Shloka 104
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
ततो राजगहं गच्छेत् तीर्थसेवी नराधिप,यक्षिण्यास्तु प्रसादेन मुच्यते ब्रह्म॒हत्यया । नरेश्वर! तदनन्तर तीर्थसेवी मनुष्य राजगृहको जाय। वहाँ स्नान करके वह कक्षीवान्के समान प्रसन्न होता है। उस तीर्थमें पवित्र होकर पुरुष यक्षिणीदेवीका नैवेद्य भक्षण करे। यक्षिणीके प्रसादसे वह ब्रह्महत्यासे मुक्त हो जाता है
tato rājagahaṃ gacchet tīrthasevī narādhipa, yakṣiṇyāstu prasādena mucyate brahmahatyayā
Pagkaraan nito, O hari, ang pilgrim na naglilingkod sa tīrtha ay dapat magtungo sa Rājagṛha. Sa biyaya ng Yakṣiṇī, siya’y napapalaya mula sa kasalanang brahmahatyā (pagpatay sa isang brāhmaṇa). Ipinapakita ng sipi na ang paglalakbay-dambana at ang mapitagang pagsunod sa banal na pook ay daan ng paglilinis ng asal, na binibigyang-diin na ang mabigat na pagkakasala ay hindi minamaliit, kundi tinutugunan sa pamamagitan ng disiplinang tīrtha-sevā at biyayang makalangit.
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that even severe moral transgressions such as brahmahatyā are approached through structured dharmic remedies—tīrtha-sevā (disciplined pilgrimage and sacred observance) coupled with the transformative role of divine prasāda (grace).
A speaker instructs a king about a sequence in a pilgrimage itinerary: the pilgrim should proceed to Rājagṛha, where the Yakṣiṇī connected with that sacred place grants favor, resulting in release from the sin of brahmahatyā.