Dhaumya’s Enumeration of Eastern Tīrthas
Prācī-diś Tīrtha-kathana
यथा भगीरथो राजा यथा रामश्व विश्रुत: । तथा त्वं सर्वराजभ्यो भ्राजसे रश्मिवानिव,नृपश्रेष्ठ! जैसे धर्मात्मा ययाति तथा राजा पुरूरवा थे वैसे ही तुम भी अपने धर्मसे सुशोभित हो रहे हो। जैसे राजा भगीरथ तथा विख्यात महाराज श्रीराम हो गये हैं, उसी प्रकार तुम भी सूर्यकी भाँति सब राजाओंसे अधिक शोभा पा रहे हो
yathā bhagīratho rājā yathā rāmaś ca viśrutaḥ | tathā tvaṁ sarvarājabhyo bhrājase raśmivān iva, nṛpaśreṣṭha |
Wika ni Nārada: “Gaya ng bantog na Haring Bhagīratha, gaya ng pinupuring Rāma, gayon din ikaw, O pinakamainam sa mga pinuno, ay humihigit sa lahat ng hari—nagniningning na parang araw na may mga sinag. Ang ningning mo’y nakaugat sa dharma.”
नारद उवाच
True royal brilliance is not merely power or wealth but dharma-based conduct; a king becomes ‘radiant’ among peers when his rule aligns with righteousness, like celebrated exemplars such as Bhagīratha and Rāma.
Nārada addresses a foremost king and offers laudatory counsel, elevating him by comparing his dharmic splendor to famous righteous rulers (Bhagīratha and Rāma), portraying him as shining above other kings like the sun.