Virāṭa’s Conciliation and Uttara’s Account of the Unseen Champion
Bṛhannadā/Arjuna
अथ जिष्णुरुपावृत्य क्षुरधारेण कार्मुकम् । चकर्त भीष्मस्य तदा जातरूपपरिष्कृतम्,तदनन्तर विजयशील अर्जुनने निकट आकर छुरेके समान धारवाले एक बाणसे भीष्मके सुवर्णभूषित धनुषको काट डाला
atha jiṣṇur upāvṛtya kṣuradhāreṇa kārmukam | cakarta bhīṣmasya tadā jātarūpa-pariṣkṛtam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan, lumapit si Arjuna (Jishnu) at muling pumuwesto; sa pamamagitan ng isang palasong matalim na parang talim ng labaha, pinutol niya ang busog ni Bhīṣma na noo’y pinapalamutian ng ginto. Ipinakikita ng pangyayaring ito ang disiplinadong katumpakan ng mandirigmang sumusunod sa dharma: ang lakas ay hindi nasusukat sa kalupitan, kundi sa tiyak at pasyang husay na pumipigil sa kapangyarihan ng kalaban nang walang labis.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights kṣatriya-dharma expressed through controlled mastery: a warrior’s excellence lies in precise, purposeful action—disabling an adversary’s weaponry rather than indulging in unnecessary harm.
Arjuna, called Jiṣṇu, approaches and with a razor-edged arrow severs Bhīṣma’s gold-adorned bow, demonstrating superior archery and shifting the balance of the encounter by neutralizing Bhīṣma’s immediate fighting capacity.