Shloka 19
धनंजय-दुर्योधन-संग्रामः
Arjuna–Duryodhana Engagement and Admonition
उत्पेतु: शरजालानि घोररूपाणि सर्वश: । अविध्यदश्चवान् बाद्दोश्व हस्तावापं पृथक् पृथक्,फिर तो आकाशमें सब ओर भयंकर बाणोंके समूह उड़ने लगे। अर्जुनसे यह सहन न हो सका; अतः उन्होंने झुकी हुई गाँठ एवं तीखी नोकवाले बाणसे कर्णके घोड़ोंको बींध डाला। भुजाओंमें भी गहरी चोट पहुँचायी और हाथोंके दस्तानोंको भी पृथक्-पृथक् विदीर्ण कर दिया। इतना ही नहीं, कर्णके भाथा लटकानेकी रस्सीको भी काट गिराया
utpetuḥ śarajālāni ghorarūpāṇi sarvaśaḥ | avidhyadaśca vān bāddhośva-hastāvāpaṃ pṛthak pṛthak ||
Wika ni Vaiśaṃpāyana: Sa lahat ng dako, umangat at kumalat sa langit ang nakapanghihilakbot na mga bugso ng palaso. Hindi ito natiis ni Arjuna; sa isang matalim na palasong may matibay na buhol, tinuhog niya ang mga kabayo ni Karṇa, nagdulot ng malalalim na sugat sa mga bisig, at pinilas ang mga panangga sa kamay isa-isa. Pinutol din niya ang tali na nakasabit sa lalagyan ng palaso ni Karṇa.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even amid escalating violence, the ideal warrior’s excellence is not mere fury but disciplined mastery—meeting aggression with precise, controlled action that neutralizes the opponent’s capacity to harm rather than indulging in indiscriminate slaughter.
A terrifying barrage of arrows fills the sky. Arjuna responds by shooting with great accuracy: he pierces Karṇa’s horses, wounds his arms, tears apart his hand-protectors, and cuts the strap of his quiver—disrupting Karṇa’s fighting effectiveness.