पदं पदसहस्रेण यश्चरन् नापराध्नुयात् । तेन कर्णेन ते तात कथमासीत् समागम:
padam padasahasreṇa yaś caran nāparādhnuyāt | tena karṇena te tāta katham āsīt samāgamaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Anak ko, paano naganap ang iyong sagupaan kay Karṇa—siya na habang sumusulong ay nakapagpapakawala ng mga palaso upang tamaan ang sanlibong puntirya nang sabay-sabay at hindi kailanman pumapalya? At paano naman nangyari ang iyong paglalaban kay Bhīṣma, na walang kapantay sa buong daigdig ng mga tao?”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the extraordinary standards of kṣatriya excellence—unerring skill, courage, and reputation—while framing war as a serious moral and narrative inquiry: confronting such peerless warriors is not casual bravado but a moment demanding explanation and accountability.
Vaiśampāyana, narrating the epic, asks (addressing a ‘dear child’) how the listener’s battle/encounter unfolded against two formidable figures—Karṇa, famed for flawless archery, and Bhīṣma, described as without equal among men—thereby setting up a detailed account of the confrontation.