Adhyaya 119

Verse 1

एकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः । कपिंजल उवाच । यस्याः प्रहसनात्तात सुहृद्यानि भवंति वै । पुष्पाणि दिव्यगंधीनि दुर्लभानि सुरासुरैः

Sinabi ni Kapiñjala: “Mahal kong anak, sa tawa niya’y sumisibol ang mga kaibig-ibig na bulaklak na may banal na samyo—mga bulaklak na bihirang makamtan maging ng mga deva at asura.”

Verse 2

कस्मात्तु देवताः सर्वाः प्रवांछंति महामते । शंकरः सुखमायाति हास्यपुष्पैः सुपूजितः

O dakilang may isip, bakit nga ba minimithi ito ng lahat ng mga diyos? Kapag si Śaṅkara ay wasto at masayang sinasamba sa mga bulaklak ng tawa, siya’y madaling dumarating na may biyaya.

Verse 3

को गुणस्तस्य पुष्पस्य तन्मे कथय विस्तरात् । कामोदा सा भवेत्का तु कस्य पुत्री वरांगना

“Ano ang kabanalan o natatanging bisa ng bulaklak na iyon? Isalaysay mo sa akin nang malawakan. At sino ang marikit na dalagang tinatawag na Kāmodā—kaninong anak siya?”

Verse 4

हास्यात्तस्या महाभाग सुपुष्पाणि भवंति च । को गुणस्तत्कथां ब्रूहि सकलां विस्तरेण च

O marangal na ginoo, mula sa kanyang ngiti ay sumisibol maging ang pinakamaririkit na bulaklak. Ano ang bisa ng gayong hiwaga? Isalaysay mo ang kanyang buong kasaysayan nang malawakan.

Verse 5

कुंजल उवाच । पुरा देवैर्महादैत्यैः कृत्वा सौहार्दमुत्तमम् । ममंथुः सागरं क्षीरममृतार्थं समुद्यताः

Sinabi ni Kuṁjala: Noong unang panahon, ang mga Deva at ang makapangyarihang Dānava, matapos magtatag ng dakilang kasunduan ng pagkakaibigan, ay nagsimulang magpiga sa Karagatang Gatas upang makamtan ang amṛta, ang nektar ng walang-kamatayan.

Verse 6

मथनाद्देवदैत्यानां कन्यारत्नचतुष्टयम् । वरुणेन दर्शितं पूर्वं सोमेनैव तथा पुनः

Mula sa pag-ikot na ginawa ng mga Deva at Daitya ay lumitaw ang apat na hiyas na dalaga; unang ipinamalas ito ni Varuṇa, at muli ring ipinakita ni Soma.

Verse 7

पश्चात्संदर्शितं पुण्यममृतं कलशे स्थितम् । कन्या चतुष्टयं पूर्वं देवानां हितमिच्छति

Pagkaraan, ipinakita ang banal na amṛta na nakalagay sa isang banga. At yaong apat na dalaga, na nauna nang lumitaw, ay nagnanais ng kapakanan ng mga Deva.

Verse 8

सुलक्ष्मीर्नाम सा चैका द्वितीया वारुणी तथा । ज्येष्ठा नाम तथा ख्याता कामोदान्या प्रचक्षते

Isa sa kanila ay tinawag na Sulakṣmī; ang ikalawa nama’y Vāruṇī. May isa pang bantog sa pangalang Jyeṣṭhā, at ang iba pa’y inilalarawan bilang Kāmodā.

Verse 9

तासां मध्ये वरा श्रेष्ठा पूर्वं जाता महामते । तस्माज्ज्येष्ठेति विख्याता लोके पूज्या सदैव हि

Sa gitna nila, O dakilang may isip, ang pinakamainam at pinakadakila ay unang isinilang; kaya siya’y nakilala bilang “Jyeṣṭhā,” at laging karapat-dapat sambahin sa daigdig.

Verse 10

वारुणीपानरूपा च पयःफेनसमुद्भवा । अमृतस्य तरंगाच्च कामोदाख्या बभूव ह

Taglay ang anyo ng Vāruṇī—ang nakalalasing na inumin—siya’y isinilang mula sa bula ng gatas; at mula sa mga alon ng amṛta, siya nga’y nakilala sa pangalang Kāmodā.

Verse 11

सोमो राजा तथा लक्ष्मीर्जज्ञाते अमृतादपि । त्रैलोक्यभूषणः सोमः संजातः शंकरप्रियः

Si Haring Soma at si Lakṣmī man ay isinilang din mula sa amṛta. Si Soma—palamuti ng tatlong daigdig—ay sumilang, minamahal ni Śaṅkara.

Verse 12

मृत्युरोगहरा जाता सुराणां वारुणी तथा । ज्येष्ठासु पुण्यदा जाता लोकानां हितमिच्छताम्

Si Vāruṇī ay sumilang para sa mga deva bilang tagapag-alis ng kamatayan at karamdaman; at sa mga nakatatanda, si Jyeṣṭhā ay lumitaw bilang tagapagkaloob ng kabanalan para sa mga taong nagnanais ng kapakanan ng daigdig.

Verse 13

अमृतादुत्थिता देवी कामोदा नाम पुण्यदा । विष्णोः प्रीत्यै भविष्ये तु वृक्षरूपं प्रयास्यति

Mula sa amṛta ay sumilang ang diyosang nagngangalang Kāmodā, tagapagkaloob ng kabanalan; at sa hinaharap, alang-alang sa ikalulugod ni Viṣṇu, siya’y mag-aanyong punò.

Verse 14

विष्णुप्रीतिकरी सा तु भविष्यति सदैव हि । तुलसी नाम सा पुण्या भविष्यति न संशयः

Tunay ngang siya’y laging tagapagpasaya kay Viṣṇu. Siya’y magiging banal na tinatawag na Tulasī—walang alinlangan.

Verse 15

तया सह जगन्नाथो रमिष्यति न संशयः । तुलस्याः पत्रमेकं यो नीत्वा कृष्णाय दास्यति

Kasama niya, tiyak na malulugod si Jagannātha—walang alinlangan. Sinumang magdala ng kahit isang dahon ng Tulasī at ihandog kay Kṛṣṇa, ay tatanggap ng Kanyang biyaya.

Verse 16

मेने तस्योपकाराणां किमस्मै च ददाम्यहम् । इत्येवं चिंतयेन्नित्यं तस्य प्रीतिकरो भवेत्

Dapat laging pag-isipan: “Inalaala ko ang kanyang mga kabutihang nagawa—ano nga ba ang maibibigay ko bilang ganti?” Sa ganitong pagninilay araw-araw, nagiging sanhi ng kanyang kagalakan ang tao.

Verse 17

एवं कामोद नामासौ पूर्वं जाता समुद्रजा । यदा सा हसते देवी हर्षगद्गदभाषिणी

Sa gayon, ang diyosang iyon na nagngangalang Kāmodā ay dating isinilang mula sa dagat. Kapag tumatawa ang diyosa, ang kanyang pananalita’y nauutal, nabibinbin sa galak.

Verse 18

सौहृद्यानि सुगंधीनि मुखात्तस्याः पतंति वै । अम्लानानि सुपुष्पाणि यो गृह्णाति समुद्यतः

Mula sa kaniyang bibig ay tunay na bumabagsak ang mababangong tanda ng mabuting-loob—mga bulaklak na di nalalanta at marikit—na tinatanggap ng masigasig na tao.

Verse 19

पूजयेच्छंकरं देवं ब्रह्माणं माधवं तथा । तस्य देवाः प्रतुष्यंति यदिच्छति ददंति तत्

Dapat sambahin si Panginoong Śaṅkara, gayundin si Brahmā at si Mādhava; kapag sila’y nalugod, ibinibigay ng mga diyos ang anumang ninanais.

Verse 20

रोदित्येषा यदा सा च केन दुःखेन दुःखिता । नेत्राश्रुभ्यो हि तस्यास्तु प्रभवंति पतंति च

Tuwing siya’y umiiyak, pinahihirapan ng kung anong dalamhati, ang mga luha ay sumisibol sa kaniyang mga mata at bumabagsak.

Verse 21

तानि चैव महाभाग हृद्यानि सुमहांति च । सौरभेण विना तैस्तु यः पूजयति शंकरम्

At ang mga iyon, O lubhang mapalad, ay tunay na kaaya-aya at napakahusay. Ngunit sinumang sumasamba kay Śaṅkara sa mga iyon na walang halimuyak (wastong samyo) …

Verse 22

तस्य दुःखं च संतापो जायते नात्र संशयः । पुष्पैस्तु तादृशैर्देवान्सकृदर्चति पापधीः

Sa kaniya’y sumisibol ang dalamhati at nag-aapoy na pagdurusa—walang pag-aalinlangan. Ang taong may makasalanang isip ay sumasamba sa mga diyos kahit minsan gamit ang gayong (di-wastong) bulaklak.

Verse 23

तस्य दुःखं प्रकुर्वंति देवास्तत्र न संशयः । एतत्ते सर्वमाख्यातं कामोदाख्यानमुत्तमम्

Tunay ngang ang mga deva ang nagdudulot ng kanyang pagdurusa—walang alinlangan dito. Kaya’t isinalaysay ko na sa iyo ang lahat: ang dakilang salaysay na tinatawag na pangyayaring Kāmoda.

Verse 24

अथ कृष्णो विचिंत्यैव दृष्ट्वा विक्रमसाहसम् । विहुंडस्यापि पापस्य उद्यमं साहसं तदा

Pagkaraan, si Kṛṣṇa, matapos magmuni-muni sandali, ay nakita ang matapang na kagitingan at mapangahas na pagsisikap na sinimulan noon ng makasalanang Vihuṇḍa.

Verse 25

नारदं प्रेषयामास मोहयैनं दुरासदम् । नारदस्त्वथ संश्रुत्य वाक्यं विष्णोर्महात्मनः

Isinugo niya si Nārada upang linlangin ang yaong mabagsik at mahirap lapitan. At si Nārada naman, nang marinig ang mga salita ng dakilang-loob na Viṣṇu, ay umalis ayon dito.

Verse 26

गच्छमानं दुरात्मानं कामोदां प्रति दानवम् । गत्वा तमाह दैत्येंद्रं नारदः प्रहसन्निव

Nang ang masamang-loob na Dānava ay patungo na sa Kāmodā, nilapitan siya ni Nārada at kinausap ang panginoon ng mga Daitya, na wari’y nakangiti.

Verse 27

क्व यासि त्वं च दैत्येंद्र सत्वरं च समातुरः । सांप्रतं केन कार्येण कस्यार्थं केन नोदितः

Saan ka patutungo, O panginoon ng mga Daitya, na nagmamadali at tila balisa? Sa sandaling ito, anong gawain ang iyong tinutungo—para kanino, at sino ang nag-udyok sa iyo?

Verse 28

ब्रह्मात्मजं नमस्कृत्य प्रत्युवाच कृतांजलि । कामोदपुष्पार्थमहं प्रस्थितो द्विजसत्तम

Pagyukod sa anak ni Brahmā, sumagot siya nang magkayuping-palad: “O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, ako’y naglakbay upang hanapin ang mga bulaklak ng Kāmoda.”

Verse 29

तमुवाच स धर्मात्मा पुष्पैः किं ते प्रयोजनम् । विप्रवर्यं पुनः प्राह कार्यकारणमात्मनः

Sinabi sa kanya ng matuwid ang loob: “Ano ang iyong pakay sa mga bulaklak?” Pagkaraan, muling kinausap ang pinakadakila sa mga brāhmaṇa at ipinaliwanag ang sariling dahilan at layon ng kanyang gagawin.

Verse 30

नंदनस्य वनोद्देशे काचिन्नारी वरानना । तस्या दर्शनमात्रेण गतोऽहं कामवश्यताम्

Sa isang bahagi ng gubat ng Nandana, may isang babae na may napakagandang mukha. Sa pagtanaw ko pa lamang sa kanya, ako’y napasailalim sa kapangyarihan ng pagnanasa.

Verse 31

तया प्रोक्तोऽस्मि विप्रेंद्र पुष्पैः कामोदसंभवैः । पूजयस्व महादेवं पुष्पैस्तु सप्तकोटिभिः

O pinakadakila sa mga brāhmaṇa, inutusan niya ako: “Sambahin mo si Mahādeva sa mga bulaklak na isinilang sa Kāmoda—oo, sa pitong krore ng mga bulaklak.”

Verse 32

ततस्ते सुप्रिया भार्या भविष्यामि न संशयः । तदर्थे प्रस्थितोऽस्म्यद्य कामोदाख्यं पुरं प्रति

Kung magkagayon, ako’y magiging pinakamamahal mong asawa—walang alinlangan. Kaya ngayo’y naglalakbay ako patungo sa lungsod na tinatawag na Kāmoda.”

Verse 33

तामहं कामयिष्यामि सिंधुजां शुणु सांप्रतम् । मनोल्लासैर्महाहासैर्हासयिष्याम्यहं पुनः

Makinig ka ngayon: ninanasa ko ang dalagang isinilang sa Sindhu. Muli, sa galak ng isipan at sa malakas na halakhak, pagpapatawanin ko siya.

Verse 34

प्रीता सती महाभागा हसिष्यति पुनः पुनः । तद्धास्यं गद्गदं विप्र मम कार्यप्रवर्द्धनम्

Ang mabuting-loob at lubhang mapalad na ginang, nalulugod sa puso, ay tatawa nang paulit-ulit. O brāhmaṇa, ang kanyang halakhak—nanginginig at nabubulunan ng damdamin—ay magpapasulong sa aking layon.

Verse 35

तस्माद्धास्यात्पतिष्यंति दिव्यानि कुसुमानि च । तैस्तु देवमुमाकांतं पूजयिष्यामि सांप्रतम्

Kaya mula sa halakhak na iyon ay babagsak ang mga banal na bulaklak. At sa mga iyon, sasambahin ko ngayon ang Panginoon, ang minamahal ni Umā.

Verse 36

तेन पूजाप्रदानेन तुष्टो दास्यति मे फलम् । ईश्वरः सर्वभूतेशः शंकरो लोकभावनः

Sa handog na pagsambang iyon, malulugod Siya at ipagkakaloob sa akin ang bunga. Ang Panginoon—si Śaṅkara, ang naghahari sa lahat ng nilalang at tagapagpala ng mga daigdig.

Verse 37

नारद उवाच । तत्र दैत्य न गंतव्यं कामोदाख्ये पुरोत्तमे । विष्णुरस्ति सुमेधावी सर्वदैत्यक्षयावहः

Sinabi ni Nārada: “O Daitya, huwag kang pumaroon sa dakilang lungsod na tinatawag na Kāmodā; sapagkat naroon si Viṣṇu, ang lubhang marunong, na nagdudulot ng paglipol sa lahat ng mga daitya.”

Verse 38

येनोपायेन पुष्पाणि कामोदाख्यानि दानव । तव हस्ते प्रयास्यंति तमुपायं वदाम्यहम्

O Dānava, sasabihin ko sa iyo ang paraan kung paano ang mga bulaklak na tinatawag na ‘Kāmoda’ ay kusang darating sa iyong kamay.

Verse 39

गंगातोयेषु दिव्यानि पतिष्यंति न संशयः । वाहितानि जलैर्दिव्यैरागमिष्यंति सांप्रतम्

Walang alinlangan: ang mga banal at makalangit na bagay ay mahuhulog sa tubig ng Gaṅgā; at dahil sa pagdaloy ng sagradong tubig, darating na sila ngayon dito.

Verse 40

तानि त्वं तु प्रतिगृहाण सुहृद्यानि महांति च । गृहीत्वा तानि पुष्पाणि साधयस्व मनीप्सितम्

Kaya tanggapin mo ang mga dakila at kaaya-ayang handog na iyon. Pagkatanggap sa mga bulaklak na iyon, tuparin mo ang minimithi ng iyong puso.

Verse 41

नारदो दानवश्रेष्ठं मोहयित्वा ततः पुनः । ततश्च स तु धर्मात्मा चिंतयामास वै पुनः

Matapos linlangin ang pinakadakila sa mga Dānava, muling lumayo si Nārada; at ang banal ang loob na iyon ay muling nagmuni-muni.

Verse 42

कथमश्रूणि सा मुंचेत्केनोपायेन दुःखिता । चिंतयानस्य तस्यैवं क्षणं वै नारदस्य च

“Paano kaya titigil ang pagluha ng babaeng iyon na nagdurusa—sa anong paraan?” Sa gayong pag-iisip, si Nārada ay nanahimik sandali.

Verse 43

ततो बुद्धिः समुत्पन्ना कामोदाख्यं पुरं गतः

Pagkaraan, sumilang sa kanya ang malinaw na pag-unawa, at siya’y nagtungo sa lungsod na tinatawag na Kāmoda.

Verse 119

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे कामोदाख्याने एकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ika-isangdaan at ikalabinsiyam na kabanata ng Śrī Padma Purāṇa sa Bhūmi-khaṇḍa—sa salaysay ni Vena, sa pagpupuri sa Guru-tīrtha, sa kasaysayan ni Cyavana, at sa bahaging tinatawag na “Kāmodā.”