Adhyaya 111
Nahuṣa’s Departure and the Splendor of Mahodaya (City-and-Forest Description)
Sa pag-alis ni Nahuṣa na may diwang bayani, isinasalaysay ni Kuñjala—sa loob ng mas malawak na balangkas ng Bhūmi-khaṇḍa—kung paanong lumitaw ang mga dalagang makalangit: mga apsaras at kinnarī, na umaawit ng mapalad at mapagpala na mga awit; at nagtipon ang mga babae ng gandharva sa pagkamangha at pag-uusisa. Pagkaraan ay inilalarawan ang maringal na lungsod na Mahodaya: bagama’t inuugnay maging sa masamang Huṃḍa, ito’y kumikislap na tila Nandana ni Indra—may mga harding-ligaya, pader na may hiyas, mga bantayan, mga moat, mga tubig na hitik sa lotus, at mga palasyong wari’y Kailāsa. Namalas ni Nahuṣa ang kasaganaan, pumasok sa kagubatang kahanga-hanga sa gilid ng lungsod kasama si Mātali, at narating ang pampang ng ilog kung saan umaawit ang mga gandharva at pinupuri siya ng mga sūta at māgadha. Nagtatapos ang kabanata sa pagdinig niya ng matamis na awit ng kinnara, na nagpapatingkad sa karangalan ng hari sa gitna ng makalangit na ganda at papuring tinig.
Shlokas
Verse 1
कुंजल उवाच । निर्गच्छमाने समराय वीरे नहुषे हि तस्मिन्सुरराज तुल्ये । सकौतुका मंगलगीतयुक्ताः स्त्रियस्तु सर्वाः परिजग्मुरत्र
Sinabi ni Kuñjala: Nang si Nahusha, ang bayaning kapantay ng hari ng mga deva, ay lumabas patungo sa digmaan, ang lahat ng kababaihan doon, puspos ng pananabik, ay lumapit na umaawit ng mga awit na mapalad.
Verse 2
देवतानां वरा नार्यो रंभाद्यप्सरसस्तथा । किन्नर्यः कौतुकोत्सुक्यो जगुः स्वरेण सत्तम
O pinakamabuting matuwid, ang mahuhusay na babae ng mga deva—mga apsaras na gaya ni Rambhā—at ang mga dalagang kinnarī, sabik sa pagkamangha at ligaya, ay umawit sa matamis na himig.
Verse 3
गंधर्वाणां तथा नार्यो रूपालंकारसंयुताः । कौतुकाय गतास्तत्र यत्र राजा स तिष्ठति
At ang mga babae ng mga Gandharva, pinalamutian ng kagandahan at mga alahas, ay nagtungo roon dahil sa pag-uusisa—sa pook na kinaroroonan ng hari.
Verse 4
पुरं महोदयं नाम हुंडस्यापि दुरात्मनः । नंदनोपवनैर्दिव्यैः सर्वत्र समलंकृतम्
May isang lungsod na tinatawag na Mahodaya, na pag-aari maging ng masamang-loob na Huṃḍa; ito’y pinalamutian sa lahat ng dako ng mga makalangit na harding-ligaya na tulad ng Nandana.
Verse 5
सप्तकक्षान्वितैर्गेहैः कलशैरुपशोभितः । सपताकैर्महादंडैः शोभमानं पुरोत्तमम्
Ang dakilang lungsod ay nagniningning sa mga bahay na may pitong silid, pinalamutian ng mga kalaśa sa tuktok, at pinaganda ng matatayog na poste ng watawat na may mga bandila.
Verse 6
कैलासशिखराकारैः सोन्नतैर्दिवमास्थितैः । सर्वश्रियान्वितैर्दिव्यैर्भ्राजमानं पुरोत्तमम्
Nagniningning ang kataas-taasang lungsod—pinalamutian ng mga banal at matatayog na gusaling anyong tuktok ng Kailāsa, umaangat na wari’y sumasayad sa langit, at puspos ng lahat ng karangalan at kasaganaan.
Verse 7
वनैश्चोपवनैर्दिव्यैस्तडागैः सागरोपमैः । जलपूर्णैः सुशोभैस्तु पद्मै रक्तोत्पलान्वितैः
May mga gubat at mga banal na halamanan na marilag, at mga lawa na tulad ng dagat—punô ng tubig at kagandahang pinalalamutian ng mga lotus at pulang liryo sa tubig.
Verse 8
प्राकारैश्च महारत्नैरट्टालकशतैरपि । परिखाभिः सुपूर्णाभिर्जलैः स्वच्छैः प्रशोभितम्
Pinalamutian ito ng mga pader na may nakabaong mahahalagang hiyas, ng daan-daang matatayog na bantayan, at pinaganda ng mga moat na punô hanggang labi ng malinaw at dalisay na tubig.
Verse 9
अन्यैश्चैव महारत्नैर्गजाश्वैश्च विराजितम् । सुनारीभिः समाकीर्णं पुरुषैश्च महाप्रभैः
Ningning din ito sa iba pang malalaking hiyas, at sa karilagan ng mga elepante at kabayo; siksik ito sa magagandang babae at sa mga lalaking dakila at makapangyarihan.
Verse 10
नानाप्रभावैर्दिव्यैश्च शोभमानं महोदयम् । राजश्रेष्ठो महावीरो नहुषो ददृशे पुरम्
Sa iba’t ibang banal na hiwaga at liwanag ito’y nagniningning, hitik sa dakilang kasaganaan; at nakita ng hari sa mga hari, ang dakilang bayani na si Nahuṣa, ang gayong lungsod.
Verse 11
पुरप्रांते वनं दिव्यं दिव्यवृक्षैरलंकृतम् । तद्विवेश महावीरो नंदनं हि यथाऽमरः
Sa gilid ng lungsod ay may kagila-gilalas na gubat, pinalamutian ng mga punong makalangit. Pumasok doon ang dakilang bayani—gaya ng isang deva na pumapasok sa Nandana, ang hardin ni Indra.
Verse 12
रथेन सह धर्मात्मा तेन मातलिना सह । प्रविष्टः स तु राजेंद्रो वनमध्ये सरित्तटे
Kasama ang kanyang karwahe, at katabi si Mātali, ang matuwid na hari ay pumasok sa gubat; sa gitna nito’y narating niya ang pampang ng isang ilog.
Verse 13
तत्र ता रूपसंयुक्ता दिव्या नार्यः समागताः । गंधर्वा गीततत्त्वज्ञा जगुर्गीतैर्नृपोत्तमम्
Doon nagtipon ang mga maningning at marikit na kababaihang makalangit; at ang mga Gandharva, mga dalubhasa sa tunay na diwa ng awit, ay umawit ng mga himig para sa pinakamainam sa mga hari.
Verse 14
सूताश्च मागधाः सर्वे तं स्तुवंति नृपोत्तमम् । राजानमायुपुत्रं तं भ्राजमानं यथा रविम्
Lahat ng mga Sūta at Māgadha ay nagpupuri sa pinakamainam na hari—sa haring anak ni Āyu—na nagniningning na parang araw.
Verse 15
शुश्राव गीतं मधुरं नहुषः किन्नरेरितम्
Narinig ni Nahuṣa ang isang matamis na awit, na inawit ng isang Kinnara.
Verse 111
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने एकादशाधिकशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagwawakas ang ika-isang-daan at labing-isang kabanata ng Bhūmi-khaṇḍa ng kagalang-galang na Padma Purāṇa, sa loob ng salaysay ni Vena, ng kadakilaan ng Guru-tīrtha, ng kasaysayan ni Cyavana, at ng pangyayari ni Nahuṣa.