Tīrtha-yātrā: Phalaśruti and Sacred Geography from Lohitya to Prayāga
Pulastya’s Instruction
देवान् पितृन् समुद्दिश्य तस्य धर्मफलं महत् | एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता
devān pitṝn samuddiśya tasya dharmaphalaṁ mahat | ekasmin bhojite vipre koṭir bhavati bhojitā ||
Kapag ang handog na pagkain ay iniaalay na may layuning parangalan ang mga diyos at ang mga ninuno, nagiging napakalaki ng bunga ng dharma nito. Kung kahit isang brāhmaṇa lamang ang mapakain sa ganitong diwa, para na ring napakain ang isang krore (sampung milyon)—ganyan kadakila ang dharmikong bunga ng gawaing iyon.
घुलस्त्य उवाच
The verse teaches that the intention of dedicating an act to the gods and ancestors greatly magnifies its dharmic merit; feeding even one worthy brāhmaṇa with such dedication is counted as feeding an immense multitude.
A speaker (here attributed as ‘Ghulasṭya’) explains the religious-ethical value of feeding a brāhmaṇa as an offering connected to devas and pitṛs, emphasizing how a single act of hospitality can yield vast merit.