Virāṭa’s Conciliation and Uttara’s Account of the Unseen Champion
Bṛhannadā/Arjuna
ततः प्रहस्य बीभत्सु: पृथुधारेण कार्मुकम् । चिच्छेद गार्ध्रपत्रेण भीष्मस्यादित्यतेजस:,तब अर्जुनने भी हँसकर मोटी धार एवं गीधकी पाँखवाले बाणसे सूर्यके समान तेजस्वी भीष्मका धनुष फिर काट दिया
tataḥ prahasya bībhatsuḥ pṛthudhāreṇa kārmukam | ciccheda gārdhrapatreṇa bhīṣmasyādityatejasaḥ ||
Pagkatapos, si Arjuna (Bībhatsu), na nakangiti, ay pinutol ang busog ni Bhīṣma—na nagniningning na parang araw—gamit ang palasong malapad ang talim at may balahibo ng buwitre. Ipinapakita ng sandaling ito ang disiplinadong galing sa digmaan: pinawalang-saysay ni Arjuna ang sandata ng kalaban sa halip na maghabol ng padalus-dalos na pagpatay, tanda ng lakas na may pagpipigil sa loob ng tungkulin ng pakikidigma.
वैशम्पायन उवाच
Even amid combat, excellence is joined to restraint: the warrior’s power is shown through precise, strategic action—disarming and controlling the encounter—rather than uncontrolled violence.
Vaiśampāyana narrates that Arjuna, smiling, uses a broad-edged, vulture-feathered arrow to cut Bhīṣma’s sun-bright bow, effectively disabling his weapon in the fight.