Adhyaya 116

Verse 1

कुंजल उवाच । अशोकसुंदरी पुण्या रंभया सह हर्षिता । नहुषं प्राप्य विक्रांतं तमुवाच तपस्विनी

Sinabi ni Kuñjala: Ang banal at marangal na Aśokasundarī, na nagagalak kasama si Rambhā, ay lumapit sa magiting na Nahuṣa; at ang mapag-asetang babae ay nagsalita sa kanya.

Verse 2

अहं ते धर्मतः पत्नी देवैर्दिष्टा तपस्विनी । उद्वाहयस्व मां वीर यदि धर्ममिहेच्छसि

Ako ang iyong asawa ayon sa dharma, itinalaga ng mga diyos—isang babaeng mapag-aseta. Pakasalan mo ako, O bayani, kung tunay mong ninanais ang katuwiran sa mundong ito.

Verse 3

सदैव चिंत्यमाना च त्वामहं तपसि स्थिता । भवान्धर्मप्रसादेन मया प्राप्तो नृपोत्तम

Lagi kitang iniisip, nanatili akong matatag sa aking mga pag-aayuno at pagninilay; sa biyaya ng iyong dharma, nakamit kita, O pinakamainam sa mga hari.

Verse 4

नहुष उवाच । मदर्थे नियता भद्रे यदि त्वं तपसि स्थिता । गुरोर्वाक्यान्मुहूर्तेन तव भर्ता भवाम्यहम्

Sinabi ni Nahuṣa: “O mapalad na ginang, kung ikaw ay nananatiling matatag sa pag-aayuno at pagninilay para sa akin, kung gayon, sa salita ng aking guro, sa isang iglap ay magiging asawa mo ako.”

Verse 5

अनया रंभया सार्द्धमावां गच्छाव भामिनि । समारोप्य रथे तां तु तां रंभां तु मनोरमाम्

“O mapusok na giliw, halina’t magsama tayo kasama ni Rambhā. Itaas ang kaibig-ibig na Rambhā at iluklok siya sa karwahe.”

Verse 6

तेनैव रथवर्येण वशिष्ठस्याश्रमं प्रति । जगाम लघुवेगेन ताभ्यां सह महायशाः

Sa gayunding napakahusay na karwahe, ang dakilang tanyag ay mabilis na tumungo sa ashram ni Vasiṣṭha, kasama ang dalawang iyon.

Verse 7

तमाश्रमगतं विप्रं समालोक्य प्रणम्य च । तया सार्द्धं महातेजा हर्षेण महतान्वितः

Nang makita ang brāhmaṇa sa ashram, siya’y tumingin, yumukod at nagbigay-galang; at kasama niya siya, ang makapangyarihan at maningning ay napuspos ng dakilang galak.

Verse 8

यथा युद्धं रणे जातं निहतो दानवाधमः । निवेदयामास सर्वं वशिष्ठाय महात्मने

Isinalaysay niya nang buo sa dakilang-loob na si Vasiṣṭha kung paanong naganap ang labanan sa digmaan at kung paanong napatay ang hamak na asura.

Verse 9

वशिष्ठोऽपि समाकर्ण्य नहुषस्य विचेष्टितम् । हर्षेण महताविष्ट आशीर्भिरभिनंद्य तम्

Si Vasiṣṭha man, nang marinig ang mga ginawa ni Nahuṣa, ay napuspos ng dakilang galak at pinuri siya sa pamamagitan ng mga pagpapala.

Verse 10

तिथौ लग्ने शुभे प्राप्ते तयोस्तु मुनिपुंगवः । विवाहं कारयामास अग्निब्राह्मणसन्निधौ

Nang dumating ang mapalad na tithi at ang mabuting lagna, ipinagdiwang ng dakilang pantas ang kanilang kasal sa harap ng banal na apoy at ng mga brāhmaṇa.

Verse 11

आशीर्भिरभिनंद्यैव मिथुनं प्रेषितं पुनः । मातरं पितरं पश्य द्रुतं गत्वा महामते

Pagkapagpala at pagbati sa mag-asawa, muli niya silang pinayaon: “Magmadali ka, O marunong, at puntahan mo ang iyong ina at ama.”

Verse 12

त्वां च दृष्ट्वा हि ते माता पितासौ तव सुव्रत । हर्षेण वृद्धिमाप्नोतु पर्वणीव तु सागरः

At sa pagkakita sa iyo, nawa’y ang iyong ina at ang ama mo—O may marangal na panata—lumago sa galak, gaya ng dagat na umaalon sa panahon ng pagtaas ng buwan.

Verse 13

एवं संप्रेषितो वीरो मुनिना ब्रह्मसूनुना । तेनैव रथवर्येण जगाम लघुविक्रमः

Sa gayon, nang siya’y mapayaon ng pantas, ang anak ni Brahmā, ang bayaning mabilis ang tapang, ay umalis sa gayunding napakahusay na karwahe.

Verse 14

नमस्कृत्य द्विजेंद्रं तं गतो मातलिना तदा । स्वपुरं पितरं द्रष्टुं तथैव च स्वमातरम्

Pagyukod at pagpupugay sa pinakadakilang brāhmaṇa, siya’y umalis noon kasama si Mātali, patungo sa sariling lungsod upang makita ang kanyang ama, at gayundin ang kanyang ina.

Verse 15

सूत उवाच । अप्सरा मेनिका नाम प्रेषिता दैवतैस्ततः । आयोर्भार्या सुदुःखेन पतिता शोकसागरे

Wika ni Sūta: Nang magkagayon, ang isang apsara na nagngangalang Menikā ay isinugo ng mga diyos. Ang asawa ni Ayo, sa tindi ng dalamhati, ay nalugmok sa dagat ng pagdadalamhati.

Verse 16

तामुवाच महाभागां देवीमिंदुमतीं प्रति । मुंच शोकं महाभागे तनयं पश्य सस्नुषम्

At sinabi niya sa marangal na ginang, sa diyosang Indumatī: “Iwan mo na ang iyong pagdadalamhati, O mapalad; masdan mo ang iyong anak, kasama ang kanyang manugang.”

Verse 17

निहत्य दानवं पापं तव पुत्रापहारकम् । समायांतं सभायां च वीरश्रियासमन्वितम्

Nang mapatay niya ang makasalanang asura na dumukot sa iyong anak, siya’y nagbalik sa kapulungan ng hari, taglay ang ningning ng kabayanihan.

Verse 18

सुवृत्तं संगरे तस्य नहुषेण यथा कृतम् । तस्यै निवेदयामास इंदुमत्यै च मेनिका

Ang mabuting naganap sa labanan, ayon sa ginawa ni Nahuṣa—lahat iyon ay isinalaysay ni Menikā kay Indumatī.

Verse 19

मेनिकाया वचः श्रुत्वा हर्षेण महतान्विता । सखि सत्यं ब्रवीषि त्वमित्युवाच सगद्गदम्

Nang marinig ang mga salita ni Menikā, napuno siya ng dakilang galak. At sinabi niya, nanginginig ang tinig: “Kaibigan, tunay ang iyong sinasabi.”

Verse 20

सामृतं सुप्रियं प्रोक्तं मनःप्रोत्साहकारकम् । जीवादिकं मया देयं त्वयि सर्वस्वमेव हि

Ipinahayag ko ang tulad-nektar at pinakamamahal—yaong nagpapalakas ng loob ng isipan. Ihandog ko man ang aking buhay at lahat ng iba pa sa iyo, sapagkat tunay, ikaw ang aking lahat.

Verse 21

एवमाभाष्य तां देवी राजानमिदमब्रवीत् । तव पुत्रो महाबाहुः समायातो हि सांप्रतम्

Pagkasabi nang gayon sa kanya, sinabi ng diyosa ito sa hari: “Ang iyong anak, ang makapangyarihang may malalakas na bisig, ay dumating na nga ngayon.”

Verse 22

आख्याति च महाराज एषा मे वै वराप्सराः । भर्तारमेवमाभाष्य विरराम सुहर्षिता

At sinabi niya, “O dakilang hari, ito nga ang aking marangal na apsara.” Pagkasabi nito sa kanyang asawa, siya’y tumahimik, lubhang nagalak.

Verse 23

समाकर्ण्य नृपेंद्रस्तु तामुवाच प्रियां प्रति । पुरा प्रोक्तं महाभागे मुनिना नारदेन हि

Nang marinig ito, nagsalita ang hari sa kanyang minamahal: “O mapalad na babae, ito’y sinabi na noon pa ng pantas na si Nārada.”

Verse 24

पुत्रं प्रति न कर्तव्यं दुःखं राजंस्त्वया कदा । तं निहत्य सुवीर्येण दानवं चैष्यते सुतः

O Hari, huwag kang kailanman magdulot ng dalamhati sa iyong anak. Pagkatapos niyang mapatay ang Dānava sa kabayanihang lakas, babalik ang iyong anak.

Verse 25

संजातं सत्यमेवं वै मुनिना भाषितं पुरा । अन्यथा वचनं तस्य कथं देवि भविष्यति

Kaya nga ito’y naganap na tunay, gaya ng winika ng muni noong una. O Diyosa, paanong magiging iba pa ang kanyang salita?

Verse 26

दत्तात्रेयो मुनिश्रेष्ठः साक्षाद्देवो भविष्यति । शुश्रूषितस्त्वया देवि मया च तपसा पुरा

Si Dattātreya, ang pinakadakila sa mga muni, ay magiging Diyos na hayag sa sarili. O Diyosa, siya’y minsang pinaglingkuran mo, at ako nama’y sa pamamagitan ng matandang tapasya.

Verse 27

पुत्ररत्नं तेन दत्तं वैष्णवांशप्रधारकम् । सदा हनिष्यति परं दानवं पापचेतनम्

Sa kanya’y iginawad ang hiyas na anak, tagapagdala ng bahagi ni Viṣṇu. Lagi niyang wawasakin ang masamang-isip na Dānava.

Verse 28

सर्वदैत्यप्रहर्ता च प्रजापालो महाबलः । दत्तात्रेयेण मे दत्तो वैष्णवांशः सुतोत्तमः

Siya ang tagapagpuksa ng lahat ng daitya, ang makapangyarihang tagapangalaga ng mga nasasakupan. Ipinagkaloob sa akin ni Dattātreya ang dakilang anak na ito—bahagi ni Viṣṇu.

Verse 29

एवं संभाष्य तां देवीं राजा चेंदुमतीं तदा । महोत्सवं ततश्चक्रे पुत्रस्यागमनं प्रति

Pagkasambit nang gayon sa reynang si Indumatī, ang hari noon ay nagdaos ng isang dakilang pagdiriwang, bilang paghahanda sa pagdating ng kanyang anak.

Verse 30

हर्षेण महताविष्टो विष्णुं सस्मार वै पुनः

Sa dakilang galak ang pumuspos sa kanya, at muli niyang inalaala si Panginoong Viṣṇu.

Verse 31

सर्वोपपन्नं सुरवर्गयुक्तमानंदरूपं परमार्थमेकम् । क्लेशापहं सौख्यप्रदं नराणां सद्वैष्णवानामिह मोक्षदं परम्

Ganap na pinagkalooban, kasama ng mga pangkat ng mga deva, na ang diwa ay kaligayahang banal at ang iisang sukdulang katotohanan—tagapag-alis ng pagdurusa, tagapagkaloob ng ligaya sa mga tao—ito, para sa mga tunay na Vaiṣṇava rito, ang pinakamataas na tagapagbigay ng mokṣa.

Verse 116

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने षोडशाधिकशततमोऽध्यायः

Sa gayon, sa Śrī Padma Purāṇa, sa Bhūmi-khaṇḍa—sa salaysay ni Vena, sa pagpupuri sa banal na tawiran na tinatawag na Gurutīrtha, sa kasaysayan ni Cyavana, at sa ulat tungkol kay Nahuṣa—nagtatapos ang ika-isang daan at ikalabing-anim na kabanata.