द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
बाहुभ्यां परिरभ्यैनं प्राबोधयदनिन्दिता । सिंहं सुप्तं वने दुर्गे मृसराजवधूरिव,उसने उन्हें दोनों भुजाओंसे कसकर जगाया; ठीक वैसे ही, जैसे दुर्गम वनमें सोये हुए सिंहको सिंहिनी जगाती है
bāhubhyāṃ parirabhyainaṃ prābodhayad aninditā | siṃhaṃ suptaṃ vane durge mṛgarājavadhūr iva ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang babaeng walang kapintasan ay niyakap siya nang mahigpit sa dalawang bisig at ginising—gaya ng leonang gumigising sa leon na natutulog sa masukal at mapanganib na gubat. Ipinahihiwatig ng paghahambing ang mapagkalingang pag-ibig na kaakibat ng tapang: hindi siya natatakot sa nakapanghihilakbot na lakas ni Bhīma, kundi ginising siya tungo sa pagbabantay at pagkilos.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights fearless, protective love expressed through decisive action: the woman’s embrace is not merely tender but also a means to rouse vigilance—suggesting that care and courage can coexist, especially when duty requires readiness.
Vaishampayana narrates that a blameless woman wakes a man by tightly embracing him. The scene is intensified through a comparison: like a lioness awakening a sleeping lion in a dangerous forest, she stirs him to awareness and action.