Shloka 6
दक्षिणदिशि तीर्थवर्णनम्
Southern Tīrthas: Godāvarī to Dvāravatī
तथाहमपि जानामि नरनारायणावृषी । शक्तो5यमित्यतो मत्वा मया स प्रेषितो$र्जुन:,“मैं भी ऐसा ही समझता हूँ कि श्रीकृष्ण और अर्जुन सुप्रसिद्ध नर-नारायण ऋषि हैं। अर्जुनको शक्तिशाली समझकर ही मैंने उसे दिव्यास्त्रोंकी प्राप्तिके लिये भेजा है। देवपुत्र अर्जुन इन्द्रसे कम नहीं हैं। यह जानकर ही मैंने उसे देवराज इन्द्रका दर्शन करने और उनसे दिव्यास्त्रोंको प्राप्त करनेके लिये भेजा है। भीष्म और द्रोण अतिरथी वीर हैं। कृपाचार्य तथा अश्वत्थामाको भी जीतना कठिन है। धृतराष्ट्रपुत्र दुर्योधनने इन सभी महारथियोंको युद्धके लिये वरण कर लिया है
tathāham api jānāmi nara-nārāyaṇāv ṛṣī | śakto 'yam ity ato matvā mayā sa preṣito 'rjunaḥ ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: “Alam ko rin na gayon nga—na sina Kṛṣṇa at Arjuna ay ang bantog na mga rishi na sina Nara at Nārāyaṇa. Sa paghatol kong may kakayahan si Arjuna, kaya ko siya isinugo upang makamtan ang mga sandatang dibino. Ipinahahayag nito ang pagiging karapat-dapat ni Arjuna at ang katuwiran ng paghahanap ng kapangyarihang makalangit para sa isang makatarungang layon, habang ang mabibigat na mandirigma ay nakahanay kay Duryodhana.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores discernment in dharma: when a righteous objective requires extraordinary means, a qualified person may be sent to obtain divine resources. It also frames Kṛṣṇa and Arjuna as manifestations of the Nara–Nārāyaṇa ideal—spiritual authority joined with heroic action.
Vaiśaṃpāyana explains that, recognizing Arjuna’s capability and his divine identity linked with Nara–Nārāyaṇa, he (or the guiding authority in the story’s frame) dispatches Arjuna to seek celestial weapons—setting up Arjuna’s journey to the gods for divyāstras in preparation for the coming conflict.