“एक मनुष्य शीघ्र ही हाथमें घण्टा लिये मतवाले गजराजपर बैठ जाय और नगरके समस्त चौराहोंपर हमारी विजयका संवाद सुनावे। राजकुमारी उत्तरा भी उत्तम शुड्भधार और सुन्दर वेष-भूषासे सुशोभित हो अन्य राजकुमारियोंके साथ मेरे पुत्रकी अगवानीमें जाय ।।
vaiśampāyana uvāca | śrutvā cedaṁ vacanaṁ pārthivasya sarvaṁ puraṁ svastikapāṇi bhūtam | bherīś ca tūryāṇi ca vārijāś ca veṣaiḥ parārghyaiḥ pramadāḥ śubhāś ca ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang marinig ang utos ng hari, ang buong lungsod ay lumabas na may mga tandang mapalad sa kanilang mga kamay. Umaalingawngaw ang mga tambol, trumpeta, kabibe, at iba pang tugtuging pangdiriwang; at kasama ang mga batang maybahay na nakasuot ng mamahaling kasuotan at magagarang alahas, pati mga kutsero, tagapagbalita, at mga makata, ang mga taga-lungsod ay lumabas sa tarangkahan upang salubungin ang makapangyarihang prinsipe na si Uttara.
वैशम्पायन उवाच
The passage highlights rājanīti and social dharma: a king’s command organizes public life, and victory is marked through auspicious, orderly celebration that strengthens communal morale and honors the returning warrior without descending into chaos or cruelty.
After the king’s order to announce victory and arrange a reception, the citizens—along with professional heralds and musicians—go out of the city with auspicious symbols and festive instruments to welcome Prince Uttara in a formal victory procession.