Adhyaya 1

Verse 1

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मचरिते प्रथमोऽध्यायः

Sa gayon, sa kagalang-galang na Padma Purāṇa, sa Bhūmi-khaṇḍa, sa salaysay ni Śivaśarmā, nagwawakas ang unang kabanata.

Verse 2

केचित्पठंति प्रह्लादं पुराणेषु द्विजोत्तमाः । पंचवर्षान्वितेनापि केशवः परितोषितः

May ilang pinakamahuhusay sa mga dvija ang bumibigkas sa mga Purāṇa ng salaysay ni Prahlāda; at si Keśava ay nalulugod kahit sa isang limang taong gulang pa lamang.

Verse 3

देवासुरे कथं प्राप्ते हरिणा सह युध्यति । निहतो वासुदेवेन प्रविष्टो वैष्णवीं तनुम्

Nang sumiklab ang tunggalian ng mga deva at asura, paano siya nakipaglaban kasama ni Hari? Nang mapatay ni Vāsudeva, siya’y pumasok sa banal na anyong Vaiṣṇavī.

Verse 4

सूत उवाच । कश्यपेन पुरा ज्ञातं कृतं व्यासेन धीमता । ब्रह्मणा कथितं पूर्वं व्यासस्याग्रे स्वयं प्रभोः

Sinabi ni Sūta: “Noong unang panahon, ito’y nalaman ni Kaśyapa; isinulat ito ng marunong na Vyāsa; at noon pa man ay isinalaysay na ito ni Brahmā mismo, sa harap ni Vyāsa.”

Verse 5

तमेवं हि प्रवक्ष्यामि भवतामग्रतो द्विजाः । संदेहकारणं जातं छिन्नं देवेन वेधसा

Kaya nga ipaliliwanag ko ito sa inyong harapan, O mga dvija; ang ugat ng pag-aalinlangang sumibol ay pinutol na ng banal na Lumikha, si Vedhas (Brahmā).

Verse 6

व्यास उवाचः । शृणु सूत महाभाग ब्रह्मणा परिभाषितम् । प्रह्लादस्य यथा जन्म पुराणेप्यन्यथा श्रुतम्

Sinabi ni Vyāsa: O mapalad na Sūta, pakinggan mo ang ipinaliwanag ni Brahmā—kung paano naganap ang kapanganakan ni Prahlāda, na iba-iba pa ang pagkakarinig maging sa ibang Purāṇa.

Verse 7

जातमात्रः सर्वसुखं वैष्णवं मार्गमाश्रितः । महाभागवतश्रेष्ठः प्रह्लादो देवपूजितः

Pagkapanganak pa lamang, niyakap ni Prahlāda ang landas ng Vaiṣṇava, at natamo ang ganap na kabutihang-palad at tunay na ligaya; siya ang pinakadakila sa mga dakilang deboto, iginagalang maging ng mga deva.

Verse 8

विष्णुना सह युद्धाय सपुत्रः संगरंगतः । निहतो वासुदेवेन प्रविष्टो वैष्णवीं तनुम्

Kasama ang kaniyang anak, pumasok siya sa larangan ng digmaan upang makipaglaban kay Viṣṇu; nang mapatay ni Vāsudeva, nakamtan niya ang anyong Vaiṣṇava—ang kalagayan ng paglaya.

Verse 9

सृष्टिभावं शृणुष्व त्वमस्यैव च महात्मनः । संगरं प्राप्य पुत्राद्यैर्विष्णुना सह वीर्यवान्

Makinig ka sa akin tungkol sa salaysay ng paglikha hinggil sa dakilang-maharlikang ito. Matapang sa lakas, siya—kasama si Viṣṇu at ang mga anak at iba pa—ay dumating sa digmaan.

Verse 10

प्रविष्टो वैष्णवं तेजः संप्राप्य स्वेन तेजसा । पुराकल्पे महाभाग यथा जातः स वीर्यवान्

Pumasok siya sa Vaiṣṇavang ningning at nakamtan iyon sa sariling liwanag; sa isang sinaunang kalpa, O marangal, siya’y isinilang na gayon—puspos ng kabayanihan.

Verse 11

वृत्तांतं तस्य वीरस्य प्रवक्ष्यामि समासतः । पश्चिमे सागरस्यांते द्वारका नाम वै पुरी

Maikli kong isasalaysay ang pangyayari tungkol sa bayaning iyon. Sa kanlurang dulo ng dagat ay may lungsod na tinatawag na Dvārakā.

Verse 12

सर्वऋद्धिसमायुक्ता सर्वसिद्धिसमन्विता । तस्यामास्ते सदा देवो योगज्ञो योगवित्तमः

Hitik sa lahat ng kasaganaan at kalakip ang lahat ng mga siddhi, doon nananahan magpakailanman ang Panginoon—dalubhasa sa Yoga, at pinakadakila sa mga tunay na nakaaalam ng Yoga.

Verse 13

शिवशर्मेति विख्यातो वेदशास्त्रार्थकोविदः । तस्यापि पंचपुत्रास्तु बभूवुः शास्त्रकोविदाः

Siya’y tanyag sa pangalang Śivaśarman, bihasa sa diwa ng mga Veda at mga śāstra. Siya man ay nagkaroon ng limang anak na pawang dalubhasa sa śāstra.

Verse 14

यज्ञशर्मा वेदशर्मा धर्मशर्मा तथैव च । विष्णुशर्मा महाभागो नूनं तत्कर्मकोविदः

Sina Yajñaśarmā, Vedaśarmā, gayundin si Dharmaśarmā; at ang mapalad na Viṣṇuśarmā—tunay na bihasa at may pag-unawa sa tungkuling yaon.

Verse 15

पंचमः सोमशर्मेति पितृभक्तिपरायणः । पितृभक्तिं विना चैव धर्ममन्यं द्विजोत्तमाः

Ang ikalima ay tinawag na Somaśarman, lubos na nakatuon sa debosyon sa mga Pitṛ (ninuno). Kung wala ang paggalang sa mga ninuno, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, wala nang ibang dharma.

Verse 16

न विदंति महात्मानस्तद्भावेन तु भाविताः । तेषां तु भक्तिं संपश्यञ्छिवशर्मा द्विजोत्तमः

Ang mga dakilang kaluluwa, hinubog ng gayong diwa, ay hindi na nakakakita ng iba pa. Ngunit si Śivaśarmā, ang pinakamainam sa mga brāhmaṇa, nang masdan ang kanilang debosyon, ay napukaw ang loob.

Verse 17

चिंतयामास मेधावी निष्कर्षिष्ये सुरोत्तमान् । पितृभक्तेषु यो भावो नैतेषां मनसि स्थितः

Nagmuni-muni ang marunong: “Ilalantad ko ang pinakadakila sa mga deva; sapagkat ang diwang nasa mga deboto ng Pitṛ ay wala sa isipan ng mga ito.”

Verse 18

यथा जानाम्यहं चाथ करिष्ये बुद्धिपूर्वकम् । विष्णोश्चैव प्रसादात्स सर्वसिद्धिर्बभूव ह

“Gaya ng aking pagkaunawa, kikilos ako nang may maingat na pagninilay. At sa biyaya ni Viṣṇu, naganap nga ang ganap na tagumpay.”

Verse 19

सद्भावं चिंतयामास अंजनार्थं द्विजोत्तमाः । उपायं ब्राह्मणश्रेष्ठस्तपसस्तेजसः किल

Ang pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang ay nagmuni-muni nang may marangal na layon kung paano makakamit ang (nakagagaling na) anjana; at ang pangunahing Brāhmaṇa, sa ningning na bunga ng kanyang tapas, ay nakalikha nga ng isang paraan.

Verse 20

चकार सोप्युपायज्ञो मायया ब्रह्मवित्तमः । तेषामग्रे ततो व्याजं शिवशर्मा व्यदर्शयत्

Siya rin—dalubhasa sa mga paraan at pinakapanguna sa mga nakakabatid ng Brahman—ay gumamit ng isang pakana sa pamamagitan ng māyā; at sa harap nila mismo, ipinakita ni Śivaśarmā ang isang dahilan-dahilan, isang mapanlinlang na pain.

Verse 21

महता ज्वररोगेण मृता माता विदर्शिता । तैस्तु दृष्टा मृता माता पितरं वाक्यमब्रुवन्

Ang kanilang ina, na namatay dahil sa matinding lagnat, ay ipinakita sa kanila. Nang makita nilang patay ang kanilang ina, nagsalita sila ng ganitong mga salita sa kanilang ama.

Verse 22

ययावयं महाभाग गर्भोदरे प्रवर्द्धिताः । कलेवरं परित्यज्य स्वयमेव गता क्षयम्

“O lubhang mapalad, kami man—na lumaki sa loob ng sinapupunan—ay iniwan ang katawang ito at, sa aming sariling kalooban, nagtungo sa pagkalusaw.”

Verse 23

अपहाय गता सेयं स्वर्गे तात किमुच्यते । शिवशर्मोपरिभवं पुत्रं भक्तिपरायणम्

Iniwan niya siya at nagtungo sa kalangitan—ano pa ba ang masasabi, mahal ko? Ngunit ang kanyang anak, na isinilang kay Śivaśarman, ay lubos na tapat sa debosyon.

Verse 24

यज्ञशर्माणमाहूय इत्युवाच द्विजोत्तमः । शिवशर्मोवाच । अनेनापि सुतीक्ष्णेन शस्त्रेण निशितेन वै

Matapos ipatawag si Yajñaśarman, ang pinakamahusay sa mga ipinanganak nang dalawang beses ay nagsalita ng ganito. Sinabi ni Śivaśarman: "Gamit ang sandatang ito na sadyang napakatalim at hasang-hasa..."

Verse 25

विच्छिद्यांगानि सर्वाणि यत्र तत्र क्षिपस्व ह । तत्कृतं तेन पुत्रेण यथादेशः श्रुतः पितुः

"Putulin mo ang lahat ng kanyang mga bahagi ng katawan at isabog ang mga ito kung saan-saan!"—kaya, matapos marinig ang utos ng kanyang ama, isinagawa ito ng anak nang naaayon.

Verse 26

समायातः पुनः पश्चात्पितरं वाक्यमब्रवीत् । यथादिष्टं त्वया तात तत्सर्वं कृतवानहम्

Sa pagbabalik pagkatapos nito, sinabi niya ang mga salitang ito sa kanyang ama: "Mahal na ama, ginawa ko ang lahat nang eksakto ayon sa iyong iniutos."

Verse 27

समादिश ममान्यच्च कार्यकारणमद्य च । तच्च सर्वं करिष्यामि दुर्जयं दुर्लभं पितः

Utusan mo ako, Ama, kung ano pa ang dapat gawin at para sa anong layunin, kahit ngayon din. Isasakatuparan ko ang lahat ng ito—kahit ang mahirap lupigin at mahirap makamit.

Verse 28

तमाज्ञाय महाभागं पितृभक्तं स च द्विजः । निश्चयं परमं ज्ञात्वा द्वितीयस्य विचिंतयन्

Nabatid niyang siya’y isang lubhang mapalad, tapat sa mga ninuno; at ang brāhmaṇa, matapos matiyak ang pinakamataas na katiyakan, ay nagmuni-muni sa ikalawang landas.

Verse 29

वेदशर्माणमाहूय गच्छ त्वं मम शासनात् । स्त्रिया विना न शक्नोमि स्थातुं कंदर्पमोहितः

Ipatawag mo si Vedaśarman at umalis ka agad, ayon sa aking utos. Nalilito sa daya ni Kāma, hindi ako makapanatili nang walang babae.

Verse 30

मायया दर्शिता नारी सर्वसौभाग्यसंपदा । एनामानय वत्स त्वं ममार्थे कृतनिश्चयः

Sa aking māyā, ipinakita sa iyo ang isang babae na hitik sa lahat ng mapalad na biyaya. Dalhin mo siya rito, anak—magpakatatag ka sa pasyang ito alang-alang sa akin.

Verse 31

एवमुक्तस्तथा प्राह करिष्ये तव सुप्रियम् । पितरं तं नमस्कृत्य तामुवाच गतस्ततः

Sa gayong pananalita, sumagot siya, “Gagawin ko ang lubhang ikalulugod mo.” Pagkatapos, yumukod siya sa kanyang ama at umalis upang kausapin siya.

Verse 32

त्वां देवि याचते तातः कामबाणप्रपीडितः । अतस्त्वं जरया युक्ते प्रसादसुमुखी भव

O Diyosa, ikaw ay hinihiling ng iyong ama, na pinahihirapan ng mga palaso ng pagnanasa. Kaya, kahit ikaw ay may kasamang katandaan, maging mahabagin at iharap sa kanya ang mapagpalang mukha.

Verse 33

भज त्वं चारुसर्वांगि पितरं मम सुंदरि । एवमाकर्णितं तस्य मायया वेदशर्मणः

“O marikit na may kaaya-ayang mga sangkap, sambahin mo ang aking ama, giliw.” Nang marinig ito, si Vedaśarman ay, sa bisa ng (kanyang) māyā, lubhang naimpluwensiyahan.

Verse 34

स्त्र्युवाच । जरया पीडितस्यापि नैवेच्छामि कदाचन । सश्लेष्ममुखरोगस्य व्याधिग्रस्तस्य सांप्रतम्

Sinabi ng babae: “Kahit siya’y pinahihirapan ng katandaan, kailanma’y hindi ko siya ninanais—lalo na ngayon, na siya’y may plema at sakit sa bibig, at kasalukuyang dinadapuan ng karamdaman.”

Verse 35

शिथिलस्यापि चार्तस्य तस्य वृद्धस्य संगमम् । भवंतं रंतुमिच्छामि करिष्ये तव सुप्रियम्

“Kahit siya’y lupaypay, nagdurusa, at matanda, hindi ko ninanais ang pakikipagniig sa kanya. Ikaw ang nais kong makasama sa ligaya; gagawin ko ang pinakaminamahal mo.”

Verse 36

भवंतं रूपसौभाग्यैर्गुणरत्नैरलंकृतम् । दिव्यलक्षणसंपन्नं दिव्यरूपं महौजसम्

“Ikaw ay pinalalamutian ng mapalad na kagandahan at ng mga birtud na tila mga hiyas; taglay mo ang mga banal na palatandaan, banal na anyo, at dakilang ningning.”

Verse 37

किं करिष्यसि तातेन वृद्धेन शृणु मानद । ममांगभोगभावेन सर्वं प्राप्स्यसि दुर्लभम्

“Ano ang gagawin mo sa matandang iyon, mahal? Makinig ka, O tagapagbigay-galang: sa pagdanas ng aking katawan, makakamtan mo ang lahat—maging ang mahirap makuha.”

Verse 38

यद्यत्त्वमिच्छसे विप्र तद्ददामि न संशयः । एतद्वाक्यं महच्छ्रुत्वा अप्रियं पापसंकुलम्

“Anuman ang iyong naisin, O brāhmaṇa, iyon ay aking ipagkakaloob—walang alinlangan.” Nang marinig ang mabibigat na salitang yaon—di-kanais-nais at hitik sa kasalanan—siya’y nabagabag.

Verse 39

वेदशर्मोवाच । अधर्मयुक्तं ते वाक्यमयुक्तं पापमिश्रितम् । नेदृशं मां वदेर्देवि पितृभक्तिमनागसम्

Sinabi ni Vedaśarman: “Ang iyong mga salita’y kaugnay ng adharma—di-nararapat at nadungisan ng kasalanan. O diyosa, huwag mo akong kausapin nang ganyan; ako’y tapat sa aking ama at walang sala.”

Verse 40

पितुरर्थं समायातस्त्वामहं प्रार्थये शुभे । अन्यदेवं न वक्तव्यं भज त्वं पितरं मम

“Dahil sa aking ama ako’y naparito; O mapalad na isa, ako’y nakikiusap sa iyo: huwag magsalita ng ibang diyos—sambahin mo ang aking ama.”

Verse 41

यद्यत्त्वमिच्छसे देवि त्रैलोक्ये सचराचरम् । तत्तद्दद्मि न संदेहो देवराज्याधिकं शुभे

“O diyosa, anuman ang iyong naisin sa tatlong daigdig—gumagalaw man o di-gumagalaw—iyon ay aking ipinagkakaloob; walang alinlangan. O mapalad na isa, ibibigay ko pa maging higit sa paghahari ng mga diyos.”

Verse 42

स्त्र्युवाच । एवं समर्थो दातुं मे पितुरर्थे यदा भवान् । तदा मे दर्शयाद्यैव सेंद्रास्त्वं समहेश्वरान्

Sinabi ng babae: “Kung tunay ngang kaya mong ipagkaloob ito alang-alang sa aking ama, kung gayon ay ipakita mo sa akin—sa araw ding ito—ang mga dakilang panginoon kasama si Indra.”

Verse 43

दातुमेवं समर्थोसि दुर्लभं सांप्रतं किल । किं ते बलं महाभाग दर्शयस्व त्वमात्मनः

Tunay na kaya mong magkaloob ng gayong kaloob—bihira sa panahong ito. O mapalad, ano ang iyong kapangyarihan? Ipakita mo ang sariling lakas.

Verse 44

वेदशर्मोवाच । पश्य पश्य बलं देवि प्रभावं तपसो मम । मयाहूताः समायाता इंद्राद्याः सुरसत्तमाः

Sinabi ni Vedaśarmā: “Tingnan mo, tingnan mo, O diyosa—masdan ang lakas, ang bisa ng aking tapas. Sa aking pagtawag, dumating dito ang pinakadakila sa mga deva, mula kay Indra.”

Verse 45

वेदशर्माणमूचुस्ते किं कुर्मो हि द्विजोत्तम । यमेवमिच्छसे विप्र तं ददामो न संशयः

Sinabi nila kay Vedaśarman: “Ano ang aming gagawin, O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang? Anuman ang iyong naisin, O brāhmaṇa, iyon ay ipagkakaloob namin—walang pag-aalinlangan.”

Verse 46

वेदशर्मोवाच । यदि देवाः प्रसान्ना मे प्रसादसुमुखा यदि । ददंतु विमलां भक्तिं पादयोः पितुरेव मे

Sinabi ni Vedaśarman: “Kung ang mga deva ay nalulugod sa akin, kung sila’y mapagpala at may ngiting biyaya, ipagkaloob nila sa akin ang dalisay na bhakti sa paanan ng aking ama lamang.”

Verse 47

एवमस्तु सुराः सर्वे यथायातास्तथा गताः । तमुवाच तथा दृष्ट्वा दृष्टं ते तपसो बलम्

“Gayon na nga,” wika ng lahat ng mga deva; “kung paanong kayo’y dumating, gayon din kayo’y lumisan.” Pagkakita nila sa kanya nang gayon, sinabi nila: “Namasdan na nga ang lakas ng iyong tapas.”

Verse 48

देवैस्तु नास्ति मे कार्यं यदि दातुमिहेच्छसि । यन्मां नयसि गुर्वर्थं तत्कुरुष्व मम प्रियम्

Wala akong kailangan sa mga diyos. Kung nais mo talagang bigyan ako ng anuman dito, gawin mo ang mahalaga sa akin: kunin mo ako para sa kapakanan ng aking guro.

Verse 49

देहि त्वं स्वं शिरो विप्र स्वहस्तेन निकृत्य वै । वेदशर्मोवाच । धन्योहमद्य संजातो मुक्तश्चैव ऋणत्रयात्

"Ibigay mo sa akin ang iyong sariling ulo, O Brahmana, na pinutol gamit ang iyong sariling kamay." Sinabi ni Vedaśarman: "Pinagpala ako ngayon; ako ay isinilang muli at malaya na sa tatlong utang."

Verse 50

स्वशिरो देवि दास्यामि गृह्यतां गृह्यतां शुभे । शितेन तीक्ष्णधारेण शस्त्रेण द्विजसत्तमः

"O Diyosa, ibibigay ko sa iyo ang aking sariling ulo; tanggapin mo ito, tanggapin mo ito, O mapalad na nilalang." Kaya, ang mahusay na Brahmana ay kumuha ng sandatang may matalim na talim.

Verse 51

निकृत्य स्वं शिरश्चाथ दत्तं तस्यै प्रहस्य च । रुधिरेण प्लुतं सा च परिगृह्य गता मुनिम्

Matapos putulin ang kanyang sariling ulo, ibinigay niya ito sa kanya habang tumatawa. Siya, na basang-basa sa dugo, ay kinuha ito at nagtungo sa pantas.

Verse 52

स्त्र्युवाच । तवार्थे प्रेषितं विप्र पुत्रेण वेदशर्मणा । एतच्छिरः संगृहाण निकृत्तं चात्मनात्मनः

Sinabi ng babae: "O Brahmana, ito ay ipinadala para sa iyong kapakanan ng iyong anak na si Vedaśarman. Tanggapin mo ang ulong ito, na pinutol ng kanyang sariling kamay."

Verse 53

उत्तमांगं प्रदत्तं मे पितृभक्तेन तेन ते । तवार्थे द्विजशार्दूल मामेवं परिभुंक्ष्व वै

Ang marangal na ulo ay ipinagkaloob sa akin ng yaong tapat sa ama—para sa iyo. Kaya, O tigre sa mga brāhmaṇa, alang-alang sa iyong layon, tanggapin mo ako sa ganitong paraan.

Verse 54

तस्य तैर्भ्रातृभिर्दृष्टं साहसं वेदशर्मणः । वेपितांगत्वमापन्नास्ते बभूवुः परस्परम्

Nang makita ng mga kapatid ang mapusok na pangahas ni Vedaśarman, nanginig ang kanilang mga katawan at nagtinginan sila sa isa’t isa sa pangamba.

Verse 55

मृता नो धर्मसाध्वी सा माता सत्यसमाधिना । अयमेव महाभागः पितुरर्थे मृतः शुभः

Ang aming ina—banal at matatag sa dharma—ay pumanaw na, nalubog sa katotohanan. At ang mapalad at marangal na ito’y namatay rin alang-alang sa kanyang ama.

Verse 56

धन्योयं धन्यतां प्राप्तः पितुरर्थे कृतं शुभम् । एवं संभाषितं तैस्तु भ्रातृभिः पुण्यचारिभिः

“Mapalad siya—tunay ngang nakamtan niya ang pagpapala—sapagkat gumawa siya ng marangal na gawa para sa kanyang ama.” Ganito ang sinabi ng mga kapatid na namumuhay sa banal na asal.

Verse 57

समाकर्ण्य द्विजो वाक्यं ज्ञात्वा भक्तिपरायणम् । निकृत्तं च शिरस्तेन पुत्रेण वेदशर्मणा

Nang marinig ng brāhmaṇa ang mga salitang iyon, nakilala niyang siya’y lubos na nakatuon sa bhakti; at nalaman niyang ang kanyang ulo ay pinutol ng sarili niyang anak na si Vedaśarman.

Verse 58

धर्मशर्माणमाहाथ शिर एतत्प्रगृह्यताम्

Pagkaraan ay sinabi niya kay Dharmaśarmā: “Kunin mo at buhatin ang ulong ito.”