Adhyaya 112
Gurutīrtha Māhātmya (within the Nahuṣa Episode): Celestial Song, Divine Splendor, and Reflective Doubt
Sa salaysay ng Bhūmi-khaṇḍa tungkol sa mga tīrtha, isang pagtatanghal na pangkalangitan ang nagpasiklab ng pagyanig sa loob ng anak ni Śambhu. Tumindig siya na may matatag na diwang mapag-asceta, na wari’y handang talikdan ang pagkalito at kumapit sa tapas. Pagkaraan, lumitaw sa paningin ang isang pigurang tila prinsipe, nagliliwanag sa banal na kaningningan—may samyo, mga bulaklak na kuwintas, hiyas, kasuotan, at mapalad na mga tanda. Namangha ang mga nakasaksi at nagtanong-tanong: siya ba’y deva, Gandharva, anak ng Nāga, Vidyādhara, o maging si Indra sa mapaglarong kapangyarihan? Lalong tumindi ang hinuha—Śiva ba, Kāma (Manobhava), Pulastya, o Kubera—na nagpapakita ng motibong Purāṇiko ng “banal na kalabuan,” kung saan ang pambihirang kagandahan ay sumusubok sa pag-unawa. Habang nagmumuni si Samā, dumating ang isang ginang na tila reyna ng kagandahan kasama si Rambhā at mga kasama; nakangiti at bahagyang tumatawa, kinausap niya ang anak ni Śambhu. Sa kolopon, itinatakda ang kabanatang ito sa loob ng salaysay ni Vena, ng pagluwalhati sa Gurutīrtha, ng ulat tungkol kay Cyavana, at ng yugto ni Nahuṣa.
Shlokas
Verse 1
कुंजल उवाच । तदेव गानं च सुरांगनाभिर्गीतं समाकर्ण्य च गीतकैर्ध्रुवैः । समाकुला चापि बभूव तत्र सा शंभुपुत्री परिचिंतयाना
Sinabi ni Kuṃjala: Nang marinig niya ang yaong awit—inaawit ng mga dalagang makalangit at sinasaliwan ng matitibay, maayos na himig—ang anak ni Śambhu, na lubog sa pagninilay, ay nabalisa sa kalooban doon.
Verse 2
आसनात्तूर्णमुत्थाय महोत्साहेन संयुता । तूर्णं गता वरारोहा तपोभावसमन्विता
Agad siyang tumindig mula sa upuan, puspos ng dakilang pagpupunyagi; ang marangal na babae ay nagmadaling lumakad, taglay ang diwa at gawi ng mahigpit na tapasya.
Verse 3
तं दृष्ट्वा देवसंकाशं दिव्यरूपसमप्रभम् । दिव्यगंधानुलिप्तांगं दिव्यमालाभिशोभितम्
Nang makita niya siya—kumikinang na tila isang diyos, maringal sa banal na anyo at kapantay na liwanag—ang mga sangkap ay pinahiran ng makalangit na halimuyak at pinalamutian ng mga garlandang makalangit.
Verse 4
दिव्यैराभरणैर्वस्त्रैः शोभितं नृपनंदनम् । दीप्तिमंतं यथा सूर्यं दिव्यलक्षणसंयुतम्
Ang anak ng hari ay pinalamutian ng makalangit na alahas at kasuotan; nagningning siyang tila araw, taglay ang mga banal na palatandaan.
Verse 5
किं वा देवो महाप्राज्ञो गंधर्वो वा भविष्यति । किं वा नागसुतः सोयं किंवा विद्याधरो भवेत्
O magiging isang diyos ba siya, na lubhang marunong? O magiging Gandharva? O siya ba’y anak ng Nāga—o magiging isang Vidyādhara?
Verse 6
देवेषु नैव पश्यामि कुतो यक्षेषु जायते । अनया लीलया वीरः सहस्राक्षोपि जायते
Wala akong nakikitang katulad niya kahit sa mga diyos—lalo na sa mga Yakṣa. Sa ganitong mapaglarong kapangyarihan, ang bayaning iyon ay maaaring maging maging si Sahasrākṣa (Indra).
Verse 7
शंभुरेष भवेत्किंवा किंवा चायं मनोभवः । किंवा पितुः सखा मे स्यात्पौलस्त्योऽयं धनाधिपः
Si Śambhu (Śiva) kaya ito? O siya ba si Manobhava (Kāma), ang diyos na isinilang sa isip? O baka kaibigan ng aking ama—si Pulastya—o ang panginoon ng kayamanan (Kubera) ito?
Verse 8
एवं समा चिंतयती च यावत्तावत्त्वरं रूपगुणाधिपा सा । समेत्य रंभासु महासखीभिरुवाच तां शंभुसुतां प्रहस्य
Habang si Samā ay gayon na nag-iisip, ang ginang na naghahari sa ganda at alindog ay dagling dumating. Kasama si Rambhā at ang malalapit niyang kasama, nagsalita siya sa anak ni Śambhu na may ngiti at banayad na halakhak.
Verse 112
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने द्वादशाधिकशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagwawakas ang ika-isang-daan at ikalabindalawang kabanata ng Śrī Padma Purāṇa, sa Bhūmi-khaṇḍa—sa salaysay ni Vena, sa pagpupuri sa Gurutīrtha, sa kasaysayan ni Cyavana, at sa yugto tungkol kay Nahuṣa.