Adhyaya 107
Narada Consoles King Āyu: Prophecy of the Son’s Return and Future Sovereignty
Umiikot ang kabanata sa pag-aliw sa dalamhati sa pamamagitan ng ipinahayag na kaalaman. Dumating si Devarṣi Nārada mula sa langit kay Haring Āyu at tuwirang tinanong ang kanyang pagdadalamhati, at muling inihanay ang pagkakadukot sa anak ng hari bilang isang pangyayaring sa huli’y mapalad at ligtas. Nagbigay si Nārada ng hula at katiyakan: ang hari ay magkakaroon o muling makakamtan ang isang pambihirang anak—marunong sa lahat, bihasa sa mga sining, at may mga katangiang tila sa mga diyos—na magbabalik, at kasama pa ang anak na babae ni Śiva. Sa liwanag ng kanyang likas na ningning at mga gawaing may bisa, magiging kapantay niya si Indra at magtatamo ng pamumunong tulad ni Indra. Pagkaraan ng pag-aliw sa hari at (sa ibang bahagi) sa reyna, lumisan si Nārada. Ipinabatid ni Āyu sa reyna ang hula; napalitan ng galak ang pangungulila, at binigyang-diin na ang tapas at biyayang ipinagkaloob ni Dattātreya ay hindi nasasayang. Isinasara ng kabanata ang ugnay nito sa mas malawak na balangkas ng Bhūmi-khaṇḍa: ang salaysay ni Vena, ang pagpupuri sa Guru-tīrtha, ang kuwento ni Cyavana, at ang pagsasalaysay tungkol kay Nāhuṣa.
Shlokas
Verse 1
कुंजल उवाच । अथासौ नारदः स्वर्गादायुराजानमागतः । आगत्य कथयामास कस्माद्राजन्प्रशोचसे
Sinabi ni Kuñjala: Pagkaraan, ang pantas na si Nārada ay bumaba mula sa langit at dumating kay Haring Āyurāja; at pagdating niya’y nagsalita: “Bakit, O Hari, ikaw ay nagdadalamhati?”
Verse 2
पुत्रापहरणं तेऽद्य क्षेमं जातं महामते । देवादीनां महाराज एवं ज्ञात्वा तु मा शुचः
O marunong, ngayon ang pagdukot sa iyong anak ay nauwi sa kapayapaan at kaligtasan. O dakilang hari, yamang nalalaman mo na ang naganap sa mga deva at iba pa, huwag kang magdalamhati.
Verse 3
सर्वज्ञः सगुणो भूत्वा सर्वविज्ञानसंयुतः । सर्वकलाभिसंपूर्ण आगमिष्यति ते सुतः
Ang iyong magiging anak ay magiging lubos na nakaaalam, puspos ng mabubuting katangian, taglay ang lahat ng kaalaman, at ganap sa bawat sining—ganyan ang isisilang sa iyo.
Verse 4
येनाप्यपहृतस्तेऽद्य बालो देवगुणोपमः । आत्मगेहे महाराज कालो नीतो न संशयः
O dakilang hari, ang batang ang mga katangian ay tulad ng sa mga deva ay tunay ngang inagaw ng isang tao ngayon; at walang alinlangan, siya’y iningatan nang ilang panahon sa sariling bahay nito.
Verse 5
तस्याप्यंतं स वै कर्त्ता महावीर्यो महाबलः । स त्वामभ्येष्यते भूप शिवस्य सुतया सह
Siya rin ang magwawakas sa kanya—ang tagapagganap na may dakilang tapang at lakas. O hari, lalapit siya sa iyo, kasama ang anak na babae ni Śiva.
Verse 6
इंद्रोपेंद्रसमः पुत्रो भविष्यति स्वतेजसा । इंद्रत्वं भोक्ष्यते सोऽपि निजैश्च पुण्यकर्मभिः
Sa sariling ningning, ang iyong anak ay magiging kapantay nina Indra at Upendra; at sa sarili niyang mga banal na gawa, makakamtan at tatamasahin din niya ang pagka-Indra.
Verse 7
एवमाभाष्य राजानमायुं देवर्षिसत्तमः । जगाम सहसा तस्य पश्यतः सानुगस्य ह
Pagkasabi nito sa Haring Āyu, ang pinakadakila sa mga devarṣi ay biglang lumisan—habang ang hari, kasama ang kanyang mga kasama, ay nakatanaw.
Verse 8
गते तस्मिन्महाभागे नारदे देवसंमिते । आयुरागत्य तां राज्ञीं तत्सर्वं विन्यवेदयत्
Nang makaalis na ang lubhang mapalad na si Nārada, na iginagalang maging ng mga deva, dumating si Āyus sa reyna at ipinaalam sa kanya ang lahat.
Verse 9
दत्तात्रेयेण यो दत्तः पुत्रो देववरोत्तमः । स वै राज्ञि कुशल्यास्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः
Ang anak na ipinagkaloob ni Dattātreya—pinakamainam sa mga deva—ay dumating nga kay Reyna Kuśalyā sa biyaya ni Viṣṇu lamang.
Verse 10
येनाप्यसौ हृतः पुत्रः सगुणो मे वरानने । शिरस्तस्य गृहीत्वा तु पुनरेवागमिष्यति
O magandang-mukha, sinumang kumuha sa aking mabuting anak—dala ang kanyang ulo—ay babalik muli.
Verse 11
इत्याह नारदो भद्रे मा कृथाः शोकमेव च । त्यज चैनं महामोहं कार्यधर्मविनाशनम्
Ganito ang wika ni Nārada: “O marangal na ginang, huwag kang magpadaig sa dalamhati. Talikdan mo ang malaking pagkalito, na sumisira sa dapat gawin at sa dharma.”
Verse 12
भर्तुर्वाक्यं निशम्यैवं राज्ञी इंदुमती ततः । हर्षेणापि समाविष्टा पुत्रस्यागमनं प्रति
Nang marinig ang gayong mga salita ng kanyang asawa, si Reyna Indumatī ay napuno ng galak, at umasa sa pagdating ng kanyang anak.
Verse 13
यथोक्तं देवऋषिणा तत्तथैव भविष्यति । दत्तात्रेयेण मे दत्तस्तनपो ह्यजरामरः
Gaya ng winika ng banal na rishi, gayon nga ang mangyayari. Ang tapas na iginawad sa akin ni Dattātreya ay tunay na di-naluluma at di-namamatay.
Verse 14
भविष्यति न संदेहः प्रतिभात्येनमेव हि । इत्येवं चिंतयित्वा तु ननाम द्विजपुंगवम्
“Mangyayari ito—walang pag-aalinlangan; gayon nga ang malinaw sa akin.” Sa gayong pagninilay, yumukod siya sa pinakadakila sa mga dvija (marangal na brāhmaṇa).
Verse 15
नमोस्तु तस्मै परिसिद्धिदाय अत्रेः सुपुत्राय महात्मने च । यस्य प्रसादेन मया सुपुत्रः प्राप्तः सुधीरः सुगुणः सुपुण्यः
Pagpupugay sa dakilang anak ni Atri, tagapagkaloob ng ganap na katuparan. Sa kanyang biyaya, nagkamit ako ng marapat na anak—matalino, mabuti ang asal, at puspos ng kabanalan.
Verse 16
एवमुक्त्वा तु सा देवी विरराम सुदुःखिता । आगमिष्यंतमाज्ञाय नहुषं तनयं पुनः
Pagkasabi nito, ang diyosang yaon—lubhang nagdadalamhati—ay muling tumahimik, sapagkat batid niyang paparating na ang kanyang anak na si Nahuṣa.
Verse 107
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने सप्तोत्तरशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-isangdaan at ikapitong kabanata ng Śrī Padma Purāṇa sa Bhūmi-khaṇḍa—sa salaysay ni Vena, sa pagpupuri sa Guru-tīrtha, sa kasaysayan ni Cyavana, at sa ulat tungkol kay Nāhuṣa.