अध्याय ५०: उत्तरेण सह अर्जुनस्य रथप्रयाणे ध्वजचिह्नैः कौरवसेनानिर्देशः
Arjuna directs Uttara by identifying Kaurava commanders through banners
यं यमेषो5तिसंक्रुद्धः संग्रामे निपतिष्यति । वृक्ष गरुत्मान् वेगेन विनिहत्य तमेष्यति,जैसे गरुड़ जिस-जिस वृक्षपर पैर रखते हैं, अपने वेगसे उसे गिराकर चले जाते हैं, उसी प्रकार अर्जुन अत्यन्त क्रोधमें भरकर संग्रामभूमिमें जिस-जिस महारथीपर आक्रमण करेंगे, उसे नष्ट करके ही आगे बढ़ेंगे
yaṃ yameṣo ’tisaṃkruddhaḥ saṃgrāme nipatiṣyati | vṛkṣaṃ garutmān vegena vinihatya tameṣyati ||
Sinabi ni Kṛpa: “Sinumang salakayin ni Yameṣa—si Arjuna—sa gitna ng labanan habang nag-aalab sa galit, ay ibabagsak niya sa tindi ng bilis at saka siya magpapatuloy. Gaya ni Garuḍa: sa punong kanyang dapuan, nababali iyon sa bigat ng kanyang dagundong na pagdating, at lilipad siyang pasulong; gayon din si Arjuna, nag-aapoy sa poot, wawasakin ang bawat dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe na kanyang lusubin at uusad nang walang hinto.”
कृप उवाच
The verse highlights the terrifying momentum of a warrior driven by righteous battle-fury: once set in motion, he does not linger but removes obstacles decisively. Ethically, it also warns that uncontrolled wrath in war becomes death-like, turning the fighter into an instrument of inevitable destruction.
Kṛpa is describing (and implicitly cautioning about) Arjuna’s battlefield effectiveness: when Arjuna becomes intensely angry, he will attack successive great chariot-warriors, destroy them, and press forward—likened to Garuḍa breaking trees as he lands and then flying on.