क्षत्तारं कुरुराजस्तु शनै: कर्ण उपाजपत् । उत्तर: प्रविशत्वेको न प्रवेश्या बृहन्नला
kṣattāraṃ kururājas tu śanaiḥ karṇa upājapat | uttaraḥ praviśatv eko na praveśyā bṛhannalā |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang hari ng Kuru (Yudhiṣṭhira), marahang nagsalita, ay nagbilin kay Karṇa na tagapaglingkod: “Papasukin muna si Prinsipe Uttara nang mag-isa; huwag mong isama si Bṛhannalā.” Ang utos ay maingat at may pagninilay sa dharma—inaayos ni Yudhiṣṭhira ang anyo at tiyempo, pinangangalagaan ang pagbabalatkayo ng mga Pāṇḍava at ang dangal at kaligtasan ng mga sangkot, upang ang susunod na hakbang ay maganap nang may pinakamaliit na panganib at pinakamataas na kaayusan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights dharmic prudence: speech should be measured and actions timed wisely. Yudhiṣṭhira’s quiet instruction shows ethical restraint—protecting a vulnerable situation (disguise, reputation, safety) through careful procedure rather than impulsive display.
In Virāṭa’s court, Yudhiṣṭhira discreetly instructs an attendant to admit Prince Uttara alone and not to bring Bṛhannalā (Arjuna in disguise) with him, indicating a controlled, strategic arrangement for the next encounter.