Shloka 35
राज्यं हारितवान् सर्व तस्माद् द्यूत॑ न रोचये । (नि:संशयं स कितव: पश्चात् तप्यति पाण्डव: ।।
rājyaṃ hāritavān sarvaṃ tasmād dyūtaṃ na rocaye | niḥsaṃśayaṃ sa kitavaḥ paścāt tapyati pāṇḍavaḥ || vividhānāṃ ca ratnānāṃ dhanānāṃ ca parājaye | asmin kṣitivināśaś ca vākpāruṣyam anantaram || aviśvāsyaṃ budhair nityam ekadā vā dravyanāśanam | athavā manyase rājan dīvyāma yadi rocate ||
Wika ni Kaḍaka: “Nawala sa kanya ang buong kaharian; kaya hindi ko sinasang-ayunan ang pagsusugal. Ang Pāṇḍava na iyon—ang sugarol na iyon—tiyak na nag-aalab sa pagsisisi pagkaraan. Kapag natalo at nawala ang sari-saring hiyas at kayamanan, ang bisyong ito’y nagdadala ng kapahamakan sa kaharian, at kasunod nito’y nagkakapalitan ng mababangis na salita ang mga manlalaro. Sa paningin ng marurunong, ang sugal ay hindi mapagkakatiwalaan, sapagkat kaya nitong lipulin ang malaking yaman sa loob lamang ng isang araw. Kaya’t ang mga pantas ay hindi dapat magtiwala kailanman sa mapanlinlang na larong ito. Gayunman, O Hari, kung sa tingin mo’y nararapat at ikalulugod mo, maglalaro tayo.”
कड़क उवाच
Educational Q&A
Gambling (dyūta) is portrayed as a socially and politically destructive vice: it can wipe out wealth quickly, provoke harsh speech and hostility, and even lead to the ruin of a kingdom. The wise therefore regard it as inherently untrustworthy and advise against placing confidence in it.
Kaḍaka addresses a king and discourages him from gambling by citing the well-known example of the Pāṇḍava (Yudhiṣṭhira), who lost his kingdom and treasures through dice. Despite his warning, Kaḍaka concedes that if the king insists, they will proceed to play.