Shloka 18
Brahmaṇānāṃ Yācanā—Tīrtha-yātrā-prastāvaḥ
The Brahmanas’ Petition and the Proposal of Pilgrimage
आगमिष्यति ते भ्राता कृतास्त्र: क्षिप्रमर्जुन: । सुरकार्य महत् कृत्वा यदशकक््यं दिवौकसाम्,“उन्होंने मुझसे कहा--द्विजोत्तम! इसमें संदेह नहीं कि आप घूमते-घामते मनुष्यलोकमें भी जायूँगे; अतः मेरे अनुरोधसे आप राजा युधिष्ठिरके पास जाकर यह बात कह दीजियेगा --'राजन! तुम्हारे भाई अर्जुन अस्त्र-विद्यामें निपुण हो चुके हैं। अब वे देवताओंका एक बहुत बड़ा कार्य, जिसे देवता स्वयं नहीं कर सकते, सिद्ध करके शीघ्र तुम्हारे पास आ जायँगे; तबतक तुम भी अपने भाइयोंके साथ स्वयंको तपस्यामें लगाओ; क्योंकि तपस्यासे बढ़कर दूसरा कोई साधन नहीं है। तपस्यासे महान् फलकी प्राप्ति होती है
āgamiṣyati te bhrātā kṛtāstraḥ kṣipram arjunaḥ | surakāryaṃ mahat kṛtvā yad aśakyaṃ divaukasām ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Ang iyong kapatid na si Arjuna, na ganap nang nakapagsanay sa mga sandatang makalangit, ay babalik sa iyo sa lalong madaling panahon. Matapos niyang maisakatuparan ang isang dakilang gawain para sa mga diyos—isang bagay na hindi magawa maging ng mga nananahan sa langit—siya’y mabilis na magbabalik.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Power and skill (astra-vidyā) are validated by purpose: Arjuna’s mastery is framed as service to a higher, dharmic end—accomplishing a necessary divine task—rather than personal glory. The surrounding context (as reflected in the Gītā Press prose) also elevates tapas (austerity) as the sustaining discipline while awaiting outcomes.
The narrator reports a message meant to reassure the Pāṇḍavas: Arjuna has become ‘kṛtāstra’ (fully equipped with weapon-knowledge) and, after completing a major mission for the gods that they cannot accomplish themselves, he will return soon.