Shloka 10
दक्षिणदिशि तीर्थवर्णनम्
Southern Tīrthas: Godāvarī to Dvāravatī
योअस्त्रवेगानिलबल: शरार्चिस्तलनि:स्वन: । रजोधूमो<स्त्रसम्पातो धार्तराष्ट्रिनिलोद्धत:,“कालने उसे प्रलयकालीन संवर्तक नामक महान् अग्निके समान उत्पन्न किया है। अस्त्रोंका वेग ही उसका वायुतुल्य बल है। बाण ही उसकी ज्वाला हैं। हथेलीसे होनेवाली आवाज ही उस दाहक अग्निका शब्द है। युद्धमें उठनेवाली धूल ही उस कर्णरूपी अग्निका धूम है। अस्त्रोंकी वर्षा ही उसकी लपटोंका लगना है। धृतराष्ट्र-पुत्ररूपी वायुका सहारा पाकर वह और भी उद्धत एवं प्रज्वलित हो उठा है। इसमें संदेह नहीं कि वह मेरी सेनाको सूखे तिनकोंकी राशिके समान भस्म कर डालेगा
vaiśampāyana uvāca |
yo 'stravegānilabalaḥ śarārcis-tala-niḥsvanaḥ |
rajo-dhūmo 'stra-sampāto dhārtarāṣṭra-niloddhataḥ ||
Wika ni Vaiśaṃpāyana: “Siya’y tulad ng dakilang apoy na wawasak sa daigdig sa oras ng pagkalusaw. Ang bagsik ng lumilipad na sandata ang kanyang lakas na parang hangin; ang mga palaso ang kanyang liyab; ang matatalim na palakpak at banggaan ang lagitik ng nagliliyab na apoy. Ang alikabok sa digmaan ang kanyang usok; ang ulang-bala ng mga sandata ang pagdila ng kanyang mga dila ng apoy. Pinapaypayan ng hanging siyang mga anak ni Dhṛtarāṣṭra, lalo siyang naging mabangis at nag-aalab. Walang duda, gagawin niyang abo ang aking hukbo na parang bunton ng tuyong dayami.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how collective aggression amplifies destruction: when violence is ‘fanned’ by powerful allies, it becomes like a consuming fire that spares neither merit nor life. Ethically, it warns that war’s momentum quickly exceeds individual control and turns armies into fuel.
The speaker describes a warrior’s onslaught through an extended metaphor of a pralaya-fire: missiles are wind and flame, dust is smoke, and the Kauravas (Dhṛtarāṣṭra’s sons) act like wind that intensifies the blaze—implying imminent devastation of the opposing army.