Draupadī’s Grief at Seeing the Heroes in Disguise (द्रौपदी-विषादः / वेष-परिभव-वर्णनम्)
अतदर्ह महाप्राज्ञं जीवितार्थेडभिसंस्थितम् | दृष्टवा कस्य न दु:खं स्याद् धर्मात्मानं युधिष्ठिरम्,जो धर्मात्मा और परम बुद्धिमान् हैं, जिनका कभी इस दुरवस्थामें पड़ना उचित नहीं है, वे ही जीविकाके लिये आज दूसरेके घरमें पड़े हैं। महाराज युधिष्ठिरको इस दशामें देखकर किसे दुःख न होगा?
atadarhaṁ mahāprājñaṁ jīvitārthe 'bhisaṁsthitam | dṛṣṭvā kasya na duḥkhaṁ syād dharmātmānaṁ yudhiṣṭhiram ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Sa pagkakita kay Yudhiṣṭhira—na may pusong matuwid at sukdulang karunungan—na nalalagay sa kalagayang di nararapat sa kanya, napipilitang manuluyan sa bahay ng iba upang mabuhay, sino ang hindi malulumbay?”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical poignancy of dharma under adversity: even the most righteous and wise can be forced by circumstance into humiliating dependence, and such a sight naturally awakens compassion and reflection on the instability of worldly status.
During the Pāṇḍavas’ incognito year in the Virāṭa realm, Yudhiṣṭhira lives in a subordinate role for mere survival. Vaiśampāyana remarks that seeing a king of such dharmic stature reduced to dependence would cause grief to anyone.