Shloka 16
पाण्डवपरिचयः—विराटसभायां प्रकाशनम्
Identification of the Pāṇḍavas in Virāṭa’s Court
ततो<न्वशासच्चतुर: सदश्वान् पुत्रो विराटस्य हिरण्यकक्षान् । ते तद् व्यतीयुर्ध्वजिनामनीक॑ श्वेता वहन्तोडर्जुनमाजिमध्यात्,तत्पश्चात् विराटकुमारने सोनेके साज-सामानसे सुशोभित उन चारों सुन्दर घोड़ोंको हाँक दिया। वे श्वेत घोड़े अर्जुनको रथमें लिये हुए रणभूमिके मध्यभागसे निकले और रथारोहियोंकी ध्वजायुक्त सेनाका घेरा पार करके बाहर पहुँच गये
tato 'nvāśāsac caturaḥ sadaśvān putro virāṭasya hiraṇyakakṣān | te tad vyatīyur dhvajinām anīkaṃ śvetā vahanto 'rjunam ājimadhyāt ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkatapos, pinatakbo ng anak ni Virāṭa ang apat na napakahuhusay na kabayo na may gintong palamuti. Ang mga puting kabayong iyon, karga si Arjuna sa karwahe, ay sumugod palabas mula sa gitna ng labanan at tumagos sa hanay ng mga karwaheng may mga watawat, at nakawala sa kanilang pag-ikot na pagkubkob. Ipinapakita ng tagpong ito ang tapang na may disiplina at husay sa ilalim ng bigat ng panganib—lakas na ginagabayan ng layunin, hindi ng sindak.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Competence and composure in crisis: even amid fear and chaos, disciplined action (properly directing resources—here, the horses and chariot) enables one to fulfill duty effectively. Valor is shown not only by fighting, but by steady execution of the right course.
Prince Uttara, serving as charioteer, drives the four white, gold-trapped horses so that Arjuna’s chariot moves out from the center of the battlefield and passes through the bannered enemy formations, escaping their encirclement.