Adhyaya 125

Verse 1

सूत उवाच । वेनस्याज्ञां सुसंप्राप्य पृथुः परमधार्मिकः । संबभ्रे सर्वसंभारान्नानापुण्यान्नृपात्मजः

Sinabi ni Sūta: Matapos tanggapin nang wasto ang utos ni Vena, si Pṛthu—ang lubhang matuwid—ay tinipon ang lahat ng kailangang paghahanda, maraming yaon ay mapalad, O prinsipe.

Verse 2

निमंत्र्य ब्राह्मणान्सर्वान्नानादेशोद्भवानपि । अथ वेन इयाजासावश्वमेधेन भूपतिः

Matapos anyayahan ang lahat ng mga brāhmaṇa—pati yaong nagmula sa iba’t ibang lupain—si Haring Vena ay nagsagawa noon ng Aśvamedha, ang paghahandog ng kabayo.

Verse 3

दानान्यदाद्ब्राह्मणेभ्यो नानारूपाण्यनेकशः । जगाम वैष्णवं लोकं सकायो जगतीपतिः

Nagkaloob siya sa mga brāhmaṇa ng sari-saring handog, sa maraming anyo at saganang-sagana; at ang panginoon ng daigdig ay nagtungo sa Vaiṣṇava na daigdig, kasama ang kanyang sariling katawan.

Verse 4

विष्णुना सह धर्मात्मा नित्यमेव प्रवर्तते । एतद्वः सर्वमाख्यातं चरित्रं तस्य भूपतेः

Ang haring may matuwid na diwa ay laging kumikilos na kaisa ni Viṣṇu. Kaya, O hari, ganap kong isinalaysay sa iyo ang buhay at mga gawa ng pinunong iyon.

Verse 5

सर्वपापप्रशमनं सर्वदुःखविनाशनम् । पृथुरेव स धर्मात्मा राजा पृथ्वीं प्रशासति

Siya ang nagpapatahimik sa lahat ng kasalanan at pumupuksa sa lahat ng dalamhati; ang haring si Pṛthu, na may matuwid na diwa, ang tunay na namamahala sa daigdig.

Verse 6

त्रैलोक्येन समं पृथ्वीं दुदोह नृपसत्तमः । प्रजास्तु रंजितास्तेन पुण्यधर्मानुकर्मभिः

Ang pinakamainam sa mga hari ay ‘ginatasan’ ang lupa, kaya’t nagbunga ito ng kasaganaan na kasinglawak ng tatlong daigdig; at ang mga nasasakupan ay nalugod sa kanya dahil sa pagsunod niya sa banal at matuwid na gawi.

Verse 7

एतत्ते सर्वमाख्यातं भूमिखण्डमनुत्तमम् । प्रथमं सृष्टिखंडं तु द्वितीयं भूमिखंडकम्

Kaya, ganap kong isinalaysay sa iyo ang walang kapantay na Bhūmi-khaṇḍa. Ang unang bahagi ay ang Sṛṣṭi-khaṇḍa, at ang ikalawa ay ang Bhūmi-khaṇḍa.

Verse 8

भूमिखंडस्यमाहात्म्यं कथयिष्याम्यहं पुनः । अस्य खंडस्य वै श्लोकं यः शृणोति नरोत्तमः

Muli kong ilalarawan ang banal na kadakilaan ng Bhūmi-khaṇḍa. Ang pinakamainam sa mga tao—sinumang nakikinig sa isang taludtod ng bahaging ito—

Verse 9

दिनस्यैकस्य वै पापं तस्य चैव प्रणश्यति । यो नरो भावसंयुक्तोऽध्यायं संशृणुते सुधीः

Ang kasalanan ng isang araw ay ganap na napapawi sa taong yaon—sinumang tao, na may tapat na bhakti, ay taimtim na nakikinig sa kabanatang ito nang may matalinong diwa.

Verse 10

तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः । दत्तस्य गोसहस्रस्य ब्राह्मणेभ्यः सुपर्वणि

Ipahahayag ko ang kabanalang bunga nito—makinig kayo, O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang—ang gantimpala ng pag-aalay ng sanlibong baka sa mga brāhmaṇa sa isang mapalad na araw ng pagdiriwang.

Verse 11

यत्फलं तत्प्रजायेत विष्णुस्तस्य प्रसीदति । अस्य पद्मपुराणस्य पठमानस्य नित्यशः

Anumang bungang nararapat magmula rito, yaon ay tunay na nagaganap; at si Viṣṇu ay nalulugod sa taong araw-araw na bumibigkas ng Padma Purāṇa na ito.

Verse 12

कलौयुगे तु विघ्नाश्च न जायंते नरस्य वै । व्यास उवाच । कस्मात्कलौ न जायंते शृण्वानस्य च पद्मज

Sa Kali-yuga, tunay na hindi sumisibol ang mga hadlang para sa tao. Si Vyāsa ay nagsabi: “Bakit, O Padmaja (Brahmā), sa Kali ay hindi lumilitaw ang mga hadlang sa nakikinig (sa aral na ito)?”

Verse 13

नरस्य पुण्ययुक्तस्य नाना विघ्नाः सुदारुणाः । ब्रह्मोवाच । मखस्याप्यश्वमेधस्य यत्फलं परिकथ्यते

Kahit sa taong may taglay na kabutihang-loob at kabanalan, maraming hadlang na lubhang kakila-kilabot ang sumisibol. Si Brahmā ay nagsabi: ang bungang ipinahahayag para sa paghahandog—maging para sa Aśvamedha—ay ngayo’y isasalaysay.

Verse 14

तत्फलं दृश्यते तात पुराणे पद्मसंज्ञके । अश्वमेधमखः पुण्यः कलौ नैव प्रवर्तते

Ang gayong bunga, mahal kong anak, ay nasasaksihan sa Purāṇa na tinatawag na Padma. Ang banal at marangal na handog na Aśvamedha ay tunay na hindi na naisasagawa sa Panahong Kali.

Verse 15

पुराणं चापि यत्तद्वदश्वमेधसमं किल । अश्वमेधस्य यत्पुण्यं स्वर्गमोक्षफलप्रदम्

At sinasabi rin na ang Purāṇang iyon ay tunay na kapantay ng handog na Aśvamedha. Ang kabutihang-loob ng Aśvamedha ay nagbibigay ng bunga ng langit at ng mokṣa, ang paglaya.

Verse 16

न भुंजंति नराः पापाः पापमार्गेषु संस्थिताः । पुराणस्यास्य पुण्यस्य पद्मसंज्ञस्य सत्तम

O pinakadakila sa mga banal, ang mga taong makasalanan na nananatili sa landas ng kasalanan ay hindi nakikinabang sa banal na Purāṇang ito na tinatawag na Padma.

Verse 17

अश्वमेधसमं पुण्यं न भुंजंति कलौ नराः । कलौ युगे नरैः पापैर्गंतव्यं नरकार्णवम्

Sa Panahong Kali, ang mga tao ay hindi nakatatamo ng kabutihang kapantay ng Aśvamedha. Sa Kali-yuga, ang mga taong nababalot ng kasalanan ay tumutungo sa karagatang impiyerno.

Verse 18

कस्माच्छ्रोष्यंति तत्पुण्यं चतुर्वर्गप्रसाधनम् । येन श्रुतमिदं पुण्यं पुराणं पद्मसंज्ञकम्

Bakit hindi nila pakikinggan ang gayong kabutihang nagtatamo ng apat na layunin ng buhay? Sapagkat sa pagdinig nito, naririnig ang banal na Purāṇang tinatawag na Padma.

Verse 19

सर्वं हि साधितं तेन चतुर्वर्गस्य साधनम् । अश्वमेधादयो यज्ञास्तस्मान्नष्टा महामते

Sapagkat sa pamamagitan niyon, natupad na ang lahat ng nagsisilbing paraan sa apat na layunin ng buhay. Kaya, O dakilang-isip, ang mga yajña gaya ng Aśvamedha ay tila nalipasan na ng panahon.

Verse 20

कलौ युगे गताः स्वर्गे सवेदाः सांगसस्वराः । यः कोपि सत्वसंपन्नः श्रद्धावान्भगवत्परः

Sa yugto ng Kali, ang mga Veda—kalakip ang mga sangay na agham at wastong pagbigkas—ay wari’y umakyat na sa langit. Gayunman, sinumang may kabutihan, may pananampalataya, at nakatuon sa Mapalad na Panginoon…

Verse 21

श्रोतुमिच्छति धर्मात्मा सपुत्रो भार्यया सह । श्रवणार्थं महाश्रद्धा पूर्वं तस्य प्रजायते

Ang taong may dharma, kasama ang kaniyang anak at asawa, ay nagnanais makinig; at alang-alang sa pakikinig, dakilang pananampalataya ang unang sumisibol sa kaniya.

Verse 22

शृण्वानस्य नरस्यापि महाविघ्नो न संचरेत् । अश्रद्धा जायते पूर्वं पाठकस्य नरस्य च

Kahit sa taong nakikinig lamang, hindi gumagala ang malaking hadlang. Sa halip, unang sumisibol ang kawalan ng pananampalataya sa taong bumibigkas (ng teksto) at sa taong kasangkot din.

Verse 23

लोभश्च जायते तस्य शृण्वानस्य द्विजोत्तम । प्रेषितो विष्णुदेवेन महामोहः स दारुणः

At habang siya’y nakikinig, sumisibol sa kaniya ang kasakiman, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa; yaong kakila-kilabot na Dakilang Pagkalito, isinugo ni Panginoong Viṣṇu, ang siyang sumasakmal.

Verse 24

अकरोत्स विनाशं तु शृण्वतश्चास्य नित्यशः । दूषकाः कुत्सकाः पापाः संभवंति दिने दिने

Tunay na nagdudulot ito ng kapahamakan sa taong palaging nakikinig dito; araw-araw, patuloy na sumusulpot ang mga makasalanan—mga mapanira at mapanlibak.

Verse 25

ज्ञातव्यं तु सुबुद्धेन विघ्नरूपं ममाधुना । संजातं दृश्यते व्यास तथा होमं समाचरेत्

Ngunit dapat maunawaan ng marunong na, sa ngayon, isang balakid ang lumitaw sa aking anyo. O Vyāsa, nakikitang ito’y nagkahugis; kaya magsagawa ng handog-sa-apoy (homa) ayon dito.

Verse 26

वैष्णवैश्च महामंत्रैर्विष्णुसूक्तैः सुपुण्यदैः । विष्णोरराटमंत्रेण सहस्रशीर्षकेण च

At sa mga Vaiṣṇava na dakilang mantra, sa mga sagradong himno kay Viṣṇu na lubhang nagbibigay-punya, at gayundin sa Arāṭa-mantra ni Viṣṇu at sa Sahasraśīrṣa, ang Himno ng Sanlibong-Ulo.

Verse 27

इदं विष्णु सुमंत्रेण आब्रह्मेण पुनः पुनः । त्र्यंबकेन च मंत्रेण होममेवं समाचरेत्

Sa gayon, dapat isagawa ang handog-sa-apoy (homa) sa ganitong paraan—paulit-ulit—sa mapalad na mantra ni Viṣṇu, sa panawagang umaabot hanggang kay Brahmā, at gayundin sa mantra ni Tryambaka (Śiva).

Verse 28

बृहत्साम्ना सुमंत्रेण द्वादशाक्षरकेण च । यस्य देवस्य यो होमस्तस्य मंत्रेण होमयेत्

Sa Bṛhat-sāman, sa isang mapalad na mantra, at gayundin sa labindalawang-pantig na mantra—kung kaninong diyos iniaalay ang homa, sa mantra ng diyos na iyon mismo dapat ihandog ang homa.

Verse 29

अष्टोत्तरतिलाज्यैश्च पालाशैः समिधैरपि । ग्रहाणामपि कर्त्तव्यं स्थापनं पूजनं द्विज

Sa pamamagitan ng 108 handog na linga at ghee, at ng mga panggatong na patpat ng palāśa, O brāhmaṇa, itatag at sasambahin din ang mga Graha, ang mga diyos ng mga planeta.

Verse 30

विघ्नेशं पूजयेत्तत्र शारदां च सुरेश्वरीम् । जातवेदां महामायां चंडिकां क्षेत्रनायकम्

Doon ay sambahin ang Vighneśa, at si Śāradā rin, ang makapangyarihang Ginang ng mga diyos; sambahin din si Jātavedā, si Mahāmāyā, si Caṇḍikā, at ang tagapangalagang panginoon ng banal na pook na yaon.

Verse 31

तिलैश्च तंदुलैराज्यैस्तेषां मंत्रसमुद्यतैः । एवं होमः प्रकर्त्तव्यो ब्राह्मणेभ्यो ददेद्धनम्

Sa linga, mga butil ng bigas, at ghee—na sinasabayan ng itinakdang mga mantra—ganito isagawa ang homa; at pagkaraan ay magbigay ng yaman bilang dāna sa mga brāhmaṇa.

Verse 32

यथासंभाविकां तात दक्षिणां धेनुसंयुताम् । ततो विघ्नाः प्रणश्यंति पुराणं सिद्धिमाप्नुयात्

Kaya, mahal na anak, maghandog ng dakṣiṇā ayon sa iyong makakaya, na may kasamang baka; kung gayon, naglalaho ang mga balakid, at nagtatamo ng tagumpay ang pagbigkas ng Purāṇa.

Verse 33

एवं न कुरुते यो हि तस्य विघ्नं वदाम्यहम् । तस्यांगे जायते रोगो बहुपीडाप्रदायकः

Ang sinumang hindi gumagawa nang ganito—sa kanya, sinasabi ko, dumarating ang balakid: sa kanyang katawan ay sumisibol ang karamdaman na nagdudulot ng matinding pagdurusa.

Verse 34

भार्या शोकः पुत्रशोको धनहानिः प्रजायते । नानाविधान्महारोगान्भुंजते नात्र संशयः

Sumisibol ang dalamhati sa asawa, dalamhati sa anak, at pagkalugi ng yaman; at tinitiis ang sari-saring mabibigat na karamdaman—walang alinlangan dito.

Verse 35

यस्य गेहे नास्ति वित्तमुपवासं समाचरेत् । एकादशीं सुसंप्राप्य पूजयेन्मधुसूदनम्

Yaong sa tahanan ay walang kayamanan, magsagawa siya ng pag-aayuno. Pagdating nang wasto sa Ekādaśī, sambahin niya si Madhusūdana (Viṣṇu).

Verse 36

षोडशैश्चोपचारैश्च भावयुक्तेन चेतसा । ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाद्यथावित्तानुसारतः

Taglay ang pusong tapat na may debosyon, magsagawa ng pagsamba sa pamamagitan ng labing-anim na karaniwang handog; pagkaraan, pakainin ang mga Brāhmaṇa ayon sa kaya ng yaman.

Verse 37

केशवाय ततो दत्वा संकल्पं हविषान्वितम् । स्वयं कुर्यात्ततः प्राज्ञो भोजनं सह बांधवैः

Pagkaraan, matapos ihandog kay Keśava ang saṅkalpa na may kasamang mga alay, ang marunong ay saka kumain, kasama ang kanyang mga kamag-anak.

Verse 38

पुत्रैस्तु भार्यया युक्तस्ततः सिद्धिमवाप्नुयात् । पुराणसंहितापूर्णा श्रोतव्या धर्मतत्परैः

Kung may mga anak at may kasamang asawa, magkakamit siya ng ganap na katuparan. Ang mga nakatuon sa dharma ay dapat makinig sa Purāṇa, na ganap sa mga saṃhitā nito.

Verse 39

चतुर्वर्गस्य वै सिद्धिर्जायते तस्य नान्यथा । सपादं लक्षमेकं तु ब्रह्माख्यं पुष्करं शृणु

Mula sa banal na pook na yaon, tunay na sumisilang ang ganap na pag-abot sa apat na layunin ng buhay—wala nang ibang daan. Ngayon ay dinggin mo ang Puṣkara, ang tīrtha ni Brahmā, na may sukat na isang at sangkapat na lakṣa.

Verse 40

कृते युगे तु निष्पापाः शृण्वंति मनुजा द्विज । लक्षस्यार्द्धं ततः कृत्स्नं पुराणं पद्मसंज्ञकम्

Sa Kṛta Yuga, O brāhmaṇa, ang mga taong walang kasalanan ay nakikinig sa buong Purāṇa na tinatawag na Padma—na may kalahating lakṣa ang bilang (limampung libong taludtod).

Verse 41

श्लोकानां तु सहस्राभ्यां द्वाभ्यामेव तथाधिकम् । त्रेतायुगे तथा प्राप्ते यदा श्रोष्यंति मानवाः

Ito’y binubuo ng dalawang libong śloka, at dalawa pang dagdag. Kapag dumating ang Tretā-yuga, saka ito maririnig ng mga tao.

Verse 42

चतुर्वर्गफलं भुक्त्वा ते यास्यंति हरिं पुनः । द्वाविंशतिसहस्राणि संहितापद्मसंज्ञिता

Matapos tamasahin ang bunga ng apat na layunin ng buhay, muli nilang mararating si Hari. Dalawampu’t dalawang libong taludtod ang Saṃhitā na tinatawag na “Padma.”

Verse 43

द्वापरे कथिता विप्र ब्रह्मणा परमात्मना । द्वादशैव सहस्राणां पद्माख्या सा तु संहिता

O brāhmaṇa, sa Dvāpara yugā ito’y itinuro ni Brahmā, ang Kataas-taasang Sarili. Ang kalipunang tinatawag na “Padma” ay binubuo ng labindalawang libong (taludtod).

Verse 44

कलौ युगे पठिष्यंति मानवा विष्णुतत्पराः । एकोर्थश्चैकभावश्च चतुर्ष्वपि प्रवर्तितः

Sa yugto ng Kali, ang mga taong nakatuon kay Viṣṇu ay magbibigkas ng mga aral na ito. Iisa ang kahulugan at iisa ang diwa na itinakda sa lahat ng apat na Veda.

Verse 45

संहितास्वेव विप्रेंद्र शेषाख्यानप्रविस्तरः । द्वादशैव सहस्राणि नाशं यास्यंति सत्तम

O pinakadakila sa mga brāhmaṇa, sa loob mismo ng mga Saṁhitā ay ang pinalawak na salaysay na tinatawag na Śeṣākhyāna—labindalawang libong taludtod ang lawak—ay tunay na mapaparam, O marangal.

Verse 46

कलौ युगे तु संप्राप्ते प्रथमं हि भविष्यति । भूमिखंडं नरः श्रुत्वासर्वपापैः प्रमुच्यते

Kapag dumating ang yugto ng Kali, ito nga ang magiging pangunahin. Ang taong nakikinig sa Bhūmi-khaṇḍa ay napapalaya sa lahat ng kasalanan.

Verse 47

मुच्यते सर्वदुःखेभ्यः सर्वरोगैः प्रमुच्यते । अन्यत्सर्वं परित्यज्य जपं दानं तथा श्रुतम्

Napapalaya siya sa lahat ng dalamhati at ganap na nakakaligtas sa bawat karamdaman. Itakwil ang iba pang lahat, at yakapin ang japa, ang dāna, at ang śravaṇa/śruta—pakikinig at pag-aaral ng banal na aral.

Verse 48

श्रोतव्यं हि प्रयत्नेन पद्माख्यं पापनाशनम् । प्रथमं सृष्टिखंडं तु द्वितीयं भूमिखंडकम्

Tunay na dapat pakinggan nang may pagsisikap ang Purāṇa na tinatawag na Padma, ang tagapuksa ng kasalanan. Ang unang bahagi nito ay ang Sṛṣṭi-khaṇḍa, at ang ikalawa ay ang Bhūmi-khaṇḍa.

Verse 49

तृतीयं स्वर्गखंडं च पातालं तु चतुर्थकम् । पंचमं चोत्तरं खंडं सर्वपापप्रणाशनम्

Ang ikatlo ay ang Svarga-khaṇḍa, at ang ikaapat ay ang Pātāla-khaṇḍa. Ang ikalima ay ang Uttara-khaṇḍa, na pumupuksa sa lahat ng kasalanan.

Verse 50

यः शृणोति नरो भक्त्या पंचखंडान्यनुक्रमात् । गोप्रदानसहस्रस्य मानवो लभते फलम्

Ang taong nakikinig nang may debosyon, ayon sa wastong pagkakasunod, sa limang khaṇḍa, ay nagkakamit ng gantimpalang katumbas ng pag-aalay ng sanlibong baka.

Verse 51

महाभाग्येन लभ्यंते पंचखंडानि भूसुराः । श्रुतानि मोक्षदानि स्युः सत्यं सत्यं न संशयः

O mga brāhmaṇa, ang limang khaṇḍa ay natatamo lamang sa dakilang mabuting kapalaran. Kapag napakinggan, nagiging tagapagkaloob ng mokṣa—katotohanan ito, katotohanan; walang pag-aalinlangan.

Verse 125

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां वेनोपाख्याने पंचविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

Sa gayon, sa maluwalhating Padma Purāṇa, sa Bhūmi-khaṇḍa, sa kalipunang may limampu’t limang libong taludtod, sa salaysay ni Vena, nagtatapos ang ika-125 na kabanata.