द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
“तुम्हें सुख हो या दुःख, बुरा हुआ हो या भला, सब बातें ठीक-ठीक कह जाओ। वह सब सुनकर मैं उसके निवारणके लिये उचित उपाय सोचूँगा ।।
tubhyaṃ sukhaṃ vā duḥkhaṃ vā bādhakaṃ vā śubhaṃ tathā | sarvaṃ yathāvad ācakṣva tac chrutvāhaṃ nivāraṇe yuktam upāyaṃ cintayiṣyāmi || aham eva hi te kṛṣṇe viśvāsyaḥ sarvakarmasu | aham āpatsu cāpi tvāṃ mokṣayāmi punaḥ punaḥ ||
“Maging ito man ay nagdulot ng ligaya o dalamhati, maging masama man ang kinahinatnan o mabuti—isalaysay mo ang lahat nang tumpak, ayon sa tunay na nangyari. Pagkarinig ko ng lahat, iisipin ko ang nararapat na paraan upang malunasan ito. Sapagkat, O Kṛṣṇā, sa bawat gawain, ako lamang ang mapagkakatiwalaan mong sandigan; at sa oras ng panganib din, muli’t muli kitang ililigtas mula sa kapighatian.”
वैशम्पायन उवाच
The verse emphasizes truthful, complete disclosure in counsel and the ethical duty of a trusted ally to seek appropriate remedies and provide repeated protection in times of crisis.
A speaker reassures Kṛṣṇā (Draupadī) to report events exactly—whether pleasant or painful—promising to devise a suitable solution and affirming steadfast reliability and rescue whenever danger arises.