makagagawa sa akin? Si Hari ay tagapagtanggol ng mga Brāhmaṇa, tagapagkaloob ng lakas na Brahman, si Brahmā rin, at likas na anyo ng kaalamang Brahma.

Verse 32

शरणं तं प्रपन्नोस्मि भयं किं मे करिष्यति । अभयो यो हि जगतो भीतिघ्नो भीतिदायकः

Sa Kanya ako’y sumilong; anong magagawa ng takot sa akin? Sapagkat Siya ang Walang-Takot para sa sanlibutan—tagapuksa ng pangamba at (sa masasama) tagapagbigay ng takot.

Verse 33

भयरूपं प्रपन्नोस्मि भयं किं मे करिष्यति । तारकः सर्वलोकानां नाशकः सर्वपापिनाम्

Sa Kanya na siyang anyo at panginoon ng takot ako’y sumilong—anong magagawa ng takot sa akin ngayon? Siya ang tagapagligtas ng lahat ng daigdig at tagapuksa ng mga kasalanan ng mga makasalanan.

Verse 34

तमहं शरणं प्राप्तो धर्मरूपं जनार्दनम् । सुरारणं यो हि रणे वपुर्द्धारयतेऽद्भुतम्

Ako’y sumilong sa Janārdana, ang mismong anyo ng Dharma; Siya na sa digmaan ay nag-aanyong kagila-gilalas upang maging kaaway ng mga kaaway ng mga diyos.

Verse 35

शरणं तस्य गंतास्मि सदागतिरयं मम । झंझावातो महाचंडो वपुर्दूयति मे भृशम्

Sa Kanya ako tutungo upang sumilong—Siya lamang ang aking tunay na kanlungan magpakailanman. Isang ubod-lakas at nagngangalit na unos ang humahampas, at ang aking katawan ay labis na pinahihirapan.

Verse 36

शरणं तं प्रपन्नोस्मि सदागतिरयं मम । अतिशीतं चातिवर्षा आतपस्तापदायकः

Sa Kanya ang aking sinilungan; Siya lamang ang aking walang hanggang kanlungan. Ang matinding lamig, bugso ng ulan, at nakapapasong init ay pawang sanhi ng pagdurusa.

Verse 37

एषां रूपेण यो देवस्तस्याहं शरणं गतः । कालरूपा अमी प्राप्ता भयदा मम चालकाः

Sa Banal na nagpapakita sa mga anyong ito—sa Kanya ako sumilong. Ang mga ito, dumating bilang anyo ng Panahon, ay nagdudulot ng takot at nagtutulak sa akin pasulong.

Verse 38

एषां शरणं प्रपन्नोस्मि हरेः स्वरूपिणां सदा

Ako’y laging sumisilong sa kanila—sa mga yaong walang hanggang may anyo at kalikasan ni Hari.

Verse 39

यं सर्वदेवं परमेश्वरं हि निष्केवलं ज्ञानमयं प्रदीपम् । वदंति नारायणमादिसिद्धं सिद्धेश्वरं तं शरणं प्रपद्ये

Sa Kanya—kay Nārāyaṇa—ako’y sumisilong: Siya ang Kataas-taasang Panginoon ng lahat ng mga diyos, dalisay at ganap, isang ilawang gawa sa mismong kaalaman; ang Unang Ganap, ang Panginoon ng mga ganap na nilalang.

Verse 40

इति ध्यायन्स्तुवन्नित्यं केशवं क्लेशनाशनम् । भक्त्या तेन समानीतस्तदात्महृदये हरिः

Sa gayon, laging nagmumuni at nagpupuri kay Keśava, ang tagapuksa ng mga pighati, sa kanyang debosyon ay naakit niya si Hari sa pinakaloob na puso ng kanyang sariling pagkatao.

Verse 41

उद्यमं विक्रमं तस्य स दृष्ट्वा सोमशर्मणः । आविर्भूय हृषीकेशस्तमुवाच प्रहृष्टवान्

Nang makita ang pagsisikap at kagitingan ni Somaśarman, nagpakita sa harap niya si Hṛṣīkeśa (Viṣṇu) at, sa galak, nagsalita sa kanya.

Verse 42

सोमशर्मन्महाप्राज्ञ श्रूयतां भार्यया सह । वासुदेवोस्मि विप्रेंद्र वरं याचय सुव्रत

O Somaśarman na lubhang marunong, makinig ka, kasama ang iyong asawa. O pinakadakila sa mga brāhmaṇa, ako si Vāsudeva; humingi ka ng biyaya, O may marangal na panata.

Verse 43

तेनोक्तो हि स विप्रेन्द्र उन्मील्य नयनद्वयम् । दृष्ट्वा विश्वेश्वरं देवं घनश्यामं महोदयम्

Sa gayong pananalita, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, idinilat niya ang dalawang mata; at nakita niya si Viśveśvara, ang banal na Panginoon—maitim na gaya ng ulap-ulan at nagniningning sa dakilang karilagan.

Verse 44

सर्वाभरणशोभांगं सर्वायुधसमन्वितम् । दिव्यलक्षणसंपन्नं पुंडरीकनिभेक्षणम्

Ang kanyang katawan ay nagniningning sa lahat ng palamuti, taglay ang lahat ng sandata, puspos ng mga banal na mapalad na tanda, at may titig na tulad ng lotus.

Verse 45

पीतेन वाससा युक्तं राजमानं सुरेश्वरम् । वैनतेयसमारूढं शंखचक्रगदाधरम्

Nakasuot ng dilaw na kasuotan, maningning ang Panginoon ng mga diyos; nakasakay kay Vainateya (Garuḍa), tangan ang kabibe, ang diskus, at ang pamalo.

Verse 46

ब्रह्मादीनां सुधातारं जगतोस्य महायशाः । विश्वस्यास्य सदातीतं रूपातीतं जगद्गुरुम्

Siya ang dakilang tagapagtaguyod ni Brahmā at ng iba pang mga diyos; ang lubhang tanyag na sandigan ng sanlibutan—laging lampas sa panahon, lampas sa anyo, ang Gurong pang-espiritu ng buong sansinukob.

Verse 47

हर्षेण महताविष्टो दंडवत्प्रणिपत्य तम् । श्रियायुक्तं भासमानं सूर्यकोटिसमप्रभम्

Sa dakilang galak na pumuno sa kanya, siya’y nagpatirapa nang lubos sa harap Niya—sa Kanya na puspos ng karilagan, nagniningning, na ang liwanag ay tulad ng sampung milyong araw.

Verse 48

बद्धांजलिपुटोभूत्वा तया सुमनया सह । जयजयेत्युवाचैनं जयमाधवमानद

Pagkatapos ay nagbuklod siya ng palad sa pusong paggalang, at kasama ang marangal na si Sumanā, ay nagsabi sa Kanya: “Tagumpay, tagumpay! O Mādhava, tagapagkaloob ng dangal!”

Verse 49

जय योगीश योगीन्द्र जय नागांगशायन । यज्ञांग जय यज्ञेश जय शाश्वतसर्वग

Tagumpay sa Iyo, Panginoon ng mga yogin, pinakadakila sa mga yogi! Tagumpay sa Iyo na nakahimlay sa higaan ng ahas! Tagumpay sa Iyo na ang mga sangkap ay ang sakripisyo, Panginoon ng sakripisyo! Tagumpay sa Iyo, ang Walang-hanggan at Walang-kupas, na lumalaganap sa lahat ng dako!

Verse 50

जय सर्वेश्वरानंत यज्ञरूप नमोऽस्तु ते । जय ज्ञानवतां श्रेष्ठ जय त्वं ज्ञाननायक

Tagumpay sa Iyo, Walang-hanggang Panginoon ng lahat, na ang mismong anyo ay sakripisyo—pagpupugay sa Iyo. Tagumpay sa Iyo, pinakadakila sa mga marurunong; tagumpay sa Iyo, pinuno at gabay ng banal na kaalaman.

Verse 51

जय सर्वदसर्वज्ञ जय त्वं सर्वभावन । जय जीवस्वरूपेश महाजीव नमोस्तुते

Tagumpay sa Iyo, O ganap na nagbibigay at ganap na nakaaalam; tagumpay sa Iyo, pinagmumulan at tagapagtaguyod ng lahat ng pag-iral. Tagumpay sa Iyo, Panginoon ng likas na anyo ng mga nilalang—O Kataas-taasang Buhay, pagpupugay sa Iyo.

Verse 52

जय प्रज्ञादप्रज्ञांग जय प्राणप्रदायक । जय पापघ्न पुण्येश जय पुण्यपते हरे

Tagumpay sa Iyo—na ang Iyong katawan ay karunungan at pinagmumulan ng karunungan; tagumpay sa Iyo, tagapagkaloob ng hininga at buhay. Tagumpay sa Iyo, tagapuksa ng kasalanan, Panginoon ng kabutihan; tagumpay sa Iyo, O Hari, panginoon ng lahat ng kabanalan.

Verse 53

जय ज्ञानस्वरूपेश ज्ञानगम्याय ते नमः । जय पद्मपलाशाक्ष पद्मनाभाय ते नमः

Tagumpay sa Iyo, O Panginoon na ang likas na anyo ay kaalaman—pagpupugay sa Iyo na naaabot sa pamamagitan ng tunay na kaalaman. Tagumpay sa Iyo, O may mga matang gaya ng talulot ng lotus—pagpupugay sa Iyo, O Padmanābha, na may lotus sa pusod.

Verse 54

जय गोविंदगोपाल जय शंखधरामल । जय चक्रधराव्यक्त व्यक्तरूपाय ते नमः

Tagumpay kay Govinda, kay Gopāla; tagumpay sa walang dungis na may hawak ng kabibe. Tagumpay sa may hawak ng diskong Sudarśana—O di-nahahalatang Isa; sa Iyo na nag-aanyong hayag, aking pagpupugay.

Verse 55

जय विक्रमशोभांग जय विक्रमनायक । जय लक्ष्मीविलासांग नमो वेदमयाय ते

Tagumpay sa Iyo na ang katawan ay maringal sa kagitingan; tagumpay sa Iyo, panginoon at pinuno ng kabayanihan. Tagumpay sa Iyo na ang anyo ay mapaglarong ligaya ni Lakṣmī—pagpupugay sa Iyo na siyang diwa ng mga Veda.

Verse 56

जय विक्रमशोभांग जय उद्यमदायक । जय उद्यमकालाय उद्यमाय नमोनमः

Tagumpay sa Iyo, na ang kagitingan ay maningning at marilag; tagumpay sa Iyo, tagapagkaloob ng masigasig na pagsisikap. Tagumpay sa mismong Panahon ng pag-ukol ng gawa; sa Pagsisikap mismo, paulit-ulit na pagpupugay.

Verse 57

जय उद्यमशक्ताय उद्यमत्रयधारक । युद्धोद्यमप्रवृत्ताय तस्मै धर्माय ते नमः

Tagumpay sa Dharma na siyang lakas ng matuwid na pagsisikap, tagapagdala ng tatluhang pagsusumikap. Sa Kanya na masiglang nakikibahagi sa pagsisikap ng digmaan—sa gayong Dharma, sa Iyo ako’y yumuyukod.

Verse 58

नमो हिरण्यरेताय तस्मै ते जायते नमः । अतितेजःस्वरूपाय सर्वतेजोमयाय च

Pagpupugay sa Iyo, ang may Ginintuang Binhi; pagpupugay sa Kanya na pinagmumulan ng Iyong pagsilang. Pagpupugay sa Kanya na ang likas ay lampas-sa-lahat na ningning, at puspos ng lahat ng liwanag.

Verse 59

दैत्यतेजोविनाशाय पापतेजोहराय च । गोब्राह्मणहितार्थाय नमोस्तु परमात्मने

Pagpupugay sa Kataas-taasang Sarili, tagapagwasak ng ningning ng mga daitya, tagapag-alis ng lakas ng kasalanan; na kumikilos para sa kapakanan ng mga baka at ng mga brāhmaṇa.

Verse 60

नमोस्तु हुतभोक्त्रे च नमो हव्यवहाय ते । नमः कव्यवहायैव स्वधारूपाय ते नमः

Pagpupugay sa Iyo, tagatanggap ng handog sa apoy; pagpupugay sa Iyo, tagapagdala ng mga alay. Pagpupugay rin sa Iyo, tagapagdala ng handog para sa mga ninuno; pagpupugay sa Iyo na ang anyo ay si Svadhā.

Verse 61

स्वाहारूपाय यज्ञाय पावनाय नमोनमः । नमस्ते शार्ङ्गहस्ताय हरये पापहारिणे

Paulit-ulit na pagpupugay sa Kanya na anyo mismo ng Svāhā, na Siya ring Yajña, ang Tagapagpadalisay. Pagpupugay sa Iyo, O Hari, may hawak ng busog na Śārṅga, tagapag-alis ng mga kasalanan.

Verse 62

सदसच्चोदनायैव नमो विज्ञानशालिने । नमो वेदस्वरूपाय पावनाय नमोनमः

Pagpupugay sa Kanya na nagtutulak sa nilalang tungo sa tunay at pumipigil sa di-tunay; pagpupugay sa Tahanan ng karunungan. Pagpupugay sa Kanya na ang anyo ay ang Veda—sa Tagapagpadalisay, muli’t muli ang aking pagpupugay.

Verse 63

नमोस्तु हरिकेशाय सर्वक्लेशहराय ते । केशवाय परायैव नमस्ते विश्वधारिणे

Pagpupugay sa Iyo, O Harikeśa, tagapag-alis ng lahat ng pagdurusa. Pagpupugay sa Iyo, O Keśava, ang Kataas-taasan—O tagapagtangan ng sansinukob.

Verse 64

नमः कृपाकरायैव नमो हर्षमयाय ते । अनंताय नमो नित्यं शुद्धाय क्लेशनाशिने

Pagpupugay sa Iyo lamang, ang bukal ng habag; pagpupugay sa Iyo na puspos ng kagalakan. Lagi akong yumuyuko sa Iyo, ang Walang-hanggan—dalisay, at tagapagwasak ng mga pagdurusa.

Verse 65

आनंदाय नमो नित्यं शुद्धाय केवलाय ते । रुद्रैर्नमितपादाय विरंचिनमिताय ते

Walang-hanggang pagpupugay sa Iyo na Siya mismong Kaligayahan—dalisay at ganap. Pagpupugay sa Iyo na ang mga paa’y sinasamba ng mga Rudra, at iginagalang sa pagpupugay ni Virañci (Brahmā).

Verse 66

सुरासुरेंद्रनमित पादपद्माय ते नमः । नमोनमः परेशाय अजितायामृतात्मने

Pagpupugay sa Iyo na ang mga panginoon ng mga deva at ang mga pinuno ng mga asura ay yumuyukod sa Iyong mga paa na gaya ng lotus. Muli’t muli, pagpupugay sa Kataas-taasang Panginoon—di-madaig, na ang likas ay walang-kamatayan.

Verse 67

क्षीरसागरवासाय नमः पद्माप्रियाय ते । ओंकाराय च शुद्धाय अचलाय नमोनमः

Pagpupugay sa Iyo na nananahan sa Dagat ng Gatas, minamahal ni Padmā (Lakṣmī). Muli’t muli, pagpupugay sa Iyo na siyang banal na Oṃ, ang Dalisay, ang Di-natitinag.

Verse 68

व्यापिने व्यापकायैव सर्वव्यसनहारिणे । नमोनमो वराहाय महाकूर्माय ते नमः

Muli’t muli, pagpupugay sa Iyo—ang laganap sa lahat, ang sumasaklaw sa lahat—na nag-aalis ng bawat kapahamakan. O Varāha, O Dakilang Kūrma, sa Iyo ang banal na pagyukod.

Verse 69

नमो वामनरूपाय नृसिंहाय महात्मने । नमो रामाय दिव्याय सर्वक्षत्रवधाय च

Pagpupugay sa Iyo na nag-anyong Vāmana; pagpupugay kay Narasiṃha na dakila ang loob. Pagpupugay din kay Rāma na banal at makalangit—ang pumatay sa lahat ng mga Kṣatriya.

Verse 70

सर्वज्ञानाय मत्स्याय नमो रामाय ते नमः । नमः कृष्णाय बुद्धाय नमो म्लेच्छप्रणाशिने

Pagpupugay sa Matsya na ganap ang kaalaman; pagpupugay sa Iyo, O Rāma. Pagpupugay kay Kṛṣṇa; pagpupugay kay Buddha; pagpupugay sa pumupuksa sa mga mleccha—mga puwersang lapastangan at di-matuwid.

Verse 71

नमः कपिलविप्राय हयग्रीवाय ते नमः । नमो व्यासस्वरूपाय नमः सर्वमयाय ते

Pagpupugay sa Iyo bilang brahmanang Kapila; pagpupugay sa Iyo bilang Hayagrīva. Pagpupugay sa Iyo na may anyong Vyāsa; pagpupugay sa Iyo na sumasaklaw sa lahat, na binubuo ng lahat.

Verse 72

एवं स्तुत्वा हृषीकेशं तमुवाच जनार्दनम् । गुणानां तु परं पारं ब्रह्मा वेत्ति न पावन

Sa gayon, matapos purihin si Hṛṣīkeśa, saka niya kinausap si Janārdana: “O Pinakadalisay, kahit si Brahmā ay hindi nalalaman ang pinakahangganan na lampas sa mga guṇa.”

Verse 73

न चैव स्तोतुं सर्वज्ञस्तथा रुद्र सःहस्रदृक् । वक्तुं को हि समर्थस्तु कीदृशी मे मतिर्विभो

Ni ang lubos na nakaaalam—si Rudra mismo, ang may sanlibong mata—ay hindi ganap na makapupuri (sa Iyo). Sino nga ba ang may kakayahang magsalita ng Iyong kadakilaan? Anong uri ng pag-unawa ang nasa akin, O Panginoong sumasaklaw sa lahat?

Verse 74

निर्गुणं सगुणं स्तोत्रं मयैव तव केशव । क्षमशब्दापशब्दं मे तव दासोस्मि सुव्रत

O Keśava, ako ang nagbigkas ng himnong ito sa Iyo—sa Iyong anyong nirguṇa at sa Iyong anyong saguṇa. Patawarin Mo ang aking mga pagkukulang at di-wastong salita; ako’y Iyong lingkod, O may dakilang panata.

Verse 75

जन्मजन्मनि लोकेश दयां मे कुरु पावन

O Panginoon ng mga daigdig, O Tagapagpadalisay—mahabag Ka sa akin sa bawat kapanganakan.