Shloka 1
हि >> मो न [हुक अऑष्टआ अपा एकत्रिशो<5 ध्याय: चारों पाण्डवोंसहित राजा विराटकी सेनाका युद्धके लिये प्रस्थान वैशम्पायन उवाच ततस्तेषां महाराज तत्रैवामिततेजसाम् | छदझलिड्जप्रविष्टानां पाण्डवानां महात्मनाम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--महाराज! उन दिनों छठद्मवेषमें छिपकर उस श्रेष्ठ नगरमें रहते और महाराज विराटके कार्य सम्पादन करते हुए अतुलित तेजस्वी महात्मा पाण्डवोंका तेरहवाँ वर्ष भलीभाँति बीत चुका था
Vaiśampāyana uvāca: tataḥ teṣāṃ mahārāja tatraiva amit-tejasām | chadma-liṅga-praviṣṭānāṃ pāṇḍavānāṃ mahātmanām ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O Hari, yaong mga Pāṇḍava na dakila ang loob—may ningning na di masukat—ay nanatili roon mismo; at nang sila’y pumasok sa pagkukunwari at namuhay na nakatago sa marangal na lungsod na iyon, habang ginagampanan ang mga gawain ni Haring Virāṭa, ang kanilang ikalabintatlong taon (ng pagkatapon) ay nalampasan nang ganap at matagumpay.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined adherence to dharma under constraint: the Pāṇḍavas protect their vow by maintaining concealment, serving a righteous purpose without abandoning duty, patience, and self-control even when power and honor are at stake.
Vaiśampāyana summarizes that the Pāṇḍavas, living in King Virāṭa’s realm under assumed identities, successfully complete the final (thirteenth) year of their exile while managing the king’s affairs—setting the stage for their eventual revelation and the coming conflict.