ततः शरसहस््रेण रथं पार्थस्य वीर्यवान् । अवाकिरत् ततो द्रोण: शीघ्रमस्त्रं विदर्शयन्,तदनन्तर पराक्रमी द्रोणने अपनी अस्त्र चलानेकी फुर्ती दिखाते हुए अर्जुनके रथपर सहस्रों बाणोंकी वृष्टि की
tataḥ śarasahasreṇa rathaṃ pārthasya vīryavān | avākirat tato droṇaḥ śīghram astraṃ vidarśayan ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan nito, si Droṇa na makapangyarihan, na nagpapakita ng mabilis na kahusayan sa sandata, ay nagpaulan ng isang libong palaso sa karwahe ni Arjuna. Ipinakikita ng tagpong ito na sa sikip ng labanan, ang galing at bilis ay nagiging kasangkapan ng tungkulin at paligsahan, habang lalo ring pinatitingkad ang panganib na hinaharap ng matuwid na mandirigma.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the disciplined application of martial skill in a dharmic battlefield setting: prowess and speed are not mere aggression but part of a warrior’s trained duty, intensifying the ethical tension of combat where even rightful action causes harm.
Droṇa, demonstrating rapid weapon-use, unleashes a dense volley—described as a thousand arrows—upon Arjuna’s chariot, escalating the battle pressure on Arjuna.