Adhyaya 124

Verse 1

सूत उवाच । अंतर्द्धानं गते विष्णौ वेनो राजा महामतिः । क्व गतो देवदेवेश इति चिंतापरोऽभवत्

Sinabi ni Sūta: Nang maglaho sa paningin si Viṣṇu, si Haring Vena—bagaman dakilang marunong—ay nabalot ng pag-aalala, iniisip: “Saan nagtungo ang Panginoon ng mga diyos?”

Verse 2

हर्षेण महताविष्टश्चिंतयित्वा नृपोत्तमः । समाहूय नृपश्रेष्ठं तं पृथुं मधुराक्षरैः

Napuspos ng dakilang galak, nagmuni-muni ang marangal na hari; saka tinawag ang pinakadakila sa mga hari, si Pṛthu, at kinausap siya sa matatamis na salita.

Verse 3

तमुवाच महात्मानं हर्षेण महता तदा । त्वया पुत्रेण भूर्लोके तारितोस्मि सुपातकात्

Pagkatapos ay sinabi niya sa dakilang-loob na iyon, na may sukdulang galak: “Sa pamamagitan mo, aking anak, dito sa daigdig ng mga mortal, ako’y nailigtas mula sa mabigat na kasalanan.”

Verse 4

नीत उज्ज्वलतां वत्स वंशो मे सांप्रतं पृथो । मया विनाशितो दोषैस्त्वया गुणैः प्रकाशितः

O mahal kong anak na si Pṛthu, ang aking angkan ay ngayo’y dinala sa liwanag. Ang winasak ko sa aking mga pagkukulang ay pinasikat mo sa iyong mga kabutihan.

Verse 5

यजेहमश्वमेधेन दास्ये दानान्यनेकशः । विष्णुलोकं व्रजाम्यद्य सकायस्ते प्रसादतः

Isasagawa ko ang sakripisyong Aśvamedha, at magbibigay ako ng maraming handog. Ngayon, sa iyong biyaya, tutungo ako sa daigdig ni Viṣṇu—kasama ang aking katawan mismo.

Verse 6

संभरस्व महाभाग संभारांस्त्वं नृपोत्तम । आमंत्रय महाभाग ब्राह्मणान्वेदपारगान्

O marangal at mapalad, O pinakamainam sa mga hari—tipunin mo ang lahat ng kailangang handog at kagamitan. At anyayahan mo, O dakila, ang mga brāhmaṇa na ganap na bihasa sa mga Veda.

Verse 7

एवं पृथुः समादिष्टो वेनेनापि महात्मना । प्रत्युवाच महात्मा स वेनं पितरमादरात्

Sa gayong paraan, nang utusan ni Vena na dakilang kaluluwa, si Pṛthu—ang marangal ang loob—ay magalang na sumagot sa kanyang amang si Vena.

Verse 8

कुरु राज्यं महाराज भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । दिव्यान्वा मानुषान्पुण्यान्यज्ञैर्यज जनार्दनम्

Mamuno ka sa iyong kaharian, O dakilang hari, at tamasahin ang mga ligayang ninanais ng iyong puso—maging makalangit man o makatao, ngunit may kabanalan. Sa pamamagitan ng mga yajña, sambahin mo si Janārdana (Viṣṇu).

Verse 9

एवमुक्त्वा प्रणम्यैव पितरं ज्ञानतत्परम् । धनुरादाय पृथ्वीशः सबाणं यत्नपूर्वकम्

Pagkasabi nito, siya’y yumukod at nagpatirapa sa kanyang ama na nakatuon sa kaalamang espirituwal; saka kinuha ng panginoon ng daigdig ang kanyang busog at mga palaso, maingat at buong pagsisikap.

Verse 10

आदिदेश भटान्सर्वान्घोषध्वं भूतले मम । पापमेव न कर्तव्यं कर्मणा त्रिविधेन वै

Iniutos niya sa lahat ng kanyang mga kawal at lingkod: “Ipahayag ninyo ito sa aking lupain: huwag gagawa ng kasalanan—sa alinman sa tatlong uri ng gawa.”

Verse 11

करिष्यंति च यत्पापं आज्ञां वेनस्य भूपतेः । उल्लंघ्य वध्यतां सो हि यास्यते नात्र संशयः

Sinumang gumawa ng kasalanang lumalabag sa utos ni Haring Vena, O panginoon ng lupa—ipapatay siya; tunay na darating sa kaniya ang gayong kapalaran, walang alinlangan.

Verse 12

दानमेव प्रदातव्यं यज्ञैश्चैव जनार्दनम् । यजध्वं मानवाः सर्वे तन्मनस्का विमत्सराः

Tunay na ang limos ay dapat ibigay; at sa pamamagitan din ng mga yajña, si Janārdana (Viṣṇu) ay dapat sambahin. Sumamba kayo, lahat ng tao—nakatuon ang isip sa Kaniya at malaya sa inggit.

Verse 13

एवं शिक्षां प्रदत्वासौ राज्यं भृत्येषु वेनजः । निःक्षिप्य च गतो विप्रास्तपसोर्थे तपोवनम्

Sa gayon, matapos magbigay ng aral, ang anak ni Vena ay ipinagkatiwala ang kaharian sa kaniyang mga lingkod; at saka, O mga brāhmaṇa, siya’y nagtungo sa gubat ng pag-aayuno upang magsagawa ng tapas.

Verse 14

सर्वान्दोषान्परित्यज्य संयम्य विषयेन्द्रियान् । शतवर्षप्रमाणं वै निराहारो बभूव ह

Tinalikuran niya ang lahat ng kapintasan, at pinigil ang mga pandama na humahabol sa mga bagay ng daigdig; at sa loob ng buong sukat na isang daang taon, siya’y nanatiling walang pagkain.

Verse 15

तपसा तस्य वै तुष्टो ब्रह्मा पृथुमुवाच ह । तपस्तपसि कस्मात्त्वं तन्मे त्वं कारणं वद

Nalugod sa kaniyang pag-aayuno, si Brahmā ay nagsalita nga kay Pṛthu: “Bakit ka nagsasagawa ng tapas? Ipaalam mo sa akin ang dahilan.”

Verse 16

पृथुरुवाच । वेन एष महाप्राज्ञः पिता मे कीर्तिवर्द्धनः । समाचरति यः पापमस्य राज्ये नराधमः

Wika ni Pṛthu: “Ang Venang ito—lubhang marunong, aking ama, tagapagpalago ng karangalan—ngunit ang hamak sa mga tao’y gumagawa ng kasalanan sa sarili niyang kaharian.”

Verse 17

शिरश्छेत्ता भवत्वेष तस्य देवो जनार्दनः । अदृष्टैश्च महाचक्रैर्हरिः शास्ता भवेत्स्वयम्

Nawa’y si Janārdana, ang Diyos na Panginoon, ang maging tagaputol ng ulo niya; at sa di-nakikitang makapangyarihang mga gulong-diskus, si Hari Mismo ang maging tagapagparusa.

Verse 18

मनसा कर्मणा वाचा कर्तुं वांछति पातकम् । तेषां शिरांसि त्रुट्यंतु फलं पक्वं यथा द्रुमात्

Yaong sa isip, sa gawa, o sa salita’y nagnanais gumawa ng kasalanan—nawa’y mabasag ang kanilang mga ulo, gaya ng hinog na bungang nalalaglag mula sa puno.

Verse 19

एतदेव वरं मन्ये त्वत्तः शृणु सुरेश्वर । प्रजानां दोषभावेन न लिप्यति पिता मम

Ito lamang ang itinuturing kong pinakamainam na biyaya. Dinggin mo ako, O Panginoon ng mga diyos: ang aking ama’y hindi nadudungisan ng mga pagkukulang na nagmumula sa kanyang mga nasasakupan.

Verse 20

तथा कुरुष्व देवेश वरं दातुं यदीच्छसि । ददस्व उत्तमं कामं चतुर्मुखनमोऽस्तु ते

Kaya gawin mo ito, O Panginoon ng mga diyos, kung nais mong magbigay ng biyaya. Ipagkaloob mo sa akin ang pinakamataas na minimithing pagpapala. Pagpupugay sa Iyo, O Apat-ang-Mukha.

Verse 21

ब्रह्मोवाच । एवमस्तु महाभाग पिता ते पूततां गतः । विष्णुना शासितो वत्स पुत्रेणापि त्वया पृथो

Sinabi ni Brahmā: “Mangyari nawa, O marangal. Ang iyong ama’y nagkamit ng pagdadalisay. O mahal na anak, siya’y pinarusahan ni Viṣṇu—at gayundin ng ikaw, na kanyang anak, O Pṛthu.”

Verse 22

एवं पृथुं समुद्दिश्य वरं दत्वा गतो विभुः । पृथुरेव समायातो राज्यकर्मणि संस्थितः

Sa gayon, matapos tawagin si Pṛthu at pagkalooban siya ng isang biyaya, lumisan ang makapangyarihang Panginoon. Si Pṛthu nama’y nagbalik at tumindig sa mga tungkulin ng paghahari.

Verse 23

वैन्यस्य राज्ये विप्रेन्द्राः पापं कश्चिन्न चाचरेत् । यस्तु चिंतयते पापं त्रिविधेनापि कर्मणा

O pinakadakila sa mga brāhmaṇa, sa paghahari ni Vainya ay walang sinumang gagawa ng kasalanan. Datapuwa’t sinumang mag-isip man lamang ng kasalanan—sa alinman sa tatlong uri ng gawa—ay nagkakamit ng kapintasan.

Verse 24

शिरश्छेदो भवेत्तस्य यथाचक्रैर्निकृंतितः । तदाप्रभृति वै पापं नैव कोपि समाचरेत्

Ang ulo niya’y mapuputol, na wari’y tinapyas ng matalim na cakra; mula noon, tunay nga, walang sinuman ang dapat gumawa ng kasalanan.

Verse 25

इत्याज्ञा वर्तते तस्य वैन्यस्यापि महात्मनः । सर्वलोकाः समाचारैः परिवर्तंति नित्यशः

Ganyan ang utos na umiiral para sa dakilang-loob na si Vainya; at ang lahat ng tao, sa wastong asal at itinatag na kaugalian, ay patuloy na itinutuwid ang kanilang gawi araw-araw.

Verse 26

दानभोगैः प्रवर्तंते सर्वधर्मपरायणाः । सर्वसौख्यैः प्रवर्द्धंते प्रसादात्तस्य भूपतेः

Ang mga nakatuon sa lahat ng dharma ay umuunlad sa pamamagitan ng mga handog at wastong pagtatamasa; at sa biyaya ng haring iyon, sila’y lumalago sa bawat uri ng kaligayahan.

Verse 124

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने चतुर्विंशत्यधिक शततमोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang ika-124 na kabanata ng Bhūmi-khaṇḍa ng Śrī Padma Purāṇa, sa salaysay ng pangyayari ni Vena.