ततो रुधिरसंयुक्तमनेकाग्रमनागसम् | भूमावासीनमेकान्ते सैरन्ध्र्या प्रत्युपस्थितम्
tato rudhirasaṃyuktam anekāgram anāgasam | bhūmāv āsīnam ekānte sairandhryā pratyupasthitam ||
Pagkaraan, nakita niya si Kaṅka na nakaupo sa lupa sa isang liblib na sulok, ang katawan ay nababalutan ng dugo. Nasa tabi niya si Sairandhrī na naglilingkod. Bagaman siya’y walang sala at hindi nararapat saktan, hindi mapirmi ang kanyang diwa—ang sugat niyang iyon ay lantad na tanda ng kawalang-katarungang ginawa sa taong walang kasalanan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical tension between innocence and suffering: a blameless person can still be harmed, and such harm is implicitly adharma. It also underscores restraint under disguise—enduring injury and agitation without immediately revealing one’s true identity or power.
The narrator describes a scene where Kaṅka is found seated alone on the ground, blood-stained and mentally unsettled, while the Sairandhrī stands by attending him. The description emphasizes his innocence despite his wounded condition.