Shloka 22
अध्याय ५०: उत्तरेण सह अर्जुनस्य रथप्रयाणे ध्वजचिह्नैः कौरवसेनानिर्देशः
Arjuna directs Uttara by identifying Kaurava commanders through banners
यथा त्वमकरोर््यूतमिन्द्रप्रस्थं यथा55हर: । यथा<5<नैषी: सभां कृष्णां तथा युध्यस्व पाण्डवम्,दुर्योधन! जैसे तुमलोगोंने जूएका खेल किया, जिस तरह इन्द्रप्रस्थके राज्यका अपहरण किया और जिस प्रकार भरी सभामें द्रौपदीको घसीट ले गये, उसी प्रकार पाण्डुनन्दन अर्जुनसे युद्ध भी करो। [जब उन अन्यायोंके समय तुम्हें हमारे सहयोगकी आवश्यकता नहीं जान पड़ी, तब इस युद्धमें भी सहयोगकी आशा न रखो]
yathā tvam akaror dyūtam indraprasthaṁ yathāharaḥ | yathā naiṣīḥ sabhāṁ kṛṣṇāṁ tathā yudhyasva pāṇḍavam, duryodhana |
Wika ni Kṛpa: “Kung paanong ikaw ang nag-ayos ng laro ng sugal, kung paanong inagaw mo ang Indraprastha, at kung paanong kinaladkad mo si Kṛṣṇā (Draupadī) sa bulwagan ng kapulungan—gayon din, O Duryodhana, makipagdigma ka sa anak ni Pāṇḍu (Arjuna) sa gayunding diwa. Nang gawin mo ang mga gawang di-matuwid na iyon, hindi mo inisip na kailangan mo ang aming tulong; kaya ngayon, huwag kang umasa ng saklolo sa amin sa labanang ito.”
कृप उवाच
Educational Q&A
Kṛpa frames war as moral consequence: one who committed public injustices (cheating at dice, usurping a kingdom, humiliating Draupadī) should not expect others to share the burden now. The verse stresses accountability and the ethical cost of adharma—support and loyalty are not guaranteed to those who disregard righteousness.
In Virāṭa Parva, as conflict with the Pāṇḍavas becomes imminent, Kṛpa addresses Duryodhana sharply. He recalls Duryodhana’s earlier wrongs against the Pāṇḍavas and Draupadī and challenges him to face Arjuna himself, implying that those who engineered the injustice should bear the risk rather than rely on others’ aid.