Shloka 683
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
पितृदेवार्चनपरो वाजपेयमवाप्नुयात् । वहाँसे क्षीरवती नामक पुण्यतीर्थमें जाय, जो अत्यन्त पुण्यात्मा पुरुषोंसे भरी हुई है। वहाँ स्नान करके देवता और पितरोंके पूजनमें लगा हुआ मनुष्य वाजपेययज्ञका फल पाता है
pitṛdevārcanaparo vājapeyam avāpnuyāt | tatraiva kṣīravatī-nāmakaṁ puṇyatīrthaṁ gacchet, yat atyanta-puṇyātmabhiḥ puruṣaiḥ paripūrṇam | tatra snātvā devatā-pitṝṇāṁ pūjane lagnaḥ puruṣo vājapeya-yajñasya phalaṁ prāpnoti |
Wika ni Ghūlastya: “Ang taong masugid sa pagsamba sa mga Ninuno (Pitṛ) at sa mga diyos ay nagkakamit ng kapakinabangan na tulad ng handog na Vājapeya. Mula roon, marapat siyang tumungo sa banal na tawiran na tinatawag na Kṣīravatī, isang lubhang sagradong pook na dinadalaw ng mga lalaking may dakilang kadalisayan. Sa pagligo roon at sa pag-uukol ng sarili sa paggalang sa mga diyos at sa mga ninuno, natatamo ng tao ang bunga ng pagsasagawa ng ritong Vājapeya.”
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
Pilgrimage and sacred bathing, when joined with sincere worship of both gods and ancestors, can yield merit comparable to an eminent Vedic sacrifice; inner devotion and proper reverence are emphasized as the means of gaining great spiritual fruit.
The speaker, Ghūlastya, recommends a specific pilgrimage destination—Kṣīravatī tīrtha—and states the benefit of bathing there and performing worship: the pilgrim attains the reward traditionally associated with the Vājapeya sacrifice.