Adhyaya 109

Verse 1

कुंजल उवाच । प्रणिपत्य प्रसाद्यैव वशिष्ठं तपतां वरम् । आमंत्र्य निर्जगामाथ बाणपाणिर्धनुर्धरः

Sinabi ni Kuñjala: Matapos magpatirapa at mapalugod si Vasiṣṭha, ang pinakadakila sa mga mapag-asceta, ang mamamana—may palasong tangan—ay nagpaalam at saka lumisan.

Verse 2

एणस्य मांसं सुविपाच्यभोजितं बालस्तया रक्षित एव बुद्ध्या । आयोः सुपुत्रः सगुणः सुरूपो देवोपमो देवगुणैश्च युक्तः

Matapos malutong mabuti ang laman ng usa at ipakain sa kanya, ang bata ay tunay na napangalagaan ng kanyang matalinong pasiya. Kaya si Āyu ay nagkaroon ng isang dakilang anak—mabuti ang asal, kaaya-aya ang anyo, tila isang diyos, at puspos ng mga katangiang maka-diyos.

Verse 3

तेनैव मांसेन सुसंस्कृतेन मृष्टेन पक्वेन रसानुगेन । तमेव दैत्यं परिभाष्य सूदो दुष्टं सुहर्षेण व्यभोजयत्तदा

Pagkaraan, sa mismong karne ring iyon—maingat na inihanda, nilinis, niluto, at tinimplahan ayon sa lasa—kinausap ng kusinero ang masamang Daitya at masayang inihain iyon sa kanya noon.

Verse 4

बुभुजे दानवो मांसं रसस्वादुसमन्वितम् । हर्षेणापि समाविष्टो जगामाशोकसुंदरीम्

Kinain ng Dānava ang karne, hitik sa masarap na lasa. Napuno ng galak, siya’y nagtungo kay Aśokasundarī.

Verse 5

तामुवाच ततस्तूर्णं कामोपहतचेतनः । आयुपुत्रो मया भद्रे भक्षितः पतिरेव ते

Pagkatapos, ang kanyang isip ay nilamon ng pagnanasa, mabilis siyang nagsabi sa kanya: "O mapalad na dilag, kinain ko na ang anak ni Ayu—na siya mong asawa."

Verse 6

मामेव भज चार्वंगि भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । किं करिष्यसि तेन त्वं मानुषेण गतायुषा

Sambahin mo ako lamang, O dilag na may magandang hubog; namnamin mo ang mga kasiyahang ninanais ng iyong puso. Ano pa ang gagawin mo sa taong iyon na tapos na ang buhay?

Verse 7

प्रत्युवाच समाकर्ण्य शिवकन्या तपस्विनी । भर्ता मे दैवतैर्दत्तो अजरो दोषवर्जितः

Nang marinig ito, ang asetiko na anak ni Shiva ay sumagot: "Ang aking asawa ay ipinagkaloob sa akin ng mga diyos—siya ay walang katandaan at walang kapintasan."

Verse 8

तस्य मृत्युर्न वै दृष्टो देवैरपि महात्मभिः । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं दानवो दुष्टचेष्टितः

"Kahit ang mga dakilang diyos ay hindi nakita ang kanyang kamatayan." Nang marinig ang mga salitang iyon, ang demonyong may masamang gawain ay tumugon.

Verse 9

तामुवाच विशालाक्षीं प्रहस्यैव पुनः पुनः । अद्यैव भक्षितं मांसमायुपुत्रस्य सुंदरि

Tumatawa nang paulit-ulit, sinabi niya sa dilag na may malalaking mata: "O maganda, sa araw na ito mismo ay kinain na ang laman ng anak ni Ayu."

Verse 10

जातमात्रस्य बालस्य नहुषस्य दुरात्मनः । एवमाकर्ण्य सा वाक्यं कोपं चक्रे सुदारुणम्

Nang marinig niya ang gayong mga salita tungkol kay Nahusha—masama ang kalooban bagaman bagong-silang na sanggol—siya’y sinakmal ng pinakakakilabot na poot.

Verse 11

प्रोवाच सत्यसंस्था सा तपसा भाविता पुनः । तप एव मया तप्तं मनसा नियमेन वै । आयुसुतश्चिरायुश्च सत्येनैव भविष्यति

Matatag sa katotohanan, muli siyang nagsalita, pinalakas ng pag-aayuno at pagninilay: “Tapa lamang ang aking isinagawa—sa isip, sa mahigpit na pagpipigil. At ang aking anak na si Āyusuta ay magiging mahaba ang buhay sa katotohanan lamang.”

Verse 12

इतो गच्छ दुराचार यदि जीवितुमिच्छसि । अन्यथा त्वामहं शप्स्ये पुनरेव न संशयः

Lumayas ka rito, masamang asal, kung ibig mong mabuhay; kung hindi, isusumpa kita—muli—walang pag-aalinlangan.

Verse 13

एवमाकर्णितं तस्याः सूदेन नृपतिं प्रति । परित्यज्य महाराज एतामन्यां समाश्रय

Nang marinig ang gayong salaysay mula sa kanya, hinarap ng sūta ang hari: “O dakilang hari, iwan mo ang babaeng ito at kumupkop sa iba (tumanggap ng ibang asawa).”

Verse 14

सूदेन प्रेषितो दैत्यः स हुंडः पापचेतनः । निर्जगाम त्वरायुक्तः स स्वां भार्यां प्रियां प्रति

Sa utos ng Sūda, ang asurang si Huṇḍa—makasalanan ang isip—ay agad na umalis nang nagmamadali, patungo sa sarili niyang minamahal na asawa.

Verse 15

चेष्टितं नैव जानाति दास्या सूदेन यत्कृतम् । तस्यै निवेदितं सर्वं प्रियायै वृत्तमेव च

Hindi niya nalalaman ang ginawa ng kutsero sa pamamagitan ng alilang babae. Gayunman, ang lahat ay naipabatid sa kanya—ang buong salaysay—sa minamahal niya.

Verse 16

सूत उवाच । अशोकसुंदरी सा च महता तपसा किल । दुःखशोकेन संतप्ता कृशीभूता तपस्विनी

Sinabi ni Sūta: Si Aśokasundarī, ayon sa sabi, ay nagsagawa ng dakilang mga pag-aayuno at pagtitika. Sa tindi ng dalamhati at lungkot, ang mapag-ascetang babae ay nangayayat.

Verse 17

चिंतयंती प्रियं कांतं तं ध्यायति पुनः पुनः । किं न कुर्वंति वै दैत्या उपायैर्विविधैरपि

Iniisip ang minamahal niyang asawa, siya’y nagmumuni-muni sa kanya nang paulit-ulit. Ano nga ba ang hindi gagawin ng mga Daitya, kahit sa sari-saring pakana?

Verse 18

उपायज्ञाः सदा बुद्ध्या उद्यमेनापि सर्वदा । वर्तंते दनुजश्रेष्ठा नानाभावैश्च सर्वदा

Laging bihasa sa mga pakana, at palaging gumagamit ng talino at pagsisikap, ang pinakadakila sa mga Dānava ay patuloy na kumikilos sa maraming paraan.

Verse 19

मायोपायेन योगेन हृताहं पापिना पुरा । तथा स घातितः पुत्र आयोश्चैव भविष्यति

Noon, sa mapanlinlang na pakana, ako’y dinukot ng isang makasalanan. Sa gayunding paraan, ang anak na iyon ay papatayin din—at ang kanyang buhay ay magwawakas.

Verse 20

यं दृष्ट्वा दैवयोगेन भवितारमनामयम् । उद्यमेनापि पश्येत किं वा नश्यति वा न वा

Nang makita ang taong iyon—sa bisa ng maka-Diyos na pagtatagpo—na itinadhanang maging walang karamdaman, nararapat pa ring tumingin nang may sariling pagsisikap, na iniisip: may mawawala ba, o wala?

Verse 21

किं वा स उद्यमः श्रेष्ठः किं वा तत्कर्मजं फलम् । भाविभावः कथं नश्येत्ततो वेदः प्रतिष्ठति

Ano nga ba ang pinakadakilang pagsisikap, at ano ang bungang isinilang ng gawang iyon? Paano mawawasak ang nakatakdang mangyari? Dito nakasalig ang kapangyarihan ng Veda.

Verse 22

विशेषो भावितो देवैः स कथं चान्यथा भवेत् । एवमेवं महाभागा चिंतयंती पुनः पुनः

“Isang natatanging bunga ang itinakda ng mga diyos—paano pa ito magiging iba? ” Sa gayong paraan, ang marangal na ginang ay paulit-ulit na nagmuni-muni.

Verse 23

किन्नरो विद्वरो नाम बृहद्वंशोमहातनुः । सनाभ्योर्धनरः कायः पक्षाभ्यां हि विवर्जितः

May isang Kinnara na ang pangalan ay Vidvara, malapad ang balikat at makapangyarihan ang pangangatawan. Mula pusod paitaas ay anyong-tao ang kanyang katawan, at tunay na wala siyang mga pakpak.

Verse 24

द्विभुजो वंशहस्तस्तु हारकंकणशोभितः । दिव्यगंधानुलिप्तांगो भार्यया सह चागतः

Dalawang bisig, may hawak na tungkod na kawayan, at kumikislap sa kuwintas at mga pulseras; ang kanyang katawan ay pinahiran ng banal na halimuyak—dumating siya kasama ang kanyang asawa.

Verse 25

तामुवाच निरानंदां स सुतां शंकरस्यहि । किमर्थं चिंतसे देवि विद्वरं विद्धि चागतम्

Nang makita niya ang anak ni Śaṅkara na walang galak, sinabi niya: “O Diyosa, bakit ka nababahala? Alamin mong dumating na ang isang marunong at dakilang tao.”

Verse 26

किन्नरं विष्णुभक्तं मां प्रेषितं देवसत्तमैः । दुःखमेवं न कर्तव्यं भवत्या नहुषं प्रति

Ako’y isang Kinnara, deboto ni Viṣṇu, na isinugo ng pinakadakila sa mga deva. Huwag mong pahirapan si Nahuṣa nang ganito.

Verse 27

हुंडेन पापचारेण वधार्थं तस्य धीमतः । कृतमेवाखिलं कर्म हृतश्चायुसुतः शुभे

O mapalad na ginang, dahil kay Huṇḍa na masama ang asal, nagawa na ang lahat ng gawain upang patayin ang marunong na iyon; at dinukot din ang anak ni Āyu.

Verse 28

स तु वै रक्षितो देवैरुपायैर्विविधैरपि । हुंड एवं विजानाति आयुपुत्रो हृतो मया

“Ngunit siya’y tunay na iningatan ng mga deva, kahit sa iba’t ibang paraan at pakana. Kaya naunawaan ni Huṇḍa: ‘Ang anak ni Āyu ay naagaw ko.’”

Verse 29

भक्षितस्तु विशालाक्षि इति जानाति वै शुभे । भवतां श्रावयित्वा हि गतोसौ दानवोऽधमः

“Tunay nga, O mapalad na malalaki ang mata, alam niya at sasabihin: ‘Ako’y nilamon.’ Pagkatapos kayong maibalitaan, umalis na ang hamak na asurang iyon.”

Verse 30

स्वेनकर्मविपाकेन पुण्यस्यापि महायशाः । पूर्वजन्मार्जितेनैव तव भर्त्ता स जीवति

O tanyag na bantog, sa paghinog ng bunga ng sarili niyang karma—kahit ng mga gawaing may-puṇya—nabubuhay pa ang iyong asawa, tinataguyod lamang ng naipon sa dating kapanganakan.

Verse 31

पुण्यस्यापि बलेनैव येषामायुर्विनिर्मितम् । स्वर्जितस्य महाभागे नाशमिच्छंति घातकाः

O lubhang mapalad, yaong ang haba ng buhay ay hinubog lamang ng lakas ng puṇya—kahit ang mga mamamatay-tao ay hindi nagnanais na mapuksa ang sariling naipundar na bunga.

Verse 32

दुष्टात्मानो महापापाः परतेजोविदूषकाः । तेषां यशोविनाशार्थं प्रपंचंति दिने दिने

Ang masasamang-loob at lubhang makasalanan, na dumudungis sa ningning ng iba, ay araw-araw na nagbabalangkas ng mga pakana upang wasakin ang kanilang dangal at pangalan.

Verse 33

नानाविधैरुपायैस्ते विषशस्त्रादिभिस्ततः । हंतुमिच्छंति तं पुण्यं पुण्यकर्माभिरक्षितम्

Pagkaraan, sa sari-saring paraan—sa lason, sandata, at iba pa—hinangad nilang patayin ang matuwid na taong iyon; subalit siya’y iniingatan ng sarili niyang mga gawaing may-puṇya.

Verse 34

पापिनश्चैव हुंडाद्या मोहनस्तंभनादिभिः । पीडयंति महापापा नानाभेदैर्बलाविलैः

Ang mga makasalanan—gaya ng mga Huṇḍa at iba pa—yaong lubhang masasama, ay nagpapahirap sa iba sa pamamagitan ng pagkalito at pamamanhid, at iba pang mapanlinlang na lakas, sa maraming anyo.

Verse 35

सुकृतस्य प्रयोगेण पूर्वजन्मार्जितेन हि । पुण्यस्यापि महाभागे पुण्यवंतं सुरक्षितम्

Tunay nga, sa bisa ng kabutihang naipon sa naunang kapanganakan, O lubhang mapalad, maging ang banal na tao ay iniingatan at pinangangalagaan ng gayong puṇya.

Verse 36

वैफल्यं यांति तेषां वै उपायाः पापिनां शुभे । यंत्रतंत्राणि मंत्राश्च शस्त्राग्निविषबंधनाः

O mapagpalang isa, ang lahat ng pakana ng mga makasalanan ay nauuwi sa wala—maging mga kasangkapan at ritwal, mga mantra, o tangkang may sandata, apoy, lason, o pagkakabilanggo.

Verse 37

रक्षयंति महात्मानं देवपुण्यैः सुरक्षितम् । कर्तारो भस्मतां यांति स वै तिष्ठति पुण्यभाक्

Ang dakilang-loob, na iniingatan ng banal na kabutihan, ay pinangangalagaan ng mga puṇya ng mga deva; ang mga salarin ay nagiging abo, samantalang siya’y nananatiling nakatatag bilang kabahagi ng merit.

Verse 38

आयुपुत्रस्य वीरस्य रक्षका देवताः शुभे । पुण्यस्य संचयं सर्वे तपसां निधिमेव तु

O mapagpalang ginang, ang mga deva mismo ang mga tagapagtanggol ng magiting na anak ni Āyu; siya’y isang kayamanan ng tapas at tunay na tipon ng lahat ng puṇya.

Verse 39

तस्माच्च रक्षितो वीरो नहुषो बलिनां वरः । सत्येन तपसा तेन पुण्यैश्च संयमैर्दमैः

Kaya nga ang magiting na Nahuṣa—pinakamainam sa mga makapangyarihan—ay pinangalagaan ng katotohanan at tapas ng taong iyon, at ng kanyang mga puṇya na pagpipigil, pagpipinid, at pagkamapagtimpi.

Verse 40

मा कृथा दारुणं दुःखं मुंच शोकमकारणम् । स हि जीवति धर्मात्मा मात्रा पित्रा विना वने

Huwag kang magpadaig sa gayong kakila-kilabot na dalamhati; iwan mo ang walang-saysay na pagdadalamhati. Sapagkat ang matuwid na kaluluwang iyon ay tunay na buhay, nananahan sa gubat na wala ang ina at ama.

Verse 41

तपोवनेव सत्येकस्तपस्वि परिपालितः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञो धनुर्वेदस्य पारगः

Sa gubat ng pag-aayuno at pagsasagawa ng tapaḥ, may isang ascetic na nagngangalang Satyeka, maingat na inalagaan at pinangalagaan—nakaaalam ng tunay na diwa ng mga Veda at Vedāṅga, at ganap na bihasa sa Dhanurveda, ang agham ng pana.

Verse 42

यथा शशी विराजेत स्वकलाभिः स्वतेजसा । तथा विराजते सोऽपि स्वकलाभिः सुमध्यमे

Kung paanong ang buwan ay nagniningning sa sariling liwanag, kasama ang sarili nitong mga yugto, gayon din siya’y nagliliwanag—taglay ang sariling mga kagalingan—O may payat na baywang.

Verse 43

विद्याभिस्तु महापुण्यैस्तपोभिर्यशसा तथा । राजते परवीरघ्नो रिपुहा सुरवल्लभः

Pinalamutian ng lubhang mapagpalang kaalaman, ng mga tapaḥ, at gayundin ng katanyagan, siya’y nagliliwanag—mamumuksa ng mga kaaway na bayani, tagapagwasak ng mga kalaban, minamahal ng mga deva.

Verse 44

हुंडं निहत्य दैत्येंद्रं त्वामेवं हि प्रलप्स्यते । त्वया सार्द्धं स्त्रिया चैव पृथिव्यामेकभूपतिः

Matapos mapatay si Huṇḍa, ang panginoon ng mga asura, tiyak na sasabihin niya sa iyo ang ganito: “Kasama mo—at kasama rin ang babaeng ito—siya ang magiging nag-iisang hari sa buong daigdig.”

Verse 45

भविष्यति महायोगी यथा स्वर्गे तु वासवः । त्वं तस्मात्प्राप्स्यसे भद्रे सुपुत्रं वासवोपमम्

Magiging dakilang yogī siya, gaya ni Vāsava (Indra) sa langit. Kaya, O mapalad, magkakamit ka ng isang marangal na anak na kahambing ni Vāsava.

Verse 46

ययातिं नामधर्मज्ञं प्रजापालनतत्परम् । तथा कन्याशतं चापि रूपौदार्यगुणान्वितम्

May isang (hari) na nagngangalang Yayāti, na nakakabatid ng dharma at masigasig sa pag-iingat sa kanyang mga nasasakupan; at mayroon ding sandaang dalaga, pinagkalooban ng kagandahan, pagkabukas-palad, at mga kabutihan.

Verse 47

यासां पुण्यैर्महाराज इंद्रलोकं प्रयास्यति । इंद्रत्वं भोक्ष्यते देवि नहुषः पुण्यविक्रमः

O dakilang hari, sa bisa ng mga punyang iyon, si Nahuṣa—makapangyarihan sa lakas ng kanyang kabutihan—ay tutungo sa daigdig ni Indra; O Diyosa, tatamasahin niya ang mismong paghahari ni Indra.

Verse 48

ययातिर्नाम धर्मात्मा आत्मजस्ते भविष्यति । प्रजापालो महाराजः सर्वजीवदयापरः

Isang matuwid na anak na nagngangalang Yayāti ang isisilang sa iyo—O dakilang hari, tagapangalaga ng bayan, na nakatuon sa habag sa lahat ng nilalang.

Verse 49

तस्य पुत्रास्तु चत्वारो भविष्यंति महौजसः । बलवीर्यसमोपेता धनुर्वेदस्य पारगाः

Magkakaroon siya ng apat na anak na pawang may dakilang sigla—taglay ang lakas at kagitingan, at ganap na bihasa sa agham ng pana.

Verse 50

प्रथमश्च तुरुर्नाम पुरुर्नाम द्वितीयकः । उरुर्नाम तृतीयश्च चतुर्थो वीर्यवान्यदुः

Ang una ay pinangalanang Turu; ang ikalawa ay Puru; ang ikatlo ay Uru; at ang ikaapat, ayon sa kanilang wika, ay ang makapangyarihang Yadu.

Verse 51

एवं पुत्रा महावीर्यास्तेजस्विनो महाबलाः । भविष्यंति महात्मानः सर्वतेजः समन्विताः

Sa gayon, ang mga anak ay magiging dakila ang tapang—nagniningning, lubhang malalakas, mararangal ang loob, at puspos ng lahat ng ningning at kapangyarihan.

Verse 52

यदोश्चैव सुता वीराः सिंहतुल्यपराक्रमाः । तेषां नामानि भद्रं ते गदतः शृणु सांप्रतम्

At ang mga anak ni Yadu ay matatapang na bayani, ang lakas ay tulad ng leon. Ngayon, O mapalad, pakinggan mo habang isinasalaysay ko ang kanilang mga pangalan.

Verse 53

भोजश्च भीमकश्चापि अंधकः कुञ्जरस्तथा । वृष्णिर्नाम सुधर्मात्मा सत्याधारो भविष्यति

Si Bhoja at Bhīmaka, gayundin si Andhaka at Kuñjara; at lilitaw din ang isang nagngangalang Vṛṣṇi, likás na matuwid at nakasalig sa katotohanan.

Verse 54

षष्ठस्तु श्रुतसेनश्च श्रुताधारस्तु सप्तमः । कालदंष्ट्रो महावीर्यः समरे कालजिद्बली

Ang ikaanim ay si Śrutasena, at ang ikapito ay si Śrutādhāra. Si Kāladaṃṣṭra, dakila ang tapang, ay makapangyarihan—sa digmaan ay mananagumpay laban sa Kamatayan (Panahon).

Verse 55

यदोः पुत्रा महावीर्या यादवाख्या वरानने । तेषां तु पुत्राः पौत्रास्ते भविष्यंति सहस्रशः

O marikit ang mukha, ang makapangyarihang mga anak ni Yadu ay tatawaging mga Yādava; at mula sa kanila’y sisibol ang mga anak at mga apo na libu-libo.

Verse 56

एवं नहुषवंशो वै तव देवि भविष्यति । दुःखमेवं परित्यज्य सुखेनानुप्रवर्तय

Gayon, O diyosa, ang angkan ni Nahuṣa ay tunay na magiging iyo. Kaya talikdan mo ang dalamhating ito at magpatuloy nang may ligaya.

Verse 57

समेष्यति महाप्राज्ञस्तव भर्ता शुभानने । निहत्य दानवं हुंडं त्वामेवं परिणेष्यति

O marikit ang mukha, darating ang iyong asawa—pinakamatalino. Pagkapatay niya sa demonyong si Huṇḍa, ikaw ay pakakasalan niya sa ganitong paraan.

Verse 58

दुःखजातानि सोष्णानि नेत्राभ्यां हि पतंति च । अश्रूणि चेंदुमत्याश्च संमार्जयति मानदः

Ang mga luhang isinilang sa dalamhati at mainit ay pumatak mula sa kanyang mga mata; at marahang pinunasan ni Mānada ang mga luha ni Indumatī.

Verse 59

आयोश्च दुःखमुद्धृत्य स्वकुलं तारयिष्यति । सुखिनं पितरं कृत्वा प्रजापालो भविष्यति

Aalisin niya ang pagdurusa ng mga nagdurusa at ililigtas ang sariling angkan; pasasayahin niya ang mga ninuno at magiging tagapangalaga ng bayan.

Verse 60

एतत्ते सर्वमाख्यातं देवानां कथनं शुभे । दुःखं शोकं परित्यज्य सुखेन परिवर्त्तय

O mapalad, naisalaysay ko na sa iyo ang lahat—ang salaysay na winika ng mga deva. Iwaksi ang dalamhati at pagdadalamati, at magbalik-loob sa kaligayahan nang payapa.

Verse 61

अशोकसुंदर्युवाच । कदा ह्येष्यति मे भर्त्ता विहितो दैवतैर्यदि । सत्यं वद स्वधर्मज्ञ मम सौख्यं विवर्द्धय

Sinabi ni Aśokasundarī: “Kung itinakda nga ng mga deva ang isang asawa para sa akin, kailan darating ang aking kabiyak? Magsabi ka ng katotohanan, O nakaaalam ng sariling dharma, at palaguin ang aking ligaya.”

Verse 62

विद्वर उवाच । अचिराद्द्रक्ष्यसि भर्तारं त्वमेवं शृणु सुंदरि । एवमुक्त्वा जगामाथ गंधर्वो विबुधालयम्

Sinabi ni Vidvara: “Di magtatagal at masisilayan mo ang iyong asawa—pakinggan mo ito, O marikit. ” Pagkasabi nito, ang Gandharva ay lumisan patungo sa tahanan ng mga deva.

Verse 63

अशोकसुंदरी सा च तपस्तेपे हि तत्र वै । कामं क्रोधं परित्यज्य लोभं चापि शिवात्मजा

At si Aśokasundarī ay tunay na nagsagawa roon ng matitinding tapas, tinalikdan ang pagnanasa, galit, at maging kasakiman—siya, ang anak na babae ni Śiva.

Verse 109

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने नवाधिकशततमोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ika-isang daan at siyam na kabanata ng Śrī Padma Purāṇa sa Bhūmi-khaṇḍa—sa loob ng salaysay ni Vena, ng pagpupuri sa Guru-tīrtha, ng kasaysayan ni Cyavana, at ng ulat tungkol kay Nahuṣa.