वैशम्पायन उवाच ततो विराटो नृपति: सम्प्रहृष्टतनुरुह:
Vaiśampāyana uvāca | tato virāṭo nṛpatiḥ samprahṛṣṭa-tanūruhaḥ | janamejaya! svasyāmita-parākramiṇaḥ kumārasya vijaya-samācāraṃ śrutvā sa mahān prahṛṣṭo ’bhavat | tasya gātreṣu romāñco ’bhavat | sa dūtān vastrābharaṇaiḥ satkṛtvā mantriṇaṃ samādiśat |
Wika ni Vaiśampāyana: Nang magkagayon, si Haring Virāṭa—ang pinuno ng mga tao—ay napuspos ng galak, at tumindig ang balahibo sa kanyang katawan, nang marinig niya ang balita ng tagumpay na nakamit ng kanyang anak na may di-masukat na lakas at giting. Sa labis na tuwa, pinarangalan niya ang mga sugo sa pamamagitan ng mga kasuotan at alahas, at saka nagbigay ng mga tagubilin sa kanyang ministro—ipinakikitang ang isang pinuno, sa pagtanggap ng mabuting balita, ay dapat tumugon nang may pasasalamat, pagkabukas-palad, at maayos na pamamahala, hindi sa walang-ingat na pagdiriwang.
वैशम्पायन उवाच
A ruler should respond to success with disciplined joy: acknowledge merit, reward loyal service (the messengers), and immediately translate good news into orderly administrative action through trusted ministers.
After hearing that his son has achieved victory, King Virāṭa becomes ecstatic (hairs standing on end), honors the messengers with gifts, and then commands his minister—preparing the court’s next steps in response to the victory report.